บทที่ 38 มหาพายุพิโรธ
สิ้น เสียง ท้าทาย ของ รัฐมนตรี
บรรยากาศ โดยรอบ พลัน แปรปรวน อย่าง น่า สะพรึงกลัว
ท้องฟ้า ที่ เคย สว่างไสว ใน ยามเช้า มืดครึ้ม ลง ใน ชั่วพริบตา
ลม พายุ พัด กระหน่ำ อย่าง บ้าคลั่ง
“เกิด อะไร ขึ้น เนี่ย ”
“พายุ เข้า รึ เปล่า!”
เสียง คนงาน ร้อง ตะโกน ด้วย ความ ตื่นตระหนก
“ทุกคน รีบ หา ที่ กำบัง เร็ว !”
วิทย์ ตะโกน สั่ง ด้วย น้ำเสียง ที่ แทบ จะ กลืน หาย ไป กับ เสียง ลม
แต่ ยัง ไม่ทัน ที่ ทุกคน จะ ได้ ขยับ ตัว
สายฟ้า ก็ ผ่า ลง มา ยัง เฮลิคอปเตอร์ ที่ จอด อยู่ อย่าง จัง
ตูม!
เสียง ระเบิด ดัง สนั่น หวั่นไหว
เปลวไฟ สี แดง ฉาน ลุก ท่วม เฮลิคอปเตอร์ ใน พริบตา
โชค ดี ที่ คนขับ ได้ ลง มา จาก เครื่อง ก่อน หน้า นั้น แล้ว จึง รอด ชีวิต มา ได้ อย่าง หวุดหวิด
“ท่าน ครับ! หลบ เร็ว เข้า ”
คนขับ ตะโกน บอก รัฐมนตรี ที่ ยัง คง ยืน นิ่ง อยู่ ริม ฝั่ง น้ำ
เขา ไม่ เคย เห็น พายุ ที่ไหน รุนแรง เท่า นี้ มาก่อน
มัน เหมือน กับ ว่า ธรรมชาติ กำลัง พิโรธ !
สายฝน เท กระหน่ำ ลง มา อย่าง บ้าคลั่ง
รัฐมนตรี ทรง ตัว แทบ ไม่ อยู่
เขา ล้ม ลง กลิ้ง ไป กับ พื้น ดิน ที่ เต็มไปด้วย โคลน และ เศษ หิน เศษ ทราย
มือ ของ เขา ควาน หา ที่ ยึด เกาะ
จน กระทั่ง ไป สัมผัส เข้า กับ เสา เหล็ก ต้น หนึ่ง
เขา รีบ ยึด เสา เหล็ก นั้น ไว้ แน่น
พยายาม ทรง ตัว ไม่ ให้ ตัวเอง ถูก ลม พัด ปลิว ไป
ท่ามกลาง ความ มืด มิด และ เสียง ฟ้าร้อง คำราม
สายตา ของ รัฐมนตรี เหลือบ ไป เห็น บางอย่าง บน ท้องฟ้า
ประกาย แสง สี แดง ก่ำ
ดวงตา อัน แดง กล่ำ ที่ เต็ม ไป ด้วย ความ โกรธ แค้น !
"พะ... พญา... นาค"
.
.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น