บทที่ 44 คำถามไร้คำตอบ
ไซต์งาน ก่อสร้าง สะพาน เงียบงัน ไร้ ซึ่ง ความ เคลื่อนไหว
เหล็ก เส้น ขนาด ใหญ่ กอง ระเกะระกะ
รถ บรรทุก จอด นิ่ง สนิม เริ่ม เกาะ
วายุ เดิน เตร็ดเตร่ อยู่ ริม ฝั่ง แม่น้ำโขง
สายตา ของ เขา ว่างเปล่า ไร้ ซึ่ง แวว แห่ง ความ หวัง
ข่าว เรื่อง ที่ รัฐมนตรี โดน พญานาค เล่นงาน ยิ่ง ตอกย้ำ ความ เชื่อ ของ ชาวบ้าน และ คนงาน
ไม่มี ใคร กล้า เข้า ใกล้ ไซต์ งาน อีก ต่อไป
แม้แต่ ตัว เขา เอง ก็ เริ่ม รู้สึก หวาดกลัว
แผนการ ก่อสร้าง ที่ เขา ทุ่มเท ทั้ง แรงกาย แรงใจ
บัดนี้ พัง ทลาย ลง ต่อหน้าต่อตา
“ทำไม...”
วายุ พึมพำ กับ ตัวเอง
“ทำไม ท่าน ถึง ต้อง ทำ แบบ นี้ ”
เขา เงยหน้า ขึ้น มอง ท้องฟ้า ที่ สว่าง ไสว
แต่ ใน ใจ ของ เขา กลับ มืดมน
วายุ กำ หมัด แน่น
“ผม ทำ ผิด อะไร ”
เขา ตะโกน เสียง ดัง ไป ยัง แม่น้ำโขง
“ทำไม ท่าน ถึง ต้อง มา ขัดขวาง การ สร้าง สะพาน ”
“ทั้ง ที่ มัน เป็น ประโยชน์ ต่อ ประชาชน ทั้ง สอง ประเทศ ”
“ผม ไม่ เคย คิด โกง เงิน แผ่นดิน จาก การ ก่อสร้าง ”
“มัน ไม่ ดี หรือ ไง ที่ จะ เชื่อม โยง ผู้คน ให้ ใกล้ ชิด กัน ”
วายุ ทรุด ตัว ลง นั่ง ริม ฝั่ง น้ำ
น้ำตา ไหล อาบ แก้ม เขา อย่าง ไม่ รู้ ตัว
“ท่าน พญานาค ”
เขา เอ่ย เรียก ด้วย น้ำเสียง ที่ เต็ม ไป ด้วย ความ อ้อนวอน
“ช่วย บอก ผม ที ว่า ผม ต้อง ทำ ยัง ไง ”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น