บทที่ 37 คำท้าทายที่ไม่ควรเอ่ย
เฮลิคอปเตอร์ สี ขาว ลำ ใหญ่ บิน ฝ่า กลุ่ม เมฆ สี เทา หม่น เข้า มา จอด ลง ยัง ลาน ว่าง ข้าง ไซต์ งาน ก่อสร้าง สะพาน
ประตู ถูก เปิด ออก เผย ให้ เห็น รัฐมนตรี วัย กลางคน ใน ชุด เสื้อ เชิ้ต แขน ยาว สี ขาว สะอาดตา กางเกง สแล็ก สี ดำ
ใบหน้า ของ เขา บึ้ง ตึง ด้วย ความ ไม่ พอใจ
“วายุ อยู่ ไหน! ” เขา ตวาด ถาม หัวหน้า คนงาน ที่ ยืน รอ ต้อนรับ อยู่
“เอ่อ... คือ ”
หัวหน้า คนงาน อึกอัก ไม่ กล้า ตอบ
“จะ ไป รู้ ได้ ยัง ไง ล่ะ ครับ ท่าน ”
“ก็ ตอนนี้ เขา ไม่ ได้ อยู่ ที่ ไซต์ งาน นี่ ครับ ”
เสียง ของ วิทย์ ดัง ขึ้น จาก ด้านหลัง
“อะไร นะ!” รัฐมนตรี หัน ขวับ ไป มอง ด้วย ความ ไม่ พอใจ ยิ่ง กว่า เดิม
“นี่ มัน เกิด เรื่อง อะไร ขึ้น กัน แน่ ”
วิทย์ อธิบาย เรื่องราว ที่ เกิด ขึ้น ทั้งหมด ให้ รัฐมนตรี ฟัง
ตั้งแต่ เรื่อง อุบัติเหตุ ปั้นจั่น ล้ม ข่าวลือ เรื่อง พญานาค ไป จน ถึง การ ที่ วายุ หาย ตัว ไป ตั้งแต่ เมื่อ คืน
“เหลวไหล! นี่ มัน เรื่อง อะไร กัน เนี่ย ”
“งาน ก็ ไม่ ทำ หนี ไป อยู่ กับ ผู้หญิง แบบนี้ มัน ใช้ ได้ ที่ไหน ”
รัฐมนตรี ตะโกน ด่า ด้วย ความ โมโห
เขา ไม่ เชื่อ เรื่อง เล่า ที่ วิทย์ เล่า ให้ ฟัง แม้ แต่ นิดเดียว
เขา เดิน กระแทก เท้า ไป มา อยู่ ริม ฝั่ง แม่น้ำโขง
“ไหน วะ ไอ้ พญานาค ตัว ไหน วะ ที่ มัน มา กวน การ ก่อสร้าง ”
“ออกมา เจอ กู หน่อย! ออกมา! ไม่ แน่จริง นี่หว่า ”
เสียง ตะโกน ท้าทาย ของ รัฐมนตรี ดัง ก้อง ไป ทั่ว ไซต์ งาน
สร้าง ความ หวาด กลัว ให้ กับ เหล่า คนงาน เป็น อย่างมาก
ทุก คน ต่าง ก้ม หน้า หลบ สายตา
ไม่มี ใคร กล้า แม้ แต่ จะ หายใจ แรง ๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น