บทที่ 1 ก่อนจุดเริ่มต้น
แสงแดดยามบ่ายสาดลอดบานหน้าต่างเข้ามาตกกระทบโต๊ะประชุมไม้สักทอง มันวาวสะท้อนใบหน้าเคร่งเครียดของเหล่ารัฐมนตรีที่นั่งล้อมวงอภิปรายกันด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น
“ท่านครับ จากรายงานล่าสุด การค้าชายแดนไทย-ลาวปีนี้ คาดว่าจะไม่ถึงเป้าที่ตั้งไว้ครับ” รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์กล่าวสรุปตัวเลขบนเอกสารในมือ
“เช่นเดียวกันครับ ผลสำรวจความคิดเห็นจากผู้ประกอบการส่วนใหญ่ สะท้อนปัญหาเรื่องระบบขนส่งสินค้าที่ล่าช้าและมีต้นทุนสูงครับ” เสียงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมเสริมขึ้น
ที่ประชุมเงียบลง ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยัง นายกรัฐมนตรี ผู้มีสีหน้าครุ่นคิด ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เราต่างทราบดีถึงศักยภาพทางการค้าระหว่างประเทศของเรากับ สปป.ลาว พวกเขาเปรียบเสมือนญาติมิตรที่ใกล้ชิด มีทรัพยากรธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ ขณะที่เรามีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีและอุตสาหกรรม หากเราสามารถกระชับความสัมพันธ์ และอำนวยความสะดวกทางการค้าได้มากกว่านี้ เชื่อว่าจะเป็นประโยชน์มหาศาลต่อเศรษฐกิจของทั้งสองประเทศ”
“แล้วเราจะแก้ไขปัญหานี้อย่างไรดีครับท่าน” เสียงรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงต่างประเทศ ดังกังวานขึ้น
นายกรัฐมนตรีทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพแม่น้ำโขงที่กั้นกลางระหว่างไทยกับลาวผุดขึ้นในห้วงความคิด
“แม่น้ำโขง... กีดกั้นเรามาช้านานเกินไปแล้ว” เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันกลับมามองที่ประชุมอีกครั้ง “ถึงเวลาแล้ว ที่เราจะสร้าง “สะพาน” เชื่อมสัมพันธไมตรีอันดีระหว่างสองฝั่งโขงให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น...”
ทุกคนในห้องประชุมเบิกตากว้าง ต่างรับรู้ได้ถึงความมุ่งมั่นแน่วแน่ จากน้ำเสียงหนักแน่นของผู้นำประเทศ นี่ไม่ใช่เพียงแค่การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ ที่จะพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศ และนำมาซึ่งความเจริญรุ่งเรืองอย่างยั่งยืนสืบไป...
.
.
.
..........................
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น