บทส่งท้าย เสียงเรียกจากสายน้ำ
กรุงเทพมหานคร...
ภายในห้องทำงานสุดหรู บนชั้นสูงสุดของตึกกระทรวง รัฐมนตรี นั่ง อยู่ บน เก้าอี้ ตัว ใหญ่
ใบหน้า ที่ เคย เคร่งขรึม บัดนี้ เต็ม ไป ด้วย ความ กังวล
ภาพ ของ พญานาค ดวงตา แดงก่ำ ยัง คง ติดตา เขา ไม่ หาย
เสียง โทรศัพท์ บน โต๊ะ ทำงาน ดัง ขึ้น
เขา สะดุ้ง เล็กน้อย ก่อน จะ สูด หายใจ ลึกๆ
“ฮัลโหล...” เขา รับ สาย ด้วย น้ำเสียง แผ่ว เบา
“เรื่อง สร้าง สะพาน ครับ ท่าน”
เสียง ของ วายุ ดัง ขึ้น จาก ปลายสาย
รัฐมนตรี ถึง กับ สะดุ้ง โหยง
“ท่าน พญานาค... บอก ว่า...” วายุ เว้น วรรค
“ให้ ท่าน ขยับ สถานที่ ตั้ง สะพาน ไป อีก 50 เมตร จาก ที่ เดิม ”
“แล้ว จะ ไม่มี เรื่อง อะไร เกิด ขึ้น ครับ ท่าน”
รัฐมนตรี นิ่ง ไป ชั่ว ครู่ ก่อน จะ ตะโกน ตอบ กลับ ไป ด้วย น้ำเสียง หนักแน่น
“อนุมัติ! ”
“บอก ท่าน นาค ด้วย ว่า ไม่ ต้อง มา หา ถึง ทำเนียบ หรอก นะ ”
“มี อะไร ก็ ให้ นาย โทร มา แทน ”
เขา พูด จบ ก็ วาง สาย ทันที
มือ ที่ ถือ โทรศัพท์ สั่น เทา เล็กน้อย
เขา ไม่ อยาก จะ เชื่อ เลย ว่า เรื่อง แบบนี้ จะ เกิด ขึ้น จริง
แต่ เขา ก็ ไม่ กล้า ที่จะ ฝ่าฝืน คำ สั่ง ของ พญานาค อีก ต่อไป
บาง ที มนุษย์ เรา ก็ ควร ให้ ความ เคารพ ต่อ ธรรมชาติ
และ สิ่ง ที่ มอง ไม่ เห็น บ้าง...
จบ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น