บทที่ 17 แสงตะวันลาลับ สายใยเริ่มก่อตัว
วายุ นั่งฟังเรื่องเล่าของป้ามาลีอย่างตั้งใจ แม้ใจหนึ่ง เขาจะเชื่อมั่น ในหลักเหตุผล และ วิทยาศาสตร์ แต่ ความเคารพ ใน ความเชื่อ ของคนในพื้นที่ ก็ เป็น สิ่ง สำคัญ ไม่แพ้กัน
“ขอบคุณ สำหรับ เรื่องเล่า ครับ ป้ามาลี ” วายุ กล่าว
“ยาย ก็ ได้แต่หวังว่า ทุกอย่าง จะ ผ่านไปด้วยดี ” ป้ามาลี ถอนหายใจ อย่าง กังวล
“ไม่ต้องห่วงหรอก ยาย ผมจะพยายาม ทำทุกอย่าง ให้ ราบรื่น ที่สุด” วายุ ให้คำมั่น
ดวงอาทิตย์ เริ่ม คล้อยต่ำ ลง ใกล้ จะลับขอบฟ้า ป้ามาลี จึง ชวน วายุ ทานข้าวเย็น ด้วยกัน ก่อนกลับที่พัก
มื้ออาหาร มื้อนี้ เต็มไปด้วย บรรยากาศ ที่ อบอุ่น และ เป็นกันเอง ดารา ทำอาหาร พื้นบ้าน ได้ อร่อย เหมือนเดิม วายุ รู้สึก ผ่อนคลาย และ มีความสุข อย่างบอกไม่ถูก
“อร่อย เหมือนเดิมเลย นะครับ” วายุ เอ่ยชม
ดารา ยิ้ม เขิน “ขอบคุณค่ะ”
หลัง ทาน ข้าวเสร็จ วายุ ก็ ขอตัว กลับที่พัก
“กลับดีๆ นะคะ คุณ วายุ ” ดารา เดินมาส่ง ที่หน้าบ้าน
“ครับ แล้ว ผม จะ แวะ มา เยี่ยม ใหม่ นะ ครับ” วายุ กล่าว ลา พลางมอง ดารา ด้วย สายตา อ่อนโยน
“ค่ะ...” ดารา ตอบ รับ เบาๆ
แสง สีทอง ของ ดวงอาทิตย์ ยามเย็น สาด ส่อง กระทบ ใบหน้า ของ คน ทั้งคู่ ราวกับ เป็น สัญลักษณ์ ของ ความรู้สึก ดีๆ ที่ กำลัง ก่อตัว ขึ้น อย่าง ช้าๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น