บทที่ 21 เริ่มต้นด้วยความหวั่นใจ
แสงแดด ยามเช้า สาด ส่อง ลง มา ยัง ผืน น้ำ แม่น้ำโขง สะท้อน ประกาย ระยิบระยับ ราวกับ เพชร นับ ล้าน เม็ด
แต่ ท่ามกลาง ความ สวยงาม ตาม ธรรมชาติ นั้น กลับ เต็มไปด้วย ความ ตึงเครียด
วายุ ใน ชุด เสื้อ กั๊ก สี ดำ กางเกง ยีนส์ เปื้อน ฝุ่น เดิน สำรวจ หน้างาน ด้วย สีหน้า เคร่งขรึม
ภาพ ฝัน ร้าย และ ความ รู้สึก หวั่น กลัว ยังคง ติด ค้าง อยู่ใน ใจ แต่ เขาก็ พยายาม สะกด มัน ไว้ ภายใต้ ท่าที ที่ มั่นคง
“วันนี้ เรา จะ เริ่ม ตอก เสาเข็ม ต้น แรก กัน ทุก คน พร้อม รึยัง!”
วายุ ตะโกน บอก ทีมงาน ด้วย น้ำเสียง หนักแน่น พยายาม ปลุก ขวัญ และ กำลังใจ ของ ทุกคน
สายตา ของ เหล่า คนงาน จับ จ้อง มา ที่ เขา แววตา บาง คู่ ฉาย แวว ลังเล บาง คู่ เต็ม ไป ด้วย ความ หวั่น กลัว
วายุ รู้ ดี ว่า การ กระทำ ใดๆ ใน ตอนนี้ อาจ เป็น การ จุด ชนวน ความ หวาด ระแวง ให้ ปะทุ ขึ้น มา อีก ครั้ง
“ผม รู้ ว่า ทุก คน กังวล แต่ ผม มั่นใจ ว่า เรา ทำ ทุกอย่าง ด้วย ความ ระมัดระวัง และ ให้ความเคารพ ต่อ สถานที่ แห่งนี้”
วายุ เว้น วรรค ชั่วครู่ ก่อน จะ พูด ต่อ
“วันนี้ เรา จะ พิสูจน์ ให้ ทุก คน เห็น ว่า เรา สามารถ ทำงาน นี้ ได้ สำเร็จ โดย ที่ ไม่ มี เรื่อง ร้าย ๆ เกิด ขึ้น!”
เสียง เครื่องจักร ดัง กระหึ่ม ขึ้น อีก ครั้ง เป็น สัญญาณ การ เริ่มต้น การ ก่อสร้าง อย่าง เป็น ทาง การ
แม้ในใจ ของ วายุ จะ ยัง คง มีความ กังวล แต่ เขาก็ เลือก ที่ จะ ก้าว เดิน ต่อไป
เพื่อ พิสูจน์ ให้ ทุกคน เห็น ว่า ความ เชื่อ ไม่ อาจ ขวาง กั้น ความ ก้าวหน้า และ ความ มุ่งมั่น ของ มนุษย์ ได้...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น