บทที่ 20 เผชิญหน้ากับความจริง
แสงจันทร์ สลัว ส่อง กระทบ ผิวน้ำ แม่น้ำโขง ทอประกาย ระยิบระยับ ตัดกับ ความมืดมิด รอบ ตัว ราวกับ เส้น แบ่ง ระหว่าง โลกแห่งความจริง และ โลก เหนือธรรมชาติ
วายุ ยืน อยู่ ตรง นั้น ริมฝั่งน้ำ ปล่อยให้ สายลม เย็น พัด ผ่าน ร่าง กาย ความ หนาว เย็น จาก สายน้ำ แทรกซึม เข้า สู่ กระดูก แต่ ก็ ไม่ สามารถ สั่นคลอน ความ สับสน ใน ใจ ของเขา ได้
ภาพ ในฝัน ยังคง ติดตา เขา ไม่ หาย คำพูด ของ พญานาค ยัง คง ก้อง อยู่ใน หู ราวกับ เป็น คำสาป ที่ จะ คอย ตาม หลอกหลอน เขา ไป ตลอด ชีวิต
“มัน เป็น แค่ ฝัน วายุ แค่ ฝัน...” เขา พยายาม ปลอบ ใจ ตัวเอง แต่ ความ หวาดกลัว ที่ ฝัง ลึก อยู่ใน ใจ ก็ ไม่ จางหาย
สายตา ของ วายุ มอง ออก ไป ยัง แม่น้ำโขง อัน กว้างใหญ่ เบื้องหน้า เขา เคย มอง ว่า มัน คือ สัญลักษณ์ ของ ความ อุดมสมบูรณ์ ความ เชื่อมโยง ระหว่าง ผู้คน สอง ฝั่ง โขง
แต่ ตอนนี้ มัน กลับ กลาย เป็น เส้น แบ่ง เขต ระหว่าง โลก มนุษย์ กับ โลก ลี้ลับ ที่ เขา ไม่ เคย เข้าใจ
เวลา ผ่าน ไป อย่าง เชื่องช้า ท้องฟ้า เริ่ม เปลี่ยน สี จาก ความมืด มิด ค่อยๆ ปรากฏ แสง สี ส้ม อ่อนๆ อยู่ ปลาย ขอบฟ้า
แสง แรก ของ วันใหม่ กำลัง จะ มา ถึง...
วายุ ยังคง ยืน อยู่ ตรง นั้น ไม่ ไหวติง ราวกับ ถูก ตรึง ไว้ กับ ที่
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น