บทที่ 23 เพลิงแค้นแห่งสายน้ำ
เสียง เฮ ดัง ลั่น ไซต์ งาน ก่อนหน้านี้ ถูก กลืนหายไป ในชั่วพริบตา ความรู้สึก โล่ง ใจ แปรเปลี่ยน เป็น ความ ตื่น ตระหนก
ขณะที่ ปั้นจั่น กำลัง ยก เสาเข็ม ต้น ที่ สอง ขึ้น สู่ อากาศ จู่ๆ พื้นดิน ก็ สั่น สะเทือน เสียง ดัง ครืนๆ ดัง ขึ้น จาก ใต้ ผืน น้ำ
“เกิดอะไรขึ้น”
“แผ่นดินไหว รึเปล่า!”
คนงาน ต่าง ร้อง ตะโกน ด้วย ความ ตกใจ
วายุ รู้สึก ถึง ลางร้าย บางอย่าง เขามอง ไป ยัง แม่น้ำโขง ที่ อยู่ เบื้องหน้า
และ แล้ว ภาพ ที่ เขา เห็น ก็ ทำให้ เลือด ใน กาย เย็นเฉียบ
ผิวน้ำ ที่ เคย สงบ บัดนี้ ปั่นป่วน คลั่ง ราวกับ ถูก มือ ยักษ์ มา กวน
แล้ว ร่าง มหึมา สี เขียว มรกต ก็ โผล่ ขึ้น มา จาก กลาง แม่น้ำโขง
พญานาค!
“มึงไม่เชื่อคำเตือนของกู...” เสียง คำราม ดัง ลั่น ไป ทั่ว หุบเขา
สายฟ้า ฟาด ลง มา ยัง ปั้นจั่น อย่าง จัง จน เกิด เป็น เปลวไฟ ลุก ท่วม
“กรี๊ดดดด!”
“ช่วยด้วย!”
เสียง กรีดร้อง ด้วย ความ หวาด กลัว ดัง ขึ้น พร้อม กับ ร่าง ของ คนงาน ที่ กระเด็น ไป คน ละ ทิศ ละ ทาง
ปั้นจั่น เหล็ก กล้า บัดนี้ บิด เบี้ยว ล้ม ครืน ลง สู่ แม่น้ำโขง จม หาย ไป ใน พริบตา
วายุ ทรุด ลง กับ พื้น ด้วย ความ ตื่นตระหนก ภาพ ตรง หน้า ราวกับ ฝันร้าย
เสียง หัวใจ ของเขา เต้น ดัง ก้อง ไป ทั่ว ร่างกาย
นี่ ไม่ใช่ เรื่อง บังเอิญ... มัน คือ การ แก้แค้น ของ พญานาค!
“รีบ โทร เรียก รถพยาบาล! เร็ว เข้า!” วายุ ตะโกน บอก ทีมงาน ที่ อยู่ ใกล้ๆ
แม้ จะ หวาดกลัว แต่ สติ ของ วิศวกร ใน ตัว เขา ก็ ยัง อยู่ ครบ
เขา จะ ต้อง รับผิดชอบ กับ เหตุการณ์ ที่ เกิดขึ้น
และ ช่วยเหลือ คนงาน ที่ ได้รับบาดเจ็บ ให้ เร็ว ที่สุด...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น