บทที่ 30 หลับใหลในอ้อมกอดแห่งความห่วงใย
ภายในเต็นท์ที่พัก แสงไฟสลัว ขวดเหล้าวางระเกะระกะ อยู่บนโต๊ะ ข้างๆ มี เอกสาร รายงาน ความ เสียหาย ของ โครงการ กอง รวม กัน อยู่
วายุ นั่ง ซึม อยู่ บน เก้าอี้ ใบหน้า ของเขา แดงก่ำ แววตา ที่ เคย มุ่งมั่น บัดนี้ เต็ม ไป ด้วย ความ สิ้น หวัง
“ทำไม มัน ถึง ได้ ยาก เย็น ขนาด นี้”
เขา พึมพำ กับ ตัวเอง ก่อน จะ ยก ขวด เหล้า ขึ้น มา ดื่ม อย่าง ไม่ นับ
ตั้งแต่ เริ่ม โครงการ ก็ มี แต่ เรื่อง วุ่นวาย ไม่ หยุดหย่อน
อุบัติเหตุ ความ ล่าช้า ข่าวลือ คำ สาป
ทุก สิ่ง ทุก อย่าง ประดัง ประเด เข้า มา ราวกับ จะ ทดสอบ ความ อดทน ของ เขา
“หรือว่า ฉัน คิด ผิด ที่ พยายาม ฝืน ธรรมชาติ ”
ความ คิด ใน แง่ ลบ เริ่ม ก่อ ตัว ขึ้น ใน ใจ
วายุ ไม่ เคย เชื่อ เรื่อง ลี้ลับ เหนือธรรมชาติ
แต่ สิ่ง ที่ เขา กำลัง เผชิญ อยู่ ใน ตอนนี้ มัน ช่าง ยาก ที่ จะ หา คำอธิบาย
เสียง หัวเราะ ของ เหล่า วิศวกร เพื่อนร่วมงาน ใน วัน ที่ ฉลอง ความ สำเร็จ ในการ ออกแบบ สะพาน ดัง ก้อง ขึ้น ใน หู
“วายุ นาย ทำได้ อยู่ แล้ว ”
“โครงการ นี้ ต้อง สำเร็จ ลุล่วง ไป ได้ ด้วย ดี เพราะ มี นาย เป็น คน คุม ไง ”
“สู้ ๆ นะ เพื่อน ”
ภาพ ความ หลัง สลับ กับ ความ เป็นจริง ที่ แสน สิ้น หวัง
วายุ ปาด น้ำตา ที่ ไหล อาบ แก้ม อย่าง ไม่ รู้ ตัว
เขา ยก ขวด เหล้า ขึ้น ดื่ม อีก ครั้ง จน หมด ขวด
ร่างกาย ที่ เต็ม ไป ด้วย แอลกอฮอล์ ทำให้ เขา ไม่ สามารถ ควบคุม สติ ตัวเอง ได้
วายุ ลุก ขึ้น ยืน เซ ออก ไป จาก เต็นท์
ขา ของเขา ก้าว เดิน ไป ข้าง หน้า เรื่อยๆ โดย ไม่ รู้ จุดหมาย
จน กระทั่ง มา หยุด อยู่ ที่ หน้า บ้าน หลัง หนึ่ง...
บ้านไม้ หลังเล็ก ริมฝั่งโขง ที่คุ้นเคย... บ้านของดารา...
ดารา นั่ง อยู่ บน แคร่ หน้าบ้าน ด้วย สีหน้า กังวลใจ เธอรู้สึก ไม่ สบายใจ ตั้งแต่ ได้ยิน ข่าว เรื่อง อุบัติเหตุ ที่ ไซต์ งาน
สายตา ของเธอ เหลือบ ไป เห็น เงา ตะคุ่มๆ เดิน โซเซ มา ตาม ถนน ริม ฝั่ง น้ำ
“คุณวายุ!” ดาราร้อง ด้วย ความ ตกใจ เมื่อ จำ ร่าง นั้น ได้
วิศวกรหนุ่ม ดู ไม่ ต่าง จาก คน เมา ไร้ สติ
ดารา รีบ วิ่ง เข้า ไป ประคอง เขา ไว้
"คุณวายุ เกิด อะไรขึ้นคะ " เธอ ถาม ด้วย ความ เป็นห่วง
แต่ วายุ กลับ เงียบ
ร่างกาย ของเขา อ่อน ปวก เปียก ไป ด้วย เหงื่อ และ น้ำฝน
ดารา ไม่ รอช้า ประคอง เขา เข้า ไป ใน บ้าน
“ยาย ช่วย หนู หน่อย ” เธอ ร้อง เรียก ป้ามาลี
ป้ามาลี รีบ เข้า มา ช่วย พยุง วายุ เข้า ไป นอน ที่ แคร่ ไม้ไผ่ กลาง บ้าน
ดวงตา ของ เธอ ฉาย แวว สงสาร จับ ใจ
เธอ ไม่ เคย เห็น วิศวกร หนุ่ม ใน สภาพ อ่อนแอ เช่น นี้ มาก่อน
ดารา นำ ผ้า ชุบน้ำ มา เช็ด ตัว ให้ เขา อย่าง เบามือ
วายุ รู้สึก ตัว ขึ้น มา ลางๆ
“ดารา...” เขา พึมพำ
“ฉัน อยู่ นี่ ” ดารา บีบ มือ เขา เบาๆ
“ที่นี่ ที่ไหน ” วายุ ถาม ด้วย น้ำเสียง สับสน
“บ้าน ฉัน เองค่ะ ”
“ทำไม... ฉัน ถึง...”
วายุ พยายาม นึก ถึง เรื่องราว ที่ เกิดขึ้น แต่ ภาพ ใน หัว ก็ เลือน ราง เต็ม ไป ด้วย ความ ว่างเปล่า
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น