บทที่ 35 รอยยิ้มที่ทำให้ใจสั่น
แสงแดดยามเช้า ส่อง ลอด ผ่าน ช่อง หน้าต่าง เข้า มา ปลุก ให้ วายุ ตื่น จาก นิทรา
เขา ลืมตา ขึ้น อย่าง ช้าๆ ความ รู้สึก แรก ที่ สัมผัส ได้ คือ ความ นุ่ม และ อบอุ่น ที่ โอบ กอด ร่างกาย เขา อยู่
วายุ ขยับ ตัว เล็กน้อย ก็ ต้อง สะดุ้ง เมื่อ พบ ว่า ตัวเอง นอน อยู่ บน เตียง ไม้ ใน ห้อง เล็กๆ ข้าง ๆ มี ร่าง ของ ใคร บาง คน นอน หลับ อยู่
ดารา!
หญิงสาว นอน หลับ พริ้ม ผม ยาว สลวย ของ เธอ กระจาย อยู่ บน หมอน ใบหน้า ขาว ใส ไร้ ซึ่ง เครื่องสำอาง ดู งดงาม บริสุทธิ์
วายุ รู้สึก หัวใจ เต้น แรง อย่าง ไม่ เคย เป็น มาก่อน
เขา จ้อง มอง ใบหน้า เธอ อย่าง หลงใหล
นี่ เขา กำลัง รู้สึก แบบ นี้ กับ ดารา อย่าง นั้น เหรอ
ความ รู้สึก อบอุ่น ที่ เขา ได้รับ จาก เธอ ใน คืน ที่ ผ่าน มา มัน ไม่ใช่ แค่ ความ สงสาร หรือ ความ เห็นใจ
แต่ มัน คือ ความ รู้สึก พิเศษ ที่ เขา ไม่ เคย มี ให้ ใคร มาก่อน
“เอ่อ... ”
วายุ กำลัง จะ เอ่ย ปาก เรียก ดารา
แต่ ทันใดนั้น เสียง เปิด ประตู ก็ ดัง ขึ้น เสียก่อน
ป้ามาลี เดิน เข้า มา ใน ห้อง พร้อม กับ ถาด อาหารเช้า
“อ้าว ตื่น แล้ว เหรอ จ๊ะ คุณ วายุ ”
ป้ามาลี ยิ้ม ทักทาย แต่ ดวงตา ของ เธอ กลับ มอง มา ที่ เขา และ ดารา สลับ กัน ไป มา
วายุ รู้สึก หน้า ร้อน ผ่าว
“ป้า... คือ... ”
เขา พยายาม หา คำ อธิบาย แต่ ก็ ไม่ รู้ จะ พูด อย่างไร
“ยาย แค่ เอาน้ำ มา ให้ หนู ดารา น่ะ ”
ป้ามาลี พูด พร้อม กับ วาง แก้ว น้ำ ลง บน โต๊ะ ข้าง เตียง
“คุณ วายุ คง จะ หิว แล้ว สินะ เดี๋ยวยาย ไป เตรียม อาหารเช้า ให้”
ป้ามาลี พูด จบ ก็ เดิน ออก ไป จาก ห้อง
ปล่อย ให้ วายุ กับ ดารา อยู่ กัน ตาม ลำพัง อีก ครั้ง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น