บทที่ 45 บัญชาแห่งพญานาค
เสียง ตะโกน ของ วายุ ดังก้อง ไป ทั่ว ไซต์ งาน ที่ เงียบงัน
เหล่า คนงาน ที่ ยัง หลบ ซ่อน ตัว อยู่ ตาม ซอก หลืบ ต่าง ก็ มอง หน้า กัน ด้วย ความ หวาด กลัว
“หัวหน้า เป็น อะไร ไป ”
“บ้า ไป แล้ว หรือ ไง ถึง ไป ท้าทาย พญานาค แบบ นั้น ”
“พวกเรา หนี กัน เถอะ ก่อน ที่ จะ โดน ลูก หลง ”
ทันใดนั้น ท้องฟ้า ที่ เคย สว่าง ก็ มืดครึ้ม ลง อย่าง รวดเร็ว
ลม พายุ พัด โหม กระหน่ำ ต้นไม้ ใหญ่ ลู่ ล้ม
แต่ คราวนี้ ไม่มี ฝน ตกลง มา
มีเพียง ความ รู้สึก กดดัน อึดอัด
ราวกับ มี พลัง งาน บางอย่าง กำลัง ก่อ ตัว ขึ้น
ผิวน้ำ ใน แม่น้ำโขง เริ่ม ปั่นป่วน เป็น คลื่น ขนาด ใหญ่
แล้ว ร่าง มหึมา ของ พญานาค ก็ ค่อยๆ ปรากฏ ขึ้น เหนือ ผิวน้ำ
เกล็ด สี เขียว มรกต สะท้อน แสง วาววับ
ดวงตา สี แดง ก่ำ จ้อง มอง มา ที่ วายุ ด้วย ความ โกรธ แค้น
“มนุษย์ น้อย ”
เสียง คำราม ของ พญานาค ดัง กึกก้อง ไป ทั่ว หุบเขา
“ข้า ปกป้อง ดินแดน แห่งนี้ มา หลายร้อยปี ”
“ข้า ปกป้อง แผ่นดิน และ ชาวบ้าน ให้ ปลอดภัย มา หลายร้อยปี ”
“ไม่ เคย มี ใคร ลบหลู่ ข้า ”
พญานาค เว้น วรรค ชั่ว ครู่ ก่อน จะ พูด ต่อ ด้วย น้ำเสียง ดุดัน
“จุด ที่ เจ้า สร้าง สะพาน ลึกลง ไป คือ บ้าน ของ ข้า ที่ อยู่ มา นับพันปี ”
“นี่ ยัง ไม่ เรียก ว่า ไม่ ลบหลู่ ข้า อีก หรือ ”
ร่างกาย ของ วายุ สั่น เทา ด้วย ความ หวาด กลัว
เขา ไม่ รู้ จะ พูด อะไร
“เจ้า และ พรรคพวก จง ไป เสีย ”
“อย่า ได้ คิด กลับ มา ที่ นี่ อีก ”
“ถ้า กลับ มา แม้ แต่ ชีวิต ของ พวกเจ้า ก็ จะ ไม่ เหลือ กลับ ไป ”
สิ้น เสียง คำสั่ง ของ พญานาค
ร่าง มหึมา ของ ท่าน ก็ ค่อยๆ จม หาย ไป ใน แม่น้ำโขง
ทิ้ง ไว้ เพียง ความ เงียบ และ ความ หวาด กลัว ที่ กัด กิน หัวใจ ของ ทุก คน...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น