บทที่ 47 เปลวเพลิงพิโรธ
คำพูด ของ ดารา ราวกับ สายฟ้า ฟาด ลง กลาง ใจ พญานาค
อยู่ มา เป็น พัน ปี ไม่ เคย มี มนุษย์ หน้าไหน กล้า ต่อ ปาก ต่อ คำ กับ เขา เช่น นี้!
ยิ่ง เป็น แค่ เด็ก สาว ตัว เล็กๆ ไร้ ซึ่ง อาวุธ หรือ เวทมนตร์ ใดๆ
ความ โกรธ แค้น พลุ่งพล่าน ใน อก ของ พญานาค ดวงตา แดงก่ำ จ้อง มอง ดารา ราวกับ จะ เผา เธอ ให้ มอดไหม้
“บังอาจ!” เสียง คำราม ดัง กึกก้อง สั่นสะเทือน ไป ทั่ว บริเวณ
เหล่า คนงาน ที่ แอบ มอง อยู่ ต่าง ก็ ปิด ปาก แน่น ด้วย ความ หวาดกลัว
“นังเด็ก นั่น ตาย แน่ๆ ”
“ไม่มี ใคร รอด จาก ความ โกรธ ของ พญานาค ได้หรอก”
พญานาค สูด ลม หายใจ เข้า ลึก เตรียม ปลดปล่อย พลัง ทำลายล้าง
เพลิง พิโรธ สี แดง ฉาน พุ่ง ออก มา จาก ปาก ของ พญานาค มุ่ง ตรง ไป ยัง วายุ และ ดารา
เปลวเพลิง ร้อนแรง แผดเผา ทุก สิ่ง ที่ ขวาง หน้า
วายุ คว้า ตัว ดารา เข้า มา กอด ไว้ แน่น
เขา หลับตา ลง ยอมรับ ชะตากรรม
แต่ ทว่า...
ไม่มี ความ ร้อน ใดๆ แผดเผา ร่างกาย ของ เขา เลย
วายุ ลืมตา ขึ้น อย่าง ช้าๆ
ภาพ ที่ เห็น ทำให้ เขา ตะลึง งัน...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น