บทที่ 19 ตื่นจากฝันร้าย
ร่างกายของ วายุ กระตุก อย่างแรง เขา สะดุ้ง ตื่น ขึ้น มา กลางดึก เหงื่อ ไหล ท่วมตัว ราวกับ เพิ่ง ผ่าน การ ต่อสู้ อัน หนักหน่วง
หัวใจ ของเขา เต้น ระรัว ด้วย ความ หวาดกลัว ภาพ ของ พญานาค ดวงตา แดงก่ำ และ เสียง คำราม อัน น่า สะพรึงกลัว ยังคง ติด ตรึง อยู่ใน ห้วง ความคิด
“แค่ ฝัน ... แค่ ฝัน ไป” วายุ พยายาม ปลอบใจ ตัวเอง
แต่ ความ รู้สึก หนาว เย็น ที่ แล่น ไป ทั่ว สันหลัง ก็ ทำให้ เขา ไม่ สามารถ สลัด ความ กังวล ออก ไป ได้
วายุ ลุก ขึ้น นั่ง บน เตียง มอง ไป รอบๆ เต็นท์ ที่ ว่างเปล่า แสง ไฟ สลัว จาก เสา ไฟฟ้า ข้าง นอก ส่อง ลอด เข้า มา ทำให้ บรรยากาศ ดู วังเวง
เขา เหลือบ มอง นาฬิกา บน โต๊ะ ข้าง เตียง เวลา เพิ่ง จะ ผ่าน ไป แค่ ตีสาม เท่านั้น
วายุ พยายาม ข่มตา หลับ อีก ครั้ง แต่ ก็ ไม่ เป็นผล ภาพ ในฝัน ยังคง ตามหลอกหลอน เขา ไม่ เลิก
เสียง คำราม ของ พญานาค ดัง ก้อง ขึ้น ใน หู ของเขา อีก ครั้ง
"มึงกำลังลบหลู่กู มึงกำลังสร้างบางสิ่งบางอย่างทับหัวกู เสียดายที่กู ปกป้องพวกมึงมาเป็นเวลาช้านาน ไอ้พวกมนุษย์เนรคุณ พวกมึงจะไม่มีทางรอดออกไปจากป่านี้"
วายุ สะดุ้ง สุด ตัว อีก ครั้ง เขา ไม่ อาจ ทน อยู่ ใน เต็นท์ นี้ ได้ อีก ต่อไป
เขา คว้า เสื้อ คลุม มา สวม แล้ว รีบ เดิน ออก มา จาก เต็นท์ ทันที
สายลม เย็นยะเยือก พัด ผ่าน ร่าง วายุ รู้สึก หนาว สั่น ไป ทั้ง ตัว ท่ามกลาง ความมืดมิด ของ ราตรี
เขา ไม่รู้ ว่า จะ หันหน้า ไป พึ่ง ใคร ใน เวลา นี้...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น