บทที่ 25 อ้อมกอดแห่งสายฝน
รถมอเตอร์ไซค์ ของ ดารา ฝ่า สายฝน มา จอด ที่ ไซต์งาน ภาพ ที่ เธอ เห็น คือ ความ วุ่นวาย รถ พยาบาล หลาย คัน จอด เรียงราย เสียง ไซเรน ดัง ระงม
“คุณ วายุ! คุณ วายุ อยู่ ไหน!”
ดารา ตะโกน เรียก ชื่อ เขา ท่ามกลาง สายฝน และ เสียง ดัง วุ่นวาย
ไม่มี เสียง ตอบ รับ...
หัวใจ ของ ดารา เต้น รัว ด้วย ความ กลัว เธอ วิ่ง ฝ่า กลุ่ม คนงาน ที่ กำลัง ช่วยเหลือ ผู้ บาดเจ็บ
สายตา ของเธอ มองหา ใคร บางคน อย่าง มีความหวัง
และ แล้ว เธอก็ พบ เขา...
วายุ ยืน นิ่ง อยู่ ริม ฝั่ง แม่น้ำโขง สายตา เหม่อลอย มอง ไป ยัง กลาง สายน้ำ ที่ ไหล เชี่ยวกราก
“คุณ วายุ!”
ดารา ร้อง เรียก ก่อน จะ วิ่ง เข้า ไป หา เขา ทันที
ไม่ รอ ช้า เธอ โผ เข้า กอด ร่าง ของ วายุ ไว้ แน่น
“คุณ วายุ คุณ วายุ ไม่ เป็นไรนะ ” ดารา พูด เสียง สั่น พลาง จับ ตัว เขา หมุน ไป มา เพื่อ สำรวจ ดู ร่องรอย บาดแผล
วายุ สะดุ้ง เล็กน้อย เขา หัน กลับ มา มอง ใบหน้า เปื้อน น้ำตา ของ ดารา
สัมผัส ที่ อบอุ่น จาก อ้อม กอด ของ เธอ ทำให้ ความ หนาว เหน็บ ใน ใจ เขา บรรเทา ลง ได้ บ้าง
ใน ช่วงเวลา แห่ง ความ เป็น ความ ตาย นี้ สิ่ง ที่ เขา ต้องการ มากที่สุด ไม่ใช่ ความ ปลอดภัย แต่ เป็น การ ได้ อยู่ ใกล้ ใคร สักคน ที่ เขา ห่วงใย...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น