บทที่ 3 เสียงสะท้อนจากสายน้ำ
หลังจากเฮลิคอปเตอร์ลงจอด ณ บริเวณลานโล่งริมฝั่งโขง ภารกิจสำรวจพื้นที่ของคณะทำงานก็เริ่มต้นขึ้นทันที เหล่าวิศวกร นำโดย “วายุ” วิศวกรหนุ่มไฟแรง ผู้มีแววตาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น กระจายกำลังกันตรวจสอบสภาพภูมิประเทศ ภูมิอากาศ และลักษณะทางกายภาพอื่นๆ อย่างละเอียด
“วายุ ตรงนี้น่าสนใจนะครับ สภาพพื้นดินแข็งแรงพอที่จะรองรับโครงสร้างขนาดใหญ่ได้ และยังอยู่ใกล้กับเส้นทางคมนาคมหลักด้วย” “ก้อง” วิศวกรเพื่อนร่วมทีม ร้องบอก พลางชี้ไปยังจุดที่ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่
“อืม จริงด้วย แต่เราต้องสำรวจผลกระทบต่อชุมชนโดยรอบด้วย ว่าจะมีปัญหาเรื่องการเวนคืนที่ดิน หรือวิถีชีวิตความเป็นอยู่หรือเปล่า” วายุพยักหน้าเห็นด้วย แต่ยังไม่ลืมนึกถึงหัวใจสำคัญอีกข้อ
ตัดสินใจกันไม่นาน วายุและทีมงานก็ออกเดินเท้าลัดเลาะไปตามเส้นทางเล็กๆ ริมแม่น้ำโขง มุ่งหน้าสู่หมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกล เพื่อรับฟังความคิดเห็นของชาวบ้านในพื้นที่
“สวัสดีครับ พวกเราเป็นทีมงานจากกรุงเทพฯ มาขอสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องการสร้างสะพานข้ามแม่น้ำโขงหน่อยนะครับ” วายุกล่าวทักทาย พร้อมกับส่งยิ้มให้กับกลุ่มชาวบ้านที่นั่งพูดคุยกันอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่
ชาวบ้านมองหน้ากันเลิกลั่ก บางคนมีสีหน้าหวาดระแวง บางคนก็ดูตื่นเต้น ก่อนที่ผู้ใหญ่บ้าน ชายชราผมสีดอกเลา แต่ใบหน้ายังคงความเอิบอิ่ม จะเอ่ยปากถามขึ้น
“สะพานเหรอ... สะพานใหญ่ๆ แบบที่รถยนต์วิ่งข้ามไปมาได้เลยรึ?”
“ครับ เป็นสะพานที่แข็งแรง และทันสมัย สามารถรองรับการขนส่งสินค้า และการเดินทางระหว่างสองประเทศได้สะดวก และรวดเร็วกว่าเดิมมากครับ” วายุอธิบายอย่างใจเย็น พลางลองสังเกตปฏิกิริยาของชาวบ้านไปด้วย
“แล้ว... มันจะส่งผลดี ผลเสียกับพวกเรายังไงบ้างล่ะพ่อหนุ่ม” เสียงป้าคนหนึ่งถามขึ้น แววตาฉายความกังวลอย่างเห็นได้ชัด
วายุเข้าใจความรู้สึกของชาวบ้านดี เขาจึงค่อยๆ อธิบายถึงประโยชน์ที่จะเกิดขึ้น ทั้งในเรื่องของเศรษฐกิจ การค้า การท่องเที่ยว รวมไปถึงการยกระดับคุณภาพชีวิต โดยไม่ลืมที่จะย้ำถึงมาตรการเยียวยา และการดูแลชุมชนอย่างใกล้ชิด หากเกิดผลกระทบจากโครงการ
“พวกเราไม่ได้มาเพื่อเอาความเจริญมาให้ แล้วทิ้งปัญหาไว้เบื้องหลัง แต่เราอยากให้ทุกคนได้รับประโยชน์ และเติบโตไปพร้อมๆ กับโครงการนี้อย่างยั่งยืนครับ” วายุกล่าวทิ้งท้าย ด้วยแววตาจริงใจ
เสียงพูดคุย แลกเปลี่ยนความคิดเห็นดังขึ้นอีกครั้ง แม้จะยังมีความกังวล แต่ชาวบ้านส่วนใหญ่ก็เริ่มเปิดใจ และมองเห็นถึงโอกาสที่จะเกิดขึ้น เสียงหัวเราะ และรอยยิ้ม เริ่มกลับมาเบ่งบานอีกครั้ง ราวกับดอกไม้ที่ได้รับน้ำหล่อเลี้ยง...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น