บทที่ 4 พายุฝนและสายใยแห่งน้ำใจ
แสงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง แสงสีส้มทองสาดทาบทาพื้นที่ราบกว้างใหญ่ริมฝั่งโขง ทีมสำรวจของวายุเสร็จสิ้นภารกิจรับฟังความคิดเห็นจากชาวบ้านในหลายหมู่บ้าน ผลตอบรับออกมาค่อนข้างดี ชาวบ้านส่วนใหญ่เข้าใจถึงประโยชน์ของโครงการสร้างสะพาน และพร้อมที่จะให้ความร่วมมือ
ทันใดนั้นเอง สายลมแรงพัดกระหน่ำ ฝุ่นดินฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เสียงฟ้าร้องคำรามดังกึกก้อง เป็นสัญญาณเตือนภัยว่าพายุฝนกำลังใกล้เข้ามา
รถจี๊ปคันเก่าที่ใช้เดินทาง พยายามฝ่าสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง แต่เหมือนโชคชะตาเล่นตลก เครื่องยนต์เกิดขัดข้องดับวูบลงกลางทาง
วายุพยายามตั้งสติ ก่อนจะเปิดประตูรถออกไป พร้อมกับตะโกนบอกทุกคน
แต่ความพยายามของเขาก็ไร้ผล สายฝนที่เทลงมาไม่ลืมหูลืมตา ทำให้การซ่อมแซมเป็นไปอย่างยากลำบาก
ท่ามกลางความมืดมิด และเสียงฟ้าร้องคำราม พวกเขามองเห็นแสงไฟริบหรี่ จากบ้านไม้หลังเล็กๆ ริมทาง ราวกับสัญญาณแห่งความหวัง
เสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้นท่ามกลางเสียงลม และสายฝน ไม่นานนัก ประตูบ้านก็เปิดออก เผยให้เห็นหญิงชราใบหน้าใจดี ยืนถือตะเกียงอยู่ในมือ
หญิงชรา มองดูพวกเขาด้วยแววตาเห็นใจ ก่อนจะพยักหน้า แล้วเปิดประตูบ้านให้กว้างขึ้น
แม้จะเป็นเพียงบ้านหลังเล็กๆ แต่กลับอบอุ่นไปด้วยไมตรีจิตของหญิงชรา ความเหนื่อยล้า และความหวาดกลัว ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่น และความประทับใจ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น