บทที่ 4 พายุฝนและสายใยแห่งน้ำใจ
แสงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง แสงสีส้มทองสาดทาบทาพื้นที่ราบกว้างใหญ่ริมฝั่งโขง ทีมสำรวจของวายุเสร็จสิ้นภารกิจรับฟังความคิดเห็นจากชาวบ้านในหลายหมู่บ้าน ผลตอบรับออกมาค่อนข้างดี ชาวบ้านส่วนใหญ่เข้าใจถึงประโยชน์ของโครงการสร้างสะพาน และพร้อมที่จะให้ความร่วมมือ
“อีกไม่ไกลก็ถึงหมู่บ้านสุดท้ายแล้วครับ” ก้อง วิศวกรหนุ่มรูปร่างท้วม เอ่ยบอกพลางเช็ดเหงื่อที่ซึมบนใบหน้า
“อืม หวังว่าคงทันก่อนฝนตกนะ ดูท่าทางเหมือนจะมีพายุเข้า” วายุตอบรับ สายตาเหลือบมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม
ทันใดนั้นเอง สายลมแรงพัดกระหน่ำ ฝุ่นดินฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เสียงฟ้าร้องคำรามดังกึกก้อง เป็นสัญญาณเตือนภัยว่าพายุฝนกำลังใกล้เข้ามา
“แย่แล้ว รีบหาที่หลบฝนก่อนเร็ว!” วายุร้องบอก พร้อมกับเร่งฝีเท้า
รถจี๊ปคันเก่าที่ใช้เดินทาง พยายามฝ่าสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง แต่เหมือนโชคชะตาเล่นตลก เครื่องยนต์เกิดขัดข้องดับวูบลงกลางทาง
“ตายล่ะ รถเสียซะแล้ว ฝนก็ตกหนักแบบนี้ จะทำยังไงกันดี” น้ำเสียงของ “ดาว” เจ้าหน้าที่สาวคนเดียวในทีม สั่นเครือด้วยความกลัว
วายุพยายามตั้งสติ ก่อนจะเปิดประตูรถออกไป พร้อมกับตะโกนบอกทุกคน “ใจเย็นๆ ครับ พวกเราปลอดภัยดี เดี๋ยวผมลองดูเครื่องก่อน”
แต่ความพยายามของเขาก็ไร้ผล สายฝนที่เทลงมาไม่ลืมหูลืมตา ทำให้การซ่อมแซมเป็นไปอย่างยากลำบาก
ท่ามกลางความมืดมิด และเสียงฟ้าร้องคำราม พวกเขามองเห็นแสงไฟริบหรี่ จากบ้านไม้หลังเล็กๆ ริมทาง ราวกับสัญญาณแห่งความหวัง
“นั่นไง มีบ้านอยู่ตรงนั้น ไปขอความช่วยเหลือกันเถอะ” วายุพูดจบ ก็พาทุกคนวิ่งฝ่าสายฝน มุ่งหน้าไปยังบ้านหลังนั้นทันที
เสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้นท่ามกลางเสียงลม และสายฝน ไม่นานนัก ประตูบ้านก็เปิดออก เผยให้เห็นหญิงชราใบหน้าใจดี ยืนถือตะเกียงอยู่ในมือ
“ยายจ๋า หลบฝนแป๊บนึงได้ไหมจ๊ะ รถพวกเราเสีย แล้วฝนก็ตกหนักเหลือเกิน” ดาวเอ่ยขอความช่วยเหลือ ด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า
หญิงชรา มองดูพวกเขาด้วยแววตาเห็นใจ ก่อนจะพยักหน้า แล้วเปิดประตูบ้านให้กว้างขึ้น
“เข้ามาหลบฝนในบ้านก่อนเถอะลูก อากาศข้างนอกหนาว เดี๋ยวจะไม่สบายกันไปเสียก่อน”
แม้จะเป็นเพียงบ้านหลังเล็กๆ แต่กลับอบอุ่นไปด้วยไมตรีจิตของหญิงชรา ความเหนื่อยล้า และความหวาดกลัว ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่น และความประทับใจ
ในค่ำคืนที่พายุโหมกระหน่ำ พวกเขาได้รับรู้ถึง “น้ำใจ” อันยิ่งใหญ่ของคนแปลกหน้า ที่พร้อมจะหยิบยื่นให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ราวกับสายใยบางๆ ที่เชื่อมโยงหัวใจของผู้คนต่างถิ่น ให้ใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้น...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น