บทที่ 6 อิ่มท้อง อุ่นไอไมตรี
แสงไฟจากตะเกียง ส่องกระทบบนใบหน้าหวานละมุนของดารา ขณะที่เธอกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารมื้อเย็น ด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ภายในครัวเล็กๆ ที่อยู่ติดกับตัวบ้าน
“มีอะไรให้พี่ช่วยไหมครับ” วายุเอ่ยถาม ด้วยความรู้สึกเกรงใจ ที่ต้องรบกวนสองยายหลาน
ดารา สะดุ้งเล็กน้อย ที่อยู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นข้างหลัง เธอหันกลับมา สบตากับรอยยิ้ม และแววตาจริงใจของวิศวกรหนุ่ม
“เอ่อ... ไม่เป็นไรค่ะ ใกล้จะเสร็จแล้ว” ดารา ตอบเสียงเบา ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อ ด้วยความเขินอาย
ไม่นานนัก อาหารมื้อค่ำ ก็ถูกจัดวางอย่างเรียบง่าย บนเสื่อกก ที่ปูกลางบ้าน มีเพียง แกงจืดผักพื้นบ้าน ใส่ปลาย่าง ที่หาได้จากลำน้ำโขง และข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงด้วยเตาถ่าน แม้จะเป็นอาหารที่แสนธรรมดา แต่กลับเปี่ยมไปด้วยรสชาติแห่งไมตรีจิต
“เชิญทานข้าวด้วยกันนะ หนูๆ” ป้ามาลี กล่าวเชื้อเชิญ ด้วยรอยยิ้ม
วายุ และทีมงาน นั่งล้อมวงทานข้าว ด้วยความเอร็ดอร่อย แม้รสชาติอาหารจะไม่จัดจ้าน แต่ความอบอุ่น และเป็นกันเอง ของสองยายหลาน ทำให้พวกเขารู้สึกอิ่มเอมใจ
“อร่อยมากเลยครับ ไม่เคยทานแกงจืดที่ไหน อร่อยเท่านี้มาก่อนเลย” ก้อง เอ่ยชม ด้วยความรู้สึกจริงใจ
“ใช่ครับ รสชาติ แบบบ้านๆ แบบนี้หาทานยากจริงๆ” ทีมงานคนอื่นๆ ต่างก็เห็นพ้องต้องกัน
ดารา ได้แต่ยิ้ม และก้มหน้า ด้วยความเขินอาย เธอดีใจที่ทุกคน ชื่นชอบในรสชาติอาหาร ที่เธอตั้งใจทำ
เมื่ออิ่มหน่ำกับอาหาร และพูดคุยกันพอหอม ก็ถึงเวลาเข้านอน แต่ปัญหา ก็เกิดขึ้น เมื่อบ้านหลังเล็กๆ นี้ มีเพียงห้องนอนเดียว
“เอ่อ... คือว่า... ที่บ้านยาย มีแค่ห้องนอนเดียว หนูกับยายนอนด้วยกัน แล้วพวกคุณ...” ดารา เอ่ยขึ้น ด้วยน้ำเสียง ลังเล
“ไม่เป็นไรหรอก พวกเรา นอนตรงนี้ก็ได้” วายุ รีบพูดแทรก พร้อมกับมองไปที่ชายคาบ้าน
“ใช่ ๆ นอนตรงนี้ แหละ ไม่เปียกฝน ก็บุญแล้ว” ทีมงานคนอื่นๆ รีบเสริม ด้วยเกรงใจ
ป้ามาลี และดารา มองหน้ากัน ด้วยความกังวล แต่เมื่อเห็นว่า ทุกคนยืนยัน จึงไม่ขัดศรัทธา
ค่ำคืนนั้น แม้จะไม่มีเตียงนุ่มๆ ให้เอนกาย มีเพียงเสื่อกกปูรอง และผ้าห่มผืนบางๆ แต่ความเหนื่อยล้า จากการเดินทาง และไออุ่น จากมิตรภาพ ทำให้ทุกคน ผลหลับไปด้วยความสุขใจ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น