บทที่ 38 มหาพายุพิโรธ

  บทที่ 38 มหาพายุพิโรธ

สิ้น เสียง ท้าทาย ของ รัฐมนตรี

บรรยากาศ โดยรอบ พลัน แปรปรวน อย่าง น่า สะพรึงกลัว

ท้องฟ้า ที่ เคย สว่างไสว ใน ยามเช้า มืดครึ้ม ลง ใน ชั่วพริบตา

ลม พายุ พัด กระหน่ำ อย่าง บ้าคลั่ง

“เกิด อะไร ขึ้น เนี่ย ”

“พายุ เข้า รึ เปล่า!”

เสียง คนงาน ร้อง ตะโกน ด้วย ความ ตื่นตระหนก

“ทุกคน รีบ หา ที่ กำบัง เร็ว !”

วิทย์ ตะโกน สั่ง ด้วย น้ำเสียง ที่ แทบ จะ กลืน หาย ไป กับ เสียง ลม

แต่ ยัง ไม่ทัน ที่ ทุกคน จะ ได้ ขยับ ตัว

สายฟ้า ก็ ผ่า ลง มา ยัง เฮลิคอปเตอร์ ที่ จอด อยู่ อย่าง จัง

ตูม!

เสียง ระเบิด ดัง สนั่น หวั่นไหว

เปลวไฟ สี แดง ฉาน ลุก ท่วม เฮลิคอปเตอร์ ใน พริบตา

โชค ดี ที่ คนขับ ได้ ลง มา จาก เครื่อง ก่อน หน้า นั้น แล้ว จึง รอด ชีวิต มา ได้ อย่าง หวุดหวิด

“ท่าน ครับ! หลบ เร็ว เข้า ”

คนขับ ตะโกน บอก รัฐมนตรี ที่ ยัง คง ยืน นิ่ง อยู่ ริม ฝั่ง น้ำ

เขา ไม่ เคย เห็น พายุ ที่ไหน รุนแรง เท่า นี้ มาก่อน

มัน เหมือน กับ ว่า ธรรมชาติ กำลัง พิโรธ !

สายฝน เท กระหน่ำ ลง มา อย่าง บ้าคลั่ง

รัฐมนตรี ทรง ตัว แทบ ไม่ อยู่

เขา ล้ม ลง กลิ้ง ไป กับ พื้น ดิน ที่ เต็มไปด้วย โคลน และ เศษ หิน เศษ ทราย

มือ ของ เขา ควาน หา ที่ ยึด เกาะ

จน กระทั่ง ไป สัมผัส เข้า กับ เสา เหล็ก ต้น หนึ่ง

เขา รีบ ยึด เสา เหล็ก นั้น ไว้ แน่น

พยายาม ทรง ตัว ไม่ ให้ ตัวเอง ถูก ลม พัด ปลิว ไป

ท่ามกลาง ความ มืด มิด และ เสียง ฟ้าร้อง คำราม

สายตา ของ รัฐมนตรี เหลือบ ไป เห็น บางอย่าง บน ท้องฟ้า

ประกาย แสง สี แดง ก่ำ

ดวงตา อัน แดง กล่ำ ที่ เต็ม ไป ด้วย ความ โกรธ แค้น !

"พะ... พญา... นาค"

.

.

ตำนานอาถรรพ์ สะพานมิตรภาพไทย-ลาว

เสียงซึงครวญคร่ำ ลมพัดผ่านลำน้ำโขง

สะพานยาวเหยียด มองไกลสุดขอบฟ้าสองฝั่ง

เล่าขานเรื่องราว ตำนานความหลัง ครั้งสร้างสะพาน

มิตรภาพไทย-ลาว ยามราตรี เสียงร่ำลือ

.

เล่ากันว่า ในคืนเดือนมืด ดึกสงัด

บนสะพานมิตรภาพ ทอดยาวข้ามสายน้ำ

มีเเงาลางๆ ยืนโบกมือเรียก รถราผ่านไป

บางคันจอดรับ แต่กลับไม่พบใคร

.

อาถรรพ์สะพานมิตรภาพไทย-ลาว หรือเพียงเรื่องเล่าขาน

วิญญาณเร่ร่อน หาทางกลับบ้าน ติดค้างกลางสะพาน

หลงทาง ไร้จุดหมาย วกวนในวังวน

แสงไฟสลัว กับเงาเลือนราง ชวนให้หวาดหวั่น

.

บางคนเล่าขาน ได้ยินเสียงร้องครวญคร่ำ

ดังมาแต่ลำน้ำ เสียงโหยหวนชวนใจสั่น

หญิงสาวนุ่งขาว ร่างเปียกปอนบนสะพาน

ตามหาคนรัก ที่พลัดพรากจากกัน

.

อาถรรพ์สะพานมิตรภาพไทย-ลาว หรือเพียงเรื่องเล่าขาน

วิญญาณเร่ร่อน หาทางกลับบ้าน ติดค้างกลางสะพาน

หลงทาง ไร้จุดหมาย วกวนในวังวน

แสงไฟสลัว กับเงาเลือนราง ชวนให้หวาดหวั่น

.

ความจริงหรือมายา เรื่องราวเล่าขานต่อกันมา

สะพานแห่งมิตรภาพ เชื่อมสองฝั่งฝันสองแผ่นดิน

แต่เบื้องหลังตำนาน ยังคงเป็นปริศนา ให้ขวัญผวา

.

อาถรรพ์สะพานมิตรภาพไทย-ลาว หรือเพียงเรื่องเล่าขาน

วิญญาณเร่ร่อน หาทางกลับบ้าน ติดค้างกลางสะพาน

หลงทาง ไร้จุดหมาย วกวนในวังวน

แสงไฟสลัว กับเงาเลือนราง ชวนให้หวาดหวั่น

.

เสียงซึงครวญคร่ำ ลมพัดผ่านสะพาน

ทิ้งไว้เพียงตำนาน เล่าขานชวนขนลุกพรึบพรับ

อาถรรพ์สะพานมิตรภาพไทย-ลาว

อาถรรพ์สะพานมิตรภาพไทย-ลาว หรือเพียงเรื่องเล่าขาน

วิญญาณเร่ร่อน หาทางกลับบ้าน ติดค้างกลางสะพาน

หลงทาง ไร้จุดหมาย วกวนในวังวน

แสงไฟสลัว กับเงาเลือนราง ชวนให้หวาดหวั่น

.

เสียงซึงครวญคร่ำ ลมพัดผ่านสะพาน

ทิ้งไว้เพียงตำนาน เล่าขานชวนขนลุกพรึบพรับ

อาถรรพ์สะพานมิตรภาพไทย-ลาว

.

 

เพลง: สัญญาริมฝั่งโขง (Promise on the Mekong)

 เพลง: สัญญาริมฝั่งโขง (Promise on the Mekong)

ดนตรี: แนวลูกทุ่งผสมผสานดนตรีพื้นเมืองอีสาน เน้นเสียงแคน พิณ และ ขลุ่ย ให้ความรู้สึก อบอุ่น โรแมนติก

(Intro)

เสียงแคน และ พิณ บรรเลง ทำนอง หวาน ซึ้ง คลอ ไป กับ เสียง ขลุ่ย ที่ เป่า เป็น ทำนอง โหยหวน

(Verse 1)

แม่น้ำโขง ไหล เอื่อย เฉื่อย ผ่าน สองฟากฝั่ง แผ่นดิน

(The Mekong River flows gently, passing two sides of the land)

ยาม แสง ตะวัน ลา ลับ ขอบฟ้า ใจ ฉัน ยัง เฝ้า คอย

(When the sun sets over the horizon, my heart still waits)

คน ที่ เคย ให้ สัญญา ว่า จะ กลับ มา

(For the one who promised to come back)

สร้าง สะพาน แห่ง ความ รัก ข้าม สาย น้ำ กว้าง ไกล

(To build a bridge of love across the vast river)

(Verse 2)

เสียง แคน ขับ กล่อม ยาม ค่ำคืน ดาว เดือน ส่อง แสง นวล

(The sound of the Khaen soothes the night, the stars and moon shine softly)

เหมือน ดัง คำ สัญญา ที่ เธอ เคย ให้ ไว้

(Like the promise you once made)

ว่า จะ รัก กัน ตลอด ไป ไม่ มี วัน จางหาย

(To love each other forever, never fading)

แม้ แม่น้ำ โขง จะ กว้างใหญ่ แต่ ใจ เรา ใกล้ กัน

(Though the Mekong River is vast, our hearts are close)

(Chorus)

สัญญา ริม ฝั่ง โขง จะ ไม่ ลืมเลือน

(The promise on the Mekong will not be forgotten)

รัก เรา จะ ยืนยง คง อยู่ คู่ กัน

(Our love will last forever)

ขอ เพียง แค่ เธอ อย่า ลืม สัญญา ที่ ให้ ไว้

(Just don't forget the promise you made)

กลับ มา หา ฉัน คน นี้ ที่ รอ คอย เธอ อยู่

(Come back to me, the one who waits for you)

(Verse 3)

เสียง พิณ บรรเลง เพลง รัก ซึ้ง ตรึง ใจ

(The sound of the Phin plays a sweet, heart-wrenching love song)

เหมือน ดัง ความ รัก ของ เรา ที่ มี ให้ กัน

(Like our love for each other)

ขอ เพียง แค่ เธอ กลับ มา หา ฉัน อีก ครั้ง

(Just come back to me once more)

สัญญา ริม ฝั่ง โขง จะ ไม่ เปลี่ยน แปลง

(The promise on the Mekong will never change)

(Chorus)

สัญญา ริม ฝั่ง โขง จะ ไม่ ลืมเลือน

(The promise on the Mekong will not be forgotten)

รัก เรา จะ ยืนยง คง อยู่ คู่ กัน

(Our love will last forever)

ขอ เพียง แค่ เธอ อย่า ลืม สัญญา ที่ ให้ ไว้

(Just don't forget the promise you made)

กลับ มา หา ฉัน คน นี้ ที่ รอ คอย เธอ อยู่

(Come back to me, the one who waits for you)

(Outro)

เสียง แคน และ พิณ บรรเลง ทำนอง หวาน ซึ้ง ค่อยๆ จาง หาย ไป

(The sound of the Khaen and Phin play a sweet melody, slowly fading away)

บทส่งท้าย รักนิรันดร์ ริมฝั่งโขง

 บทส่งท้าย รักนิรันดร์ ริมฝั่งโขง

เวลาผ่านไป...

เสียงเครื่องจักรดังกระหึ่มอยู่ริมฝั่งโขง แต่คราวนี้ มันคือเสียงแห่งความก้าวหน้า

สะพานมิตรภาพไทย-ลาว ค่อยๆ ปรากฏ รูปร่าง ขึ้น อย่าง สง่างาม

วายุ ในฐานะ วิศวกร ควบคุม การก่อสร้าง ทุ่มเท ทำงาน อย่าง เต็มที่

เขา เรียนรู้ ที่จะ เคารพ ธรรมชาติ และ สิ่งศักดิ์สิทธิ์

ไม่มี อุปสรรค ใดๆ มา ขัดขวาง การ ทำงาน ของ เขา อีกต่อไป

ส่วน ดารา เธอกลายเป็น ที่รัก ของ ชาวบ้าน

ทุกคน ต่าง ก็ ให้ ความ เคารพ นับถือ ในฐานะ ลูกสาว ของ พญานาค และ เจ้าแม่ สารภี

ดารา ใช้ ชีวิต อย่าง เรียบง่าย ช่วยเหลือ ชาวบ้าน ดูแล ป้ามาลี

และ รอคอย การ กลับมา ของ วายุ ทุก วัน

...

ในที่สุด วันที่ รอคอย ก็ มาถึง

สะพานมิตรภาพไทย-ลาว สร้าง เสร็จ สมบูรณ์

พิธี เปิด ยิ่งใหญ่ มี ผู้คน จาก ทั้ง สอง ฝั่ง โขง มาร่วม เป็น สักขีพยาน

วายุ ยืน มอง สะพาน ที่ เขา สร้าง ขึ้น ด้วย ความ ภาคภูมิใจ

มัน ไม่ใช่ แค่ สะพาน ที่ เชื่อม ต่อ แผ่นดิน

แต่ มัน ยัง เป็น สัญลักษณ์ แห่ง ความ รัก ความ เข้าใจ

และ การ อยู่ ร่วม กัน อย่าง สันติ

ระหว่าง มนุษย์ กับ ธรรมชาติ

หลัง จาก พิธี เปิด เสร็จสิ้น

วายุ เดินทาง กลับ มา ยัง หมู่บ้าน ท่าทรายทอง

เขา ตัดสินใจ ลาออก จาก งาน วิศวกร

เพื่อ มา ใช้ ชีวิต ที่ สงบ สุข ที่นี่

กับ ผู้หญิง ที่ เขา รัก

ดารา รอ เขา อยู่ ที่ ริม ฝั่ง โขง

ทั้ง คู่ สบตา กัน

รอยยิ้ม ปรากฏ ขึ้น บน ใบหน้า ของ ทั้ง สอง

พวกเขา ไม่ ต้องการ อะไร มาก ไป กว่า นี้

แค่ ได้ อยู่ เคียงข้าง กัน ตลอด ไป...

บทส่งท้าย เสียงเรียกจากสายน้ำ

 บทส่งท้าย เสียงเรียกจากสายน้ำ

กรุงเทพมหานคร...

ภายในห้องทำงานสุดหรู บนชั้นสูงสุดของตึกกระทรวง รัฐมนตรี นั่ง อยู่ บน เก้าอี้ ตัว ใหญ่

ใบหน้า ที่ เคย เคร่งขรึม บัดนี้ เต็ม ไป ด้วย ความ กังวล

ภาพ ของ พญานาค ดวงตา แดงก่ำ ยัง คง ติดตา เขา ไม่ หาย

เสียง โทรศัพท์ บน โต๊ะ ทำงาน ดัง ขึ้น

เขา สะดุ้ง เล็กน้อย ก่อน จะ สูด หายใจ ลึกๆ

“ฮัลโหล...” เขา รับ สาย ด้วย น้ำเสียง แผ่ว เบา

“เรื่อง สร้าง สะพาน ครับ ท่าน”

เสียง ของ วายุ ดัง ขึ้น จาก ปลายสาย

รัฐมนตรี ถึง กับ สะดุ้ง โหยง

“ท่าน พญานาค... บอก ว่า...” วายุ เว้น วรรค

“ให้ ท่าน ขยับ สถานที่ ตั้ง สะพาน ไป อีก 50 เมตร จาก ที่ เดิม ”

“แล้ว จะ ไม่มี เรื่อง อะไร เกิด ขึ้น ครับ ท่าน”

รัฐมนตรี นิ่ง ไป ชั่ว ครู่ ก่อน จะ ตะโกน ตอบ กลับ ไป ด้วย น้ำเสียง หนักแน่น

“อนุมัติ! ”

“บอก ท่าน นาค ด้วย ว่า ไม่ ต้อง มา หา ถึง ทำเนียบ หรอก นะ ”

“มี อะไร ก็ ให้ นาย โทร มา แทน ”

เขา พูด จบ ก็ วาง สาย ทันที

มือ ที่ ถือ โทรศัพท์ สั่น เทา เล็กน้อย

เขา ไม่ อยาก จะ เชื่อ เลย ว่า เรื่อง แบบนี้ จะ เกิด ขึ้น จริง

แต่ เขา ก็ ไม่ กล้า ที่จะ ฝ่าฝืน คำ สั่ง ของ พญานาค อีก ต่อไป

บาง ที มนุษย์ เรา ก็ ควร ให้ ความ เคารพ ต่อ ธรรมชาติ

และ สิ่ง ที่ มอง ไม่ เห็น บ้าง...

จบ

บทที่ 55 ตำนานรักริมฝั่งโขง

 บทที่ 55 ตำนานรักริมฝั่งโขง

แสง แดด ยาม บ่าย ส่อง กระทบ ผิว น้ำ แม่น้ำโขง ระยิบระยับ

บรรยากาศ ที่ เคย ตึงเครียด พลัน แปรเปลี่ยน เป็น ความ สุข และ ความ โล่งใจ

ชาวบ้าน ต่าง ก็ ดีใจ ที่ เรื่องราว ทุกอย่าง คลี่คลาย ลง ด้วย ดี

“เจ้าแม่ สารภี เมตตา พวกเรา จริงๆ ”

“ใช่ ๆ ท่าน ช่วย ให้ เรา ปลอดภัย ”

เสียง พูดคุย ดัง ขึ้น ทั่ว ทั้ง บริเวณ

วายุ ยิ้ม ออกมา ได้ อย่าง โล่งใจ

เขา ไม่ ต้อง กังวล เรื่อง งาน ก่อสร้าง สะพาน อีก ต่อไป

และ ที่ สำคัญ เขา ได้ รู้จัก กับ ครอบครัว ที่ แท้จริง ของ ดารา

ครอบครัว ที่ ไม่ ธรรมดา

ส่วน ดารา เธอ รู้สึก มีความสุข อย่าง บอก ไม่ ถูก

แม้ จะ ยัง งงๆ กับ เรื่อง ที่ เกิด ขึ้น

แต่ การ ได้ รู้ ว่า ตัวเอง มี พ่อ แม่ เป็น ถึง เทพ และ พญานาค

ก็ ทำให้ เธอ รู้สึก ภูมิใจ

...

ข่าว เรื่อง ดารา เป็น ลูกสาว ของ พญานาค และ เจ้าแม่ สารภี แพร่สะพัด ไป ทั่ว ทุก สารทิศ

เรื่องราว ถูก เล่า ขาน ต่อ ๆ กัน ไป

บ้าง ก็ เติม สี ใส่ ไข่ ให้ ดู น่า ตื่นเต้น

บ้าง ก็ แต่ง เป็น นิทาน พื้นบ้าน

แต่ ไม่ ว่า จะ ถูก เล่า ขาน อย่างไร

เรื่องราว ความ รัก ต้อง ห้าม ระหว่าง เทพธิดา กับ พญานาค

ก็ ยัง คง เป็น ตำนาน ที่ ผู้คน ริม ฝั่ง โขง รำลึก ถึง ตลอด ไป

และ สะพาน มิตรภาพ ไทย - ลาว ที่ กำลัง จะ ถูก สร้าง ขึ้น

ก็ จะ กลาย เป็น สัญลักษณ์ แห่ง ความ รัก ความ สามัคคี

และ การ อยู่ ร่วม กัน อย่าง สันติ ระหว่าง มนุษย์ กับ ธรรมชาติ...

บทที่ 54 ข้อตกลงแห่งสายน้ำ

 บทที่ 54 ข้อตกลงแห่งสายน้ำ

“เอาล่ะ ทีนี้ เรื่อง สร้าง สะพาน ก็ ตกลง กัน ให้ รู้ เรื่อง เสีย ตอนนี้ ”

เจ้าแม่ สารภี เอ่ย ขึ้น ด้วย น้ำเสียง หนักแน่น

“ต่อหน้า ชาวบ้าน นี่แหละ เรา จะ อยู่ ฟัง ด้วย ”

สายตา ของ ท่าน มอง ไป ยัง พญานาค

พญานาค ทำ ท่า อึกอัก

สายตา ของ ชาวบ้าน นับ ร้อย คู่ จ้อง มอง มา ที่ เขา

“คือ... มัน...”

เขา ไม่ รู้ จะ อธิบาย อย่างไร

เรื่อง บ้าน ใต้ดิน ของ เขา มัน ฟัง ดู เหลือเชื่อ เกินไป

“พูด มา เถอะ เจ้า ” เจ้าแม่ สารภี เร่ง

“ข้า ก็ ให้ เจ้านาย ของ เจ้า ขยับ เสา สะพาน ไป สัก หน่อย ซิ วะ ”

พญานาค พูด ออกมา ในที่สุด

“บ้าน ใต้ดิน ของ ข้า ใช้ เวลา สร้าง มา หลายร้อยปี นะ โว้ย ”

“นาย เอง จ่าย ค่า เวนคืน ไม่ ไหว หรอก ”

“แล้ว อีก อย่าง ” เขา เสริม

“นาย ของ เจ้า โดน ข้า เล่นงาน ไป ขนาด นั้น ”

“ยัง ไง ก็ ยอม ย้าย เสา สะพาน อยู่ แล้ว ”

“เอา เป็น ไป ตาม นี้ ละ กัน แยกย้าย ”

พญานาค ตัดบท ก่อน จะ กระโดด ลง ไป ใน แม่น้ำโขง อย่าง รวดเร็ว

ทิ้ง ให้ ทุก คน ยืน งง อยู่ กับ ที่

บทที่ 53 ครอบครัวที่สมบูรณ์

 บทที่ 53 ครอบครัวที่สมบูรณ์

“แม่!”

ดารา เรียก เจ้าแม่สารภี เสียง สั่นเครือ ก่อน จะ ทรุด ตัว ลง กราบ แทบ เท้า ของ ท่าน

น้ำตา แห่ง ความ ดีใจ และ ความ ตื้นตัน ใจ ไหล อาบ แก้ม

เธอ ไม่ เคย คิด ฝัน ว่า จะมี โอกาส ได้ พบ กับ พ่อ แม่ ของ ตัวเอง

วายุ เอง ก็ เช่นกัน เขาก้มลง กราบ เจ้าแม่ สารภี ด้วย ความ เคารพ

“แม่... ” เขา เอ่ย เรียก อย่าง แผ่วเบา

ในที่สุด เขาก็ ได้ รู้ ความ จริง เกี่ยวกับ ชาติกำเนิด ของ ตัวเอง

เจ้าแม่ สารภี ก้ม ลง ประคอง ทั้ง คู่ ขึ้น มา

สายตา ของ ท่าน มอง ไป ยัง พญานาค ที่ ยัง คง ยืน นิ่ง อยู่ กับ ที่

“แล้ว เจ้า จะ ยืน อยู่ อย่าง นั้น อีก นาน แค่ไหน ”

“ลูก ของ เจ้า รอ อยู่ ตรงนี้ ”

พญานาค สะดุ้ง เล็กน้อย

เขา มอง ไป ยัง ดารา ที่ กำลัง มอง เขา ด้วย สายตา ที่ เต็ม ไป ด้วย ความ น้อยใจ

“ดารา...” เขา เอ่ย เรียก ชื่อ ลูกสาว ด้วย น้ำเสียง ที่ เต็ม ไป ด้วย ความ รู้สึก ผิด

“ท่าน พ่อ ” ดารา ตอบ รับ อย่าง เย็นชา

เธอ ยัง คง โกรธ เขา ที่ เกือบ จะ ทำร้าย เธอ และ วายุ

เจ้าแม่ สารภี ลูบ หัว ดารา เบาๆ

“กราบ พ่อ เขา สิ ลูก ”

ดารา ลังเล อยู่ ครู่หนึ่ง ก่อน จะ ยอม ก้ม ลง กราบ พญานาค

แต่ ท่าทาง ของ เธอ ยัง คง เต็มไปด้วย ความ งอน

พญานาค มอง ดู ท่าทาง ของ ลูกสาว แล้ว ก็ อด ยิ้ม ไม่ได้

ความ อบอุ่น ใน หัวใจ ที่ เขา ไม่ เคย รู้สึก มานาน กลับ มา อีก ครั้ง

ในที่สุด ครอบครัว ของ เขา ก็ ได้ กลับมา อยู่ พร้อม หน้า กัน อีก ครั้ง

บทที่ 52 ศรัทธาที่สัมผัสได้

 บทที่ 52 ศรัทธาที่สัมผัสได้

“เจ้าแม่สารภี!”

“ท่าน คือ เจ้าแม่ สารภี จริงๆ ด้วย ”

เสียง ร้อง ด้วย ความ ดีใจ และ ตื่นเต้น ดัง ขึ้น จาก เหล่า ชาวบ้าน

พวกเขา ไม่ เคย เห็น เจ้าแม่ สารภี ปรากฏ กาย ให้ เห็น มาก่อน

วันนี้ เป็น ครั้งแรก ที่ พวกเขา ได้ เห็น ท่าน ด้วย ตา ตัวเอง

ร่าง ของ เทพธิดา งดงาม เกิน กว่า จะ บรรยาย

ใบหน้า อ่อนหวาน ดวงตา ที่ เต็ม ไป ด้วย ความ เมตตา

เรือน ผม สี ดำ ขลับ ประดับ ด้วย ดอกไม้ สี ขาว บริสุทธิ์

ชุด คลุม สี เขียว มรกต พลิ้วไหว ไป ตาม สายลม

ทุก อย่าง ช่าง สมบูรณ์แบบ ราวกับ ภาพวาด ใน จินตนาการ

ชาวบ้าน ต่าง ก็ ทรุด ตัว ลง กราบ ไหว้ เจ้าแม่ สารภี

ด้วย ความ เคารพ ศรัทธา อย่าง สุดซึ้ง

“เจ้าแม่ โปรด คุ้มครอง พวกข้า ด้วย เถิด ”

“ขอ ให้ ท่าน ประทานพร ให้ พวกข้า มี ความสุข ความ เจริญ ”

เสียง สวด ภาวนา ดัง ขึ้น ทั่ว ทั้ง บริเวณ

เจ้าแม่ สารภี ยิ้ม ให้ กับ ชาวบ้าน อย่าง อ่อนโยน

มือ เรียวงาม ยก ขึ้น ประทานพร

“ขอ ให้ ทุก คน จง มี แต่ ความสุข ความ เจริญ ”

“ขอ ให้ แคล้วคลาด จาก ภัย อันตราย ทั้งปวง ”

บรรยากาศ ริม ฝั่ง โขง อบอวล ไป ด้วย ความ ศรัทธา

พลัง แห่ง ความ เชื่อ ที่ มอง ไม่ เห็น แต่ สัมผัส ได้

มัน แข็งแกร่ง ยิ่ง กว่า พลัง ใดๆ ใน โลก...

บทที่ 51 เทพธิดาแห่งพงไพร

 บทที่ 51 เทพธิดาแห่งพงไพร

บรรยากาศ ริมฝั่งโขง เต็มไปด้วย ความ ตึงเครียด

พญานาค ยืน นิ่ง อยู่ กับ ที่ จ้องมอง ดารา ด้วย แววตา ที่ เต็มไปด้วย ความ รู้สึก ผิด

เขา ไม่ รู้ จะ เริ่ม ต้น อธิบาย อย่างไร

เขา เกือบ จะ ฆ่า ลูก สาว ของ ตัวเอง

เสียง สะอื้น ของ ดารา ใน อ้อม กอด ของ ป้ามาลี ยิ่ง บาด ลึก เข้า ไป ใน หัวใจ ของ เขา

ทันใดนั้น

แสง สี ทอง สว่าง วาบ ปรากฏ ขึ้น บน ท้องฟ้า

ทุก สายตา ต่าง ก็ แหงน มอง ขึ้น ไป ด้วย ความ ตกตะลึง

ร่าง ของ หญิงสาว งดงาม ราวกับ เทพธิดา ค่อยๆ ลอย ลง มา จาก ท้องฟ้า

เรือน ผม สี ดำ ขลับ ยาว สลวย ประดับ ด้วย ดอก ไม้ สีขาว บริสุทธิ์

ชุด คลุม ยาว สี เขียว มรกต ปัก ลวดลาย ด้วย ดิ้น ทอง ระยิบระยับ

ดวงตา ของ เธอ เปล่ง ประกาย อ่อนโยน แต่ แฝง ไว้ ด้วย พลัง อำนาจ

“ดาริกา!”

พญานาค อุทาน ออกมา ด้วย ความ ตกใจ

หญิงสาว ตรง หน้า เขา ไม่ใช่ ใคร อื่น

แต่ คือ ดาริกา ภรรยา ที่ เขา รัก และ คิด ถึง มา ตลอด

เขา คิด ว่า เธอ ได้ สลาย ไป แล้ว

“เจ้า... เจ้า ยัง มี ชีวิต อยู่ ”

เขา พูด ด้วย น้ำเสียง สั่นเครือ

ดาริกา หรือ เจ้าแม่ สารภี ยิ้ม ให้ เขา อย่าง อ่อนโยน

“ข้า ไม่ เป็นไร ”

เธอ หัน ไป มอง ดารา ที่ ยัง คง ร้องไห้ อยู่ ใน อ้อมกอด ของ ป้ามาลี

“ดารา ลูก แม่ ”

เธอ เอ่ย เรียก ด้วย น้ำเสียง ที่ เต็ม ไป ด้วย ความ รัก

ดารา เงยหน้า ขึ้น มอง หญิงสาว ตรง หน้า ด้วย ความ สงสัย

“แม่?”

ชาวบ้าน และ คนงาน ต่าง ก็ มอง ดู เหตุการณ์ ที่ เกิด ขึ้น ด้วย ความ อัศจรรย์ ใจ

ไม่ มี ใคร คาดคิด ว่า เจ้าแม่ สารภี เทพธิดา ประจำ หมู่บ้าน

จะ คือ แม่ ของ ดารา !

บทที่ 50 ครอบครัวที่แตกสลาย

 บทที่ 50 ครอบครัวที่แตกสลาย

ความจริง ที่ ถูก เปิดเผย สร้าง ความ ตกตะลึง ให้ กับ ทุกคน

ชาย ฉกรรจ์ ตรง หน้า ดารา ไม่ใช่ ใคร อื่น

แต่ คือ พ่อ ของ เธอ!

พญานาค จ้อง มอง ใบหน้า ของ ดารา อย่าง ละเอียด

ดวงตา คู่นั้น ริมฝีปาก รูป ร่าง

ทุกอย่าง ช่าง ละม้าย คล้าย คลึง กับ ดาริกา หญิง ที่ เขา รัก ยิ่ง

“ที่แท้ เจ้า ก็ คือ...” เขา พึมพำ ด้วย น้ำเสียง สั่นเครือ

ความ โกรธ แค้น ใน ใจ มลาย หาย ไป สิ้น

แทนที่ ด้วย ความ รู้สึก ผิด และ ความ เสียใจ

“ลูก... ลูก ของ ข้า...”

เขา เกือบ จะ ทำร้าย ลูก สาว ของ ตัวเอง

ลูก สาว ที่ เขา ไม่ เคย ได้ พบ หน้า

เหล่า คนงาน ที่ แอบ มอง อยู่ ต่าง ก็ อ้า ปาก ค้าง ด้วย ความ ตกใจ

“หัวหน้า เป็น ลูก สาว ของ พญานาค อย่าง นั้น เหรอ!”

“ไม่ น่า เชื่อ เลย ”

ในขณะเดียวกัน ที่ ศาล เจ้าแม่ สารภี

ป้ามาลี จุดธูป บอกกล่าว ต่อ เจ้าแม่ สารภี

“ดารา กำลัง ตกอยู่ใน อันตราย เจ้าค่ะ ”

“ขอ ให้ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ คุ้มครอง ดวงวิญญาณ ของ หลาน ด้วย เถิด ”

ชาวบ้าน ที่ อยู่ ใน ศาล ต่าง ก็ ตกใจ

พวกเขา รีบ วิ่ง ตาม ป้ามาลี ไป ยัง ไซต์ งาน ทันที

เมื่อ มา ถึง ก็ พบ กับ ภาพ ที่ ไม่ คาด คิด

ชาย ฉกรรจ์ ยืน อยู่ ต่อหน้า ดารา และ วายุ

ดวงตา ของ ชาย คนนั้น แดงก่ำ แต่ ไม่ใช่ ด้วย ความ โกรธ แค้น

แต่ เป็น น้ำตา แห่ง ความ เสียใจ

“ดารา ลูก แม่ ” ป้ามาลี ร้องเรียก หลานสาว ด้วย ความ เป็นห่วง

เธอ วิ่ง เข้า ไป หา ดารา โอบกอด เธอ ไว้ แน่น

สายตา ของ ป้ามาลี จ้อง มอง ไป ยัง พญานาค อย่าง เคียดแค้น

เขา ทำร้าย ลูก สาว ของ ตัวเอง ได้ ลงคอ!

บทที่ 49 ความจริงที่เปิดเผย

 บทที่ 49 ความจริงที่เปิดเผย

พญานาค ตระหนัก ได้ ว่า พลัง ของ ท่าน ไม่ อาจ ทำ อันตราย เด็กสาว ตรงหน้า ได้

ความ สงสัย และ ความ อยากรู้ มี มากกว่า ความ โกรธ แค้น

ร่าง มหึมา ของ พญานาค ค่อยๆ เลือนหาย ไป

แทนที่ ด้วย ร่าง ของ ชาย ฉกรรจ์ รูปร่าง สูง ใหญ่ ใบหน้า คมเข้ม ดุดัน

เขา เดิน เข้า ไป หา วายุ และ ดารา อย่าง ช้าๆ

“เจ้า... เจ้า เป็น ใคร ” เขา ถาม ด้วย น้ำเสียง ที่ อ่อน ลง

สายตา ของ เขา จ้อง มอง ไป ยัง ใบหน้า ของ ดารา อย่าง พินิจพิเคราะห์

และ แล้ว สายตา ของ เขาก็ เหลือบ ไป เห็น สร้อยคอ ทองคำ ที่ ส่อง ประกาย อยู่ บน คอ ของ ดารา

“สร้อยเส้นนั้น...”

เขา ขมวดคิ้ว ด้วย ความ คุ้นเคย

สายตา ของ เขา ไล่ ลง มา มอง ที่ ข้อมือ และ นิ้ว ของ ดารา

กำไล ทองคำ และ แหวน ทองคำ !

“นั่นมัน...”

ภาพ ความ ทรงจำ ในอดีต พลัน ย้อน กลับ มา ใน ห้วง ความ คิด

...

ยี่สิบกว่าปีก่อน

ภูผา ชายหนุ่ม ที่ เขา เคย ช่วยเหลือ ไว้ และ ดาริกา หญิงสาว ที่ เขา หลงรัก

ทั้ง คู่ หลบ หนี มา อยู่ ที่ หมู่บ้าน แห่งนี้ เพราะ ทำผิด กฎ ข้อห้าม

กฎ ที่ เทพ และ สัตว์ ห้าม สมสู่ กัน

ดาริกา คือ เทพธิดา ที่ จุติ ลง มา ยัง โลก มนุษย์ ใน ร่าง ของ เจ้าแม่ สารภี

ส่วน เขา คือ พญานาค ผู้ ปกครอง สายน้ำ

ความ รัก ต้อง ห้าม นำ มา ซึ่ง การ ลงโทษ อย่าง สาหัส

เขา ถูก เนรเทศ ออก จาก เมืองบาดาล ต้อง ใช้ ชีวิต อย่าง โดดเดี่ยว

ส่วน ดาริกา ถูก ริบ พลัง เทพ กลาย เป็น มนุษย์ ธรรมดา

ก่อน ที่ ทั้ง คู่ จะ จาก กัน

พวกเขา ได้ ฝาก ลูกสาว ตัว น้อย ไว้ กับ ป้ามาลี

พร้อม กับ มอบ กำไล แหวน และ สร้อยคอ ทองคำ เป็น ของ ดูต่างหน้า...

บทที่ 48 ปาฏิหาริย์แห่งสร้อยศักดิ์สิทธิ์

 บทที่ 48 ปาฏิหาริย์แห่งสร้อยศักดิ์สิทธิ์

เปลวเพลิง พิโรธ ของ พญานาค โหมกระหน่ำ ใส่ วายุ และ ดารา อย่าง ไม่ ลดละ

แต่ สิ่ง ที่ ไม่ น่า เชื่อ ก็ เกิด ขึ้น

สร้อยคอ ทองคำ ที่ ห้อย อยู่ บน คอ ของ ดารา พลัน เปล่ง ประกาย แสง สี ทอง สว่าง วาบ

แสง นั้น แผ่ ขยาย ออก ไป อย่าง รวดเร็ว ห่อ หุ้ม ร่าง ของ ทั้ง คู่ เอา ไว้ ราว กับ ม่าน พลัง งาน บางๆ

เปลวเพลิง ที่ ร้อนแรง ไม่ อาจ ทะลุ ผ่าน ม่าน แสง นั้น เข้า มา ได้ แม้ แต่ นิดเดียว

วายุ และ ดารา มอง ดู สิ่ง ที่ เกิด ขึ้น ด้วย ความ ตกตะลึง

พวกเขา ปลอดภัย !

พญานาค ถึง กับ ชะงัก งัน

ท่าน ไม่ เชื่อ สายตา ตัวเอง

ไม่ เคย มี มนุษย์ คน ใด สามารถ ต้านทาน พลัง ของ ท่าน ได้

แล้ว เด็ก สาว คน นี้ คือ ใคร กัน

ใย จึง มี สิ่ง ศักดิ์สิทธิ์ ปกป้อง คุ้ม กาย ถึง เพียง นี้

“เป็น ไป ไม่ ได้ ”

พญานาค คำราม ด้วย ความ ไม่ พอใจ

ท่าน พ่น เปลวไฟ ใส่ ทั้ง คู่ ซ้ำ แล้ว ซ้ำ เล่า

แต่ ก็ ไม่ สามารถ ทำ อันตราย พวกเขา ได้

ความ สงสัย ก่อ ตัว ขึ้น ใน ใจ ของ พญานาค

สาวน้อย ผู้ นี้ มิใช่ มนุษย์ ธรรมดา อย่าง แน่นอน...

บทที่ 47 เปลวเพลิงพิโรธ

 บทที่ 47 เปลวเพลิงพิโรธ

คำพูด ของ ดารา ราวกับ สายฟ้า ฟาด ลง กลาง ใจ พญานาค

อยู่ มา เป็น พัน ปี ไม่ เคย มี มนุษย์ หน้าไหน กล้า ต่อ ปาก ต่อ คำ กับ เขา เช่น นี้!

ยิ่ง เป็น แค่ เด็ก สาว ตัว เล็กๆ ไร้ ซึ่ง อาวุธ หรือ เวทมนตร์ ใดๆ

ความ โกรธ แค้น พลุ่งพล่าน ใน อก ของ พญานาค ดวงตา แดงก่ำ จ้อง มอง ดารา ราวกับ จะ เผา เธอ ให้ มอดไหม้

“บังอาจ!” เสียง คำราม ดัง กึกก้อง สั่นสะเทือน ไป ทั่ว บริเวณ

เหล่า คนงาน ที่ แอบ มอง อยู่ ต่าง ก็ ปิด ปาก แน่น ด้วย ความ หวาดกลัว

“นังเด็ก นั่น ตาย แน่ๆ ”

“ไม่มี ใคร รอด จาก ความ โกรธ ของ พญานาค ได้หรอก”

พญานาค สูด ลม หายใจ เข้า ลึก เตรียม ปลดปล่อย พลัง ทำลายล้าง

เพลิง พิโรธ สี แดง ฉาน พุ่ง ออก มา จาก ปาก ของ พญานาค มุ่ง ตรง ไป ยัง วายุ และ ดารา

เปลวเพลิง ร้อนแรง แผดเผา ทุก สิ่ง ที่ ขวาง หน้า

วายุ คว้า ตัว ดารา เข้า มา กอด ไว้ แน่น

เขา หลับตา ลง ยอมรับ ชะตากรรม

แต่ ทว่า...

ไม่มี ความ ร้อน ใดๆ แผดเผา ร่างกาย ของ เขา เลย

วายุ ลืมตา ขึ้น อย่าง ช้าๆ

ภาพ ที่ เห็น ทำให้ เขา ตะลึง งัน...

บทที่ 46 เสียงเล็กๆ ท้าทายมหาเทพ

 บทที่ 46 เสียงเล็กๆ ท้าทายมหาเทพ

ผิวน้ำ เริ่ม สงบ ลง ร่าง มหึมา ของ พญานาค ค่อยๆ จม หาย ลง ไป ใน แม่น้ำโขง

ราวกับ ธรรมชาติ กำลัง จะ กลับคืนสู่ ความ สงบ สุข อีกครั้ง

แต่ ทว่า...

“หยุดก่อน!”

เสียง ตะโกน ดัง ก้อง ขึ้น ท่ามกลาง ความ เงียบ

พญานาค ชะงัก งัน ร่าง กาย ที่ กำลัง จะ ดำดิ่ง ลง สู่ ใต้น้ำ หยุด นิ่ง

ใน โลกนี้ ยัง มี มนุษย์ คน ใด กล้า ท้าทาย อำนาจ ของ เขา อีก หรือ

ดวงตา แดงก่ำ จ้องมอง ไป ยัง ต้น เสียง ด้วย ความ พิโรธ

หญิงสาว ร่าง บอบบาง ใน ชุด กระโปรง สีขาว ยืน อยู่ ริม ฝั่ง น้ำ

ดวงตา ของ เธอ เต็ม ไป ด้วย ความ มุ่งมั่น ไม่ เกรงกลัว แม้ แต่น้อย

ดารา!

เธอ เดิน เข้า ไป หา วายุ อย่าง ช้าๆ แต่ มั่นคง

“คุณ วายุ ”

ดารา เอื้อม มือ ไป ประคอง วายุ ให้ ลุก ขึ้น

มือ เล็กๆ ของ เธอ กุม มือ ของ เขา ไว้ แน่น

สายตา ที่ เธอ มอง เขา เต็ม ไป ด้วย ความ ห่วงใย

วายุ รู้สึก อบอุ่น ใจ อย่าง บอก ไม่ ถูก

แม้ จะ ไม่ รู้ ว่า เธอ จะ ทำ อะไร

แต่ การ ที่ มี เธอ อยู่ เคียงข้าง ใน เวลา นี้

ก็ ทำให้ เขา รู้สึก เข้มแข็ง ขึ้น มา ได้ บ้าง

ดารา หัน กลับ ไป เผชิญหน้า กับ พญานาค

“ท่าน เป็น พญานาค ผู้ สูงศักดิ์ มี อิทธิฤทธิ์ มากมาย ”

“ใย จึง มา รังแก คน ตัวเล็กๆ มา หาเรื่อง คน ที่ ไม่มี ทางสู้ ”

“คน ที่ กำลัง จะ สร้าง ความ เจริญ ให้ กับ หมู่บ้าน แห่งนี้ ”

น้ำเสียง ของ ดารา หนักแน่น

แม้ ร่างกาย จะ เล็ก กว่า พญานาค นับ ร้อย เท่า

แต่ แววตา ของ เธอ กลับ เต็ม ไป ด้วย พลัง ที่ ไม่อาจ มองข้าม

“ท่าน ไม่ ละอาย แก่ ใจ บ้าง หรือ! ”

 บทที่ 45 บัญชาแห่งพญานาค

เสียง ตะโกน ของ วายุ ดังก้อง ไป ทั่ว ไซต์ งาน ที่ เงียบงัน

เหล่า คนงาน ที่ ยัง หลบ ซ่อน ตัว อยู่ ตาม ซอก หลืบ ต่าง ก็ มอง หน้า กัน ด้วย ความ หวาด กลัว

“หัวหน้า เป็น อะไร ไป ”

“บ้า ไป แล้ว หรือ ไง ถึง ไป ท้าทาย พญานาค แบบ นั้น ”

“พวกเรา หนี กัน เถอะ ก่อน ที่ จะ โดน ลูก หลง ”

ทันใดนั้น ท้องฟ้า ที่ เคย สว่าง ก็ มืดครึ้ม ลง อย่าง รวดเร็ว

ลม พายุ พัด โหม กระหน่ำ ต้นไม้ ใหญ่ ลู่ ล้ม

แต่ คราวนี้ ไม่มี ฝน ตกลง มา

มีเพียง ความ รู้สึก กดดัน อึดอัด

ราวกับ มี พลัง งาน บางอย่าง กำลัง ก่อ ตัว ขึ้น

ผิวน้ำ ใน แม่น้ำโขง เริ่ม ปั่นป่วน เป็น คลื่น ขนาด ใหญ่

แล้ว ร่าง มหึมา ของ พญานาค ก็ ค่อยๆ ปรากฏ ขึ้น เหนือ ผิวน้ำ

เกล็ด สี เขียว มรกต สะท้อน แสง วาววับ

ดวงตา สี แดง ก่ำ จ้อง มอง มา ที่ วายุ ด้วย ความ โกรธ แค้น

“มนุษย์ น้อย ”

เสียง คำราม ของ พญานาค ดัง กึกก้อง ไป ทั่ว หุบเขา

“ข้า ปกป้อง ดินแดน แห่งนี้ มา หลายร้อยปี ”

“ข้า ปกป้อง แผ่นดิน และ ชาวบ้าน ให้ ปลอดภัย มา หลายร้อยปี ”

“ไม่ เคย มี ใคร ลบหลู่ ข้า ”

พญานาค เว้น วรรค ชั่ว ครู่ ก่อน จะ พูด ต่อ ด้วย น้ำเสียง ดุดัน

“จุด ที่ เจ้า สร้าง สะพาน ลึกลง ไป คือ บ้าน ของ ข้า ที่ อยู่ มา นับพันปี ”

“นี่ ยัง ไม่ เรียก ว่า ไม่ ลบหลู่ ข้า อีก หรือ ”

ร่างกาย ของ วายุ สั่น เทา ด้วย ความ หวาด กลัว

เขา ไม่ รู้ จะ พูด อะไร

“เจ้า และ พรรคพวก จง ไป เสีย ”

“อย่า ได้ คิด กลับ มา ที่ นี่ อีก ”

“ถ้า กลับ มา แม้ แต่ ชีวิต ของ พวกเจ้า ก็ จะ ไม่ เหลือ กลับ ไป ”

สิ้น เสียง คำสั่ง ของ พญานาค

ร่าง มหึมา ของ ท่าน ก็ ค่อยๆ จม หาย ไป ใน แม่น้ำโขง

ทิ้ง ไว้ เพียง ความ เงียบ และ ความ หวาด กลัว ที่ กัด กิน หัวใจ ของ ทุก คน...

บทที่ 44 คำถามไร้คำตอบ

 บทที่ 44 คำถามไร้คำตอบ

ไซต์งาน ก่อสร้าง สะพาน เงียบงัน ไร้ ซึ่ง ความ เคลื่อนไหว

เหล็ก เส้น ขนาด ใหญ่ กอง ระเกะระกะ

รถ บรรทุก จอด นิ่ง สนิม เริ่ม เกาะ

วายุ เดิน เตร็ดเตร่ อยู่ ริม ฝั่ง แม่น้ำโขง

สายตา ของ เขา ว่างเปล่า ไร้ ซึ่ง แวว แห่ง ความ หวัง

ข่าว เรื่อง ที่ รัฐมนตรี โดน พญานาค เล่นงาน ยิ่ง ตอกย้ำ ความ เชื่อ ของ ชาวบ้าน และ คนงาน

ไม่มี ใคร กล้า เข้า ใกล้ ไซต์ งาน อีก ต่อไป

แม้แต่ ตัว เขา เอง ก็ เริ่ม รู้สึก หวาดกลัว

แผนการ ก่อสร้าง ที่ เขา ทุ่มเท ทั้ง แรงกาย แรงใจ

บัดนี้ พัง ทลาย ลง ต่อหน้าต่อตา

“ทำไม...”

วายุ พึมพำ กับ ตัวเอง

“ทำไม ท่าน ถึง ต้อง ทำ แบบ นี้ ”

เขา เงยหน้า ขึ้น มอง ท้องฟ้า ที่ สว่าง ไสว

แต่ ใน ใจ ของ เขา กลับ มืดมน

วายุ กำ หมัด แน่น

“ผม ทำ ผิด อะไร ”

เขา ตะโกน เสียง ดัง ไป ยัง แม่น้ำโขง

“ทำไม ท่าน ถึง ต้อง มา ขัดขวาง การ สร้าง สะพาน ”

“ทั้ง ที่ มัน เป็น ประโยชน์ ต่อ ประชาชน ทั้ง สอง ประเทศ ”

“ผม ไม่ เคย คิด โกง เงิน แผ่นดิน จาก การ ก่อสร้าง ”

“มัน ไม่ ดี หรือ ไง ที่ จะ เชื่อม โยง ผู้คน ให้ ใกล้ ชิด กัน ”

วายุ ทรุด ตัว ลง นั่ง ริม ฝั่ง น้ำ

น้ำตา ไหล อาบ แก้ม เขา อย่าง ไม่ รู้ ตัว

“ท่าน พญานาค ”

เขา เอ่ย เรียก ด้วย น้ำเสียง ที่ เต็ม ไป ด้วย ความ อ้อนวอน

“ช่วย บอก ผม ที ว่า ผม ต้อง ทำ ยัง ไง ”

บทที่ 43 มรดกแห่งสายเลือด

 บทที่ 43 มรดกแห่งสายเลือด

“ดารา! ” ป้ามาลี ร้องเรียก หลานสาว ที่ กำลัง จะ วิ่ง ตาม วายุ ออก ไป

“ยาย หนู เป็นห่วง คุณ วายุ ”

ดารา หัน กลับ มา ตอบ ด้วย น้ำเสียง ร้อนรน

“ใจเย็นๆ ลูก” ป้ามาลี จับมือ หลานสาว ไว้

“เข้ามา ใน บ้าน กับ ยาย ก่อน ยาย มี เรื่อง สำคัญ จะ บอก ”

ดารา มอง หน้า ยาย ด้วย ความ สงสัย แต่ ก็ ยอม เดิน ตาม เข้า ไป ใน บ้าน

ป้ามาลี เดิน ตรง ไป ที่ หิ้งพระ หยิบ หีบ ไม้ ใบ เล็กๆ ที่ เธอ เพิ่ง เปิด ดู เมื่อ คืน นี้ ลง มา

“ดารา สิ่ง ที่ ยาย จะ บอก ต่อไปนี้ เป็น ความ จริง ที่ ยาย เก็บ ซ่อน ไว้ มา ตลอด ชีวิต ของ แก ”

ป้ามาลี เว้น วรรค ก่อน จะ พูด ต่อ

“พ่อ กับ แม่ ของ แก ไม่ได้ ทิ้ง แก ไป ไหน ”

“ห๊ะ!” ดารา เบิกตากว้าง ด้วย ความ ตกใจ

“ยาย หมายความ ว่า ยัง ไง คะ ”

ป้ามาลี ถอนหายใจ ยาว ก่อน จะ เริ่ม เล่า เรื่องราว ในอดีต ให้ หลานสาว ฟัง

ตั้งแต่ วันที่ ภูผา และ ดาริกา มา ขอ อาศัย อยู่ ด้วย การ คลอด ของ ดารา และ วันที่ ทั้ง คู่ หาย ตัว ไป

เธอ เล่า ทุก อย่าง โดย ไม่ ปิดบัง แม้ แต่ เรื่อง ทองคำ ที่ ภูผา ฝาก ไว้ ให้ ดารา

“นี่ เป็น ของ ที่ พ่อ กับ แม่ ของ แก ฝาก ไว้ ให้ ”

ป้ามาลี เปิด หีบ ไม้ หยิบ กำไล ทองคำ แหวน และ สร้อยคอ ขึ้น มา

“เขา บอก ว่า ให้ มอบ ให้ แก เมื่อ อายุ ครบ 20 ปี ”

ดารา มอง สิ่ง ของ ใน มือ ของ ยาย ด้วย ความ รู้สึก หลากหลาย

ความ ดีใจ ความ สับสน และ ความ เศร้า ใจ

“ยาย เชื่อ ว่า พ่อ กับ แม่ ของ แก ยัง คง มี ชีวิต อยู่ ”

“เขา อาจ จะ อยู่ ไม่ ไกล จาก เรา ก็ ได้ ”

ป้ามาลี สวม สร้อยคอ ให้ กับ ดารา

“เผื่อ ว่า มัน จะ ช่วย อะไร แก ได้ บ้าง ”

ดารา รับ สร้อยคอ มา สวม พร้อม กับ หยิบ กำไล และ แหวน มา ใส่

“หนู ต้อง ไป หา คุณ วายุ ค่ะ ยาย ”

เธอ พูด จบ ก็ รีบ วิ่ง ออก ไป จาก บ้าน ทันที

ป้ามาลี ได้ แต่ มอง ตาม หลานสาว ไป ด้วย ความ เป็นห่วง

เธอ ภาวนา ขอ ให้ ดารา ปลอดภัย

และ หวัง ว่า สิ่ง ศักดิ์สิทธิ์ จะ คุ้มครอง เธอ...

บทที่ 42 ความจริงที่ไม่อาจหลีกหนี

 บทที่ 42 ความจริงที่ไม่อาจหลีกหนี

บรรยากาศ แห่ง ความ สุข และ ความ อัศจรรย์ ใจ พลัน สลาย ไป ใน พริบตา

รถ จี๊ป คัน คุ้นเคย แล่น เข้า มา จอด หน้าบ้าน ของ ป้ามาลี

วิทย์ รีบ วิ่ง ลง มา จาก รถ

ใบหน้า ของเขา ซีดเผือด เต็มไปด้วย ความ ตื่นตระหนก

“หัวหน้า!” วิทย์ ร้องเรียก วายุ ด้วย น้ำเสียง ร้อนรน

“เกิด เรื่อง ใหญ่ แล้ว ครับ! ”

วายุ ขมวด คิ้ว ด้วย ความ สงสัย

“เรื่อง อะไร ”

“ท่าน รัฐมนตรี... ” วิทย์ เว้น วรรค

“ท่าน โดน พญานาค เล่นงาน ครับ ! ”

“อะไรนะ!” วายุ อุทาน เสียงหลง

ดารา และ ป้ามาลี ที่ ยืน ฟัง อยู่ ใกล้ๆ ต่าง ก็ เบิกตากว้าง ด้วย ความ ตกใจ

“เล่า มา ให้ หมด วิทย์ ว่า เกิด อะไร ขึ้น ”

วายุ รีบ สั่ง ด้วย น้ำเสียง เคร่งขรึม

วิทย์ สูด หายใจ ลึกๆ ก่อน จะ เล่า เหตุการณ์ ที่ เกิดขึ้น ที่ ไซต์ งาน ให้ ฟัง

ตั้งแต่ การ มา ถึง ของ รัฐมนตรี คำ พูด ท้าทาย ของ ท่าน พายุ ที่ พัด กระหน่ำ อย่าง รุนแรง สายฟ้า ที่ ผ่า ลง มา ยัง เฮลิคอปเตอร์ จน เกิด ไฟไหม้ และ การ ปรากฏตัว ของ พญานาค

“ท่าน รัฐมนตรี ปลอดภัย ดี ครับ แต่ ท่าน เสียขวัญ มาก สั่ง ให้ คน มารับ กลับ ไป ทันที ” วิทย์ รายงาน

วายุ รู้สึก หนักใจ อย่าง บอก ไม่ ถูก

ปัญหา ทุกอย่าง กำลัง เลวร้าย ลง เรื่อยๆ

“ฉัน ต้อง รีบ กลับ ไป ที่ ไซต์ งาน เดี๋ยวนี้ ”

เขา หัน ไป บอก กับ ดารา และ ป้ามาลี

“ขอบคุณ สำหรับ ทุก อย่าง นะ ครับ ”

วายุ รีบ ขึ้น รถ จี๊ป แล้ว ออก เดินทาง ทันที

เขา รู้ ดี ว่า ความ จริง ที่ เขา พยายาม หลีก หนี กำลัง รอ เขา อยู่

และ เขา จะ ต้อง เผชิญหน้า กับ มัน...

บทที่ 41 ปาฏิหาริย์ที่เล่าขาน

 บทที่ 41 ปาฏิหาริย์ที่เล่าขาน

ใต้ร่มโพธิ์ใหญ่ ศาลเจ้าแม่สารภี มิได้มีเพียง วายุ ดารา และป้ามาลี เท่านั้น

ชาวบ้าน จาก หมู่บ้าน ท่าทรายทอง และ หมู่บ้าน ใกล้เคียง จำนวน มาก ต่าง ก็ เดินทาง มา กราบไหว้ ขอพร

ทุกคน ต่าง ก็ ตกตะลึง กับ เหตุการณ์ ที่ เกิดขึ้น ต่อหน้าต่อตา

ใบไม้ สีเงิน สีทอง ที่ร่วงหล่น ลงมา จาก ต้นโพธิ์ ใหญ่

ราวกับ เป็น ฝน เงิน ฝน ทอง

“ปาฏิหาริย์! ”

“เจ้าแม่ สารภี แสดง ปาฏิหาริย์ แล้ว ”

เสียง ร้อง ด้วย ความ ตื่นเต้น ดัง ขึ้น ทั่ว ทั้ง ศาล

ชาวบ้าน ต่าง ก็ พา กัน กรู เข้า ไป แย่ง ชิง ใบไม้ วิเศษ เหล่านั้น

นำ กลับ ไป บูชา ที่ บ้าน ด้วย ความ เชื่อ ว่า จะ นำ โชคลาภ มา ให้

...

ข่าว เรื่อง ปาฏิหาริย์ ที่ ศาล เจ้าแม่ สารภี แพร่สะพัด ไป อย่าง รวดเร็ว

ผู้คน จาก ทั่ว สารทิศ ต่าง ก็ หลั่งไหล กัน มา กราบไหว้ ขอพร

วายุ ดารา และ ป้ามาลี กลับ มา ถึง บ้าน ก็ พบ กับ กลุ่ม ชาวบ้าน ที่ มารอ อยู่ เต็ม หน้า บ้าน

“ยาย มาลี เล่า ให้ ฟัง หน่อย สิ ว่า เกิด อะไร ขึ้น ”

“ใช่ ๆ ยาย เล่า ให้ ฟัง หน่อย ”

เสียง ร้อง ถาม ด้วย ความ อยากรู้ ดัง ขึ้น พร้อมๆ กัน

ป้ามาลี ได้ แต่ ยิ้ม บางๆ

เธอ ไม่ รู้ จะ อธิบาย อย่างไร

สิ่ง ที่ เกิด ขึ้น มัน เกิน กว่า ที่ เธอ จะ เข้าใจ

แต่ ลึกๆ แล้ว เธอ เชื่อ ว่า มัน ต้อง เป็น เรื่อง ดี อย่าง แน่นอน

และ บางที มัน อาจ เป็น สัญญาณ บ่งบอก ถึง การ เริ่มต้น ใหม่

ที่ สดใส กว่า เดิม...บทที่ 41 ปาฏิหาริย์ที่เล่าขาน

ใต้ร่มโพธิ์ใหญ่ ศาลเจ้าแม่สารภี มิได้มีเพียง วายุ ดารา และป้ามาลี เท่านั้น

ชาวบ้าน จาก หมู่บ้าน ท่าทรายทอง และ หมู่บ้าน ใกล้เคียง จำนวน มาก ต่าง ก็ เดินทาง มา กราบไหว้ ขอพร

ทุกคน ต่าง ก็ ตกตะลึง กับ เหตุการณ์ ที่ เกิดขึ้น ต่อหน้าต่อตา

ใบไม้ สีเงิน สีทอง ที่ร่วงหล่น ลงมา จาก ต้นโพธิ์ ใหญ่

ราวกับ เป็น ฝน เงิน ฝน ทอง

“ปาฏิหาริย์! ”

“เจ้าแม่ สารภี แสดง ปาฏิหาริย์ แล้ว ”

เสียง ร้อง ด้วย ความ ตื่นเต้น ดัง ขึ้น ทั่ว ทั้ง ศาล

ชาวบ้าน ต่าง ก็ พา กัน กรู เข้า ไป แย่ง ชิง ใบไม้ วิเศษ เหล่านั้น

นำ กลับ ไป บูชา ที่ บ้าน ด้วย ความ เชื่อ ว่า จะ นำ โชคลาภ มา ให้

...

ข่าว เรื่อง ปาฏิหาริย์ ที่ ศาล เจ้าแม่ สารภี แพร่สะพัด ไป อย่าง รวดเร็ว

ผู้คน จาก ทั่ว สารทิศ ต่าง ก็ หลั่งไหล กัน มา กราบไหว้ ขอพร

วายุ ดารา และ ป้ามาลี กลับ มา ถึง บ้าน ก็ พบ กับ กลุ่ม ชาวบ้าน ที่ มารอ อยู่ เต็ม หน้า บ้าน

“ยาย มาลี เล่า ให้ ฟัง หน่อย สิ ว่า เกิด อะไร ขึ้น ”

“ใช่ ๆ ยาย เล่า ให้ ฟัง หน่อย ”

เสียง ร้อง ถาม ด้วย ความ อยากรู้ ดัง ขึ้น พร้อมๆ กัน

ป้ามาลี ได้ แต่ ยิ้ม บางๆ

เธอ ไม่ รู้ จะ อธิบาย อย่างไร

สิ่ง ที่ เกิด ขึ้น มัน เกิน กว่า ที่ เธอ จะ เข้าใจ

แต่ ลึกๆ แล้ว เธอ เชื่อ ว่า มัน ต้อง เป็น เรื่อง ดี อย่าง แน่นอน

และ บางที มัน อาจ เป็น สัญญาณ บ่งบอก ถึง การ เริ่มต้น ใหม่

ที่ สดใส กว่า เดิม...

บทที่ 40 พรวิเศษจากผืนป่า

 บทที่ 40 พรวิเศษจากผืนป่า

ณ ลานดิน กลาง ป่า ไม่ ไกล จาก หมู่บ้าน ท่าทรายทอง

ต้นไม้ ขนาด ใหญ่ ยักษ์ แผ่ กิ่งก้าน สาขา ให้ ร่มเงา กว้าง ไกล

โคนต้น มี ผ้า สี ต่างๆ ผูก ไว้ รายล้อม ไป ด้วย ดอกไม้ ธูป เทียน ที่ ชาวบ้าน นำ มา บูชา

นี่ คือ สถาน ที่ ศักดิ์สิทธิ์ ที่ ชาวบ้าน เคารพ นับถือ เรียก กัน ว่า “ศาล เจ้าแม่ สารภี”

ป้ามาลี นำ วายุ และ ดารา มา ถึง ยัง ต้นไม้ ใหญ่

“กราบ ลง ไป สิ ลูก ”

ป้ามาลี บอก กับ วายุ และ ดารา

ทั้ง คู่ ค่อยๆ ทรุด ตัว ลง นั่ง คุกเข่า พนม มือ ไหว้ ด้วย ความ เคารพ

แม้ ใน ใจ ของ วายุ จะ ยัง คง มีความ สงสัย

แต่ บรรยากาศ อัน สงบ ร่มรื่น ใต้ ร่ม โพธิ์ ใหญ่ นี้ ก็ ทำให้ เขา รู้สึก สงบ ใจ อย่าง ประหลาด

“อธิษฐาน ขอพร สิ ลูก” ป้ามาลี บอก

วายุ หลับตา ลง ช้าๆ

ภาพ ของ ดารา ผู้หญิง ที่ เขา แอบ มี ใจ ให้ ปรากฏ ขึ้น ใน ห้วง ความคิด

“ขอ ให้ ดารา ปลอดภัย มี ความสุข สมหวัง ใน ทุก สิ่ง ทุก อย่าง ”

ส่วน ดารา เอง ก็ หลับตา ลง เช่นกัน

ใบหน้า ของ วายุ ปรากฏ ขึ้น ใน ใจ

“ถ้า เขา คือ เนื้อคู่ ของ ฉัน ก็ ขอ ให้ ดวงตา ของ เรา ได้ พบ กัน อีก ”

ทันใดนั้น สายลม เย็น ก็ พัด ผ่าน เข้า มา ใน ศาล

ใบไม้ สี เงิน สี ทอง ร่วง หล่น ลง มา จาก ต้น โพธิ์ ใหญ่ โปรยปราย ลง มา รอบๆ ตัว ของ วายุ และ ดารา

ทั้ง คู่ ลืมตา ขึ้น มอง หน้า กัน ด้วย ความ ประหลาดใจ

ป้ามาลี ถึง กับ อ้า ปาก ค้าง

ไม่ เคย มี สิ่ง นี้ เกิด ขึ้น มาก่อน

มัน คือ สิ่ง บ่งบอก ถึง อะไร กัน แน่ !

บทที่ 39 บทเรียนราคาแพง

 บทที่ 39 บทเรียนราคาแพง

ราวกับ เป็น เรื่อง อัศจรรย์

เพียง ไม่ กี่ นาที หลัง จาก ที่ พายุ โหม กระหน่ำ อย่าง บ้าคลั่ง

สายฝน ก็ ค่อยๆ ซา ลง

ท้องฟ้า ที่ เคย มืดครึ้ม กลับ มา สว่าง ไสว อีก ครั้ง

แสงแดด อ่อนๆ ส่อง ลอด ผ่าน กลุ่ม เมฆ ที่ เริ่ม จาง หาย ไป

ราวกับ ไม่มี อะไร เกิด ขึ้น

รัฐมนตรี ยัง คง ยืน ตัว สั่น อยู่ ข้าง เสา เหล็ก

ใบหน้า ที่ เคย บึ้ง ตึง บัดนี้ ซีด เผือด

เสื้อผ้า ราคาแพง เปื้อน ไป ด้วย โคลน และ เศษ ใบไม้

“ท่าน ครับ ท่าน ไม่ เป็นไร นะ ครับ ”

คนขับ เฮลิคอปเตอร์ รีบ วิ่ง เข้า มา ประคอง รัฐมนตรี

“พะ... พา ฉัน กลับ เดี๋ยวนี้! ”

เสียง ที่ เคย ดัง กังวาน บัดนี้ สั่น เครือ ด้วย ความ หวาด กลัว

ภาพ ของ ดวงตา สี แดง ก่ำ บน ท้องฟ้า ยัง คง ติด ตา เขา ไม่ หาย

มัน ไม่ใช่ ความ ฝัน

แต่ มัน คือ สิ่ง ที่ เกิด ขึ้น จริง !

“ครับ ท่าน ”

คนขับ รีบ พยุง รัฐมนตรี ไป ขึ้น รถ ยนต์ ที่ จอด รอ อยู่ ไม่ ไกล

“ติดต่อ ให้ คน มารับ ฉัน เดี๋ยวนี้ ”

รัฐมนตรี สั่ง ด้วย น้ำเสียง เร่งรีบ

เขา ไม่ อยาก จะ อยู่ ที่ นี่ อีก แม้ แต่ นาที เดียว !

รถ ยนต์ ค่อยๆ เคลื่อน ตัว ออก ไป

ทิ้ง ให้ ไซต์ งาน ที่ เงียบ สงัด

และ ความ เชื่อ ที่ ไม่อาจ ลบเลือน...

บทที่ 37 คำท้าทายที่ไม่ควรเอ่ย

 บทที่ 37 คำท้าทายที่ไม่ควรเอ่ย

เฮลิคอปเตอร์ สี ขาว ลำ ใหญ่ บิน ฝ่า กลุ่ม เมฆ สี เทา หม่น เข้า มา จอด ลง ยัง ลาน ว่าง ข้าง ไซต์ งาน ก่อสร้าง สะพาน

ประตู ถูก เปิด ออก เผย ให้ เห็น รัฐมนตรี วัย กลางคน ใน ชุด เสื้อ เชิ้ต แขน ยาว สี ขาว สะอาดตา กางเกง สแล็ก สี ดำ

ใบหน้า ของ เขา บึ้ง ตึง ด้วย ความ ไม่ พอใจ

“วายุ อยู่ ไหน! ” เขา ตวาด ถาม หัวหน้า คนงาน ที่ ยืน รอ ต้อนรับ อยู่

“เอ่อ... คือ ”

หัวหน้า คนงาน อึกอัก ไม่ กล้า ตอบ

“จะ ไป รู้ ได้ ยัง ไง ล่ะ ครับ ท่าน ”

“ก็ ตอนนี้ เขา ไม่ ได้ อยู่ ที่ ไซต์ งาน นี่ ครับ ”

เสียง ของ วิทย์ ดัง ขึ้น จาก ด้านหลัง

“อะไร นะ!” รัฐมนตรี หัน ขวับ ไป มอง ด้วย ความ ไม่ พอใจ ยิ่ง กว่า เดิม

“นี่ มัน เกิด เรื่อง อะไร ขึ้น กัน แน่ ”

วิทย์ อธิบาย เรื่องราว ที่ เกิด ขึ้น ทั้งหมด ให้ รัฐมนตรี ฟัง

ตั้งแต่ เรื่อง อุบัติเหตุ ปั้นจั่น ล้ม ข่าวลือ เรื่อง พญานาค ไป จน ถึง การ ที่ วายุ หาย ตัว ไป ตั้งแต่ เมื่อ คืน

“เหลวไหล! นี่ มัน เรื่อง อะไร กัน เนี่ย ”

“งาน ก็ ไม่ ทำ หนี ไป อยู่ กับ ผู้หญิง แบบนี้ มัน ใช้ ได้ ที่ไหน ”

รัฐมนตรี ตะโกน ด่า ด้วย ความ โมโห

เขา ไม่ เชื่อ เรื่อง เล่า ที่ วิทย์ เล่า ให้ ฟัง แม้ แต่ นิดเดียว

เขา เดิน กระแทก เท้า ไป มา อยู่ ริม ฝั่ง แม่น้ำโขง

“ไหน วะ ไอ้ พญานาค ตัว ไหน วะ ที่ มัน มา กวน การ ก่อสร้าง ”

“ออกมา เจอ กู หน่อย! ออกมา! ไม่ แน่จริง นี่หว่า ”

เสียง ตะโกน ท้าทาย ของ รัฐมนตรี ดัง ก้อง ไป ทั่ว ไซต์ งาน

สร้าง ความ หวาด กลัว ให้ กับ เหล่า คนงาน เป็น อย่างมาก

ทุก คน ต่าง ก้ม หน้า หลบ สายตา

ไม่มี ใคร กล้า แม้ แต่ จะ หายใจ แรง ๆ

บทที่ 36 แสงสว่างจากร่มโพธิ์ใหญ่

 บทที่ 36 แสงสว่างจากร่มโพธิ์ใหญ่

บรรยากาศ บน โต๊ะ อาหาร เช้า วันนี้ เงียบ กว่า ทุก ครั้ง

วายุ รู้สึก เกรงใจ ป้ามาลี กับ ดารา ที่ ต้อง มา รบกวน พวกเขา อีก ครั้ง

“แล้ว... เรื่อง งาน ก่อสร้าง เป็น ยังไง บ้าง จ๊ะ ”

ป้ามาลี เอ่ย ถาม ขึ้น ขณะ ที่ กำลัง เก็บ จาน ข้าว

“ก็ ยัง ไม่มี อะไร คืบหน้า ครับ ” วายุ ตอบ เสียง แผ่ว

“บริษัท ขนส่ง ไม่ มี ใคร รับ งาน เลย ครับ ”

ป้ามาลี ถอนหายใจ เบาๆ

“แล้ว อย่าง นี้ จะ ทำ ยัง ไง ดี ล่ะ จ๊ะ ”

“ผม ก็ ยัง ไม่ รู้ เหมือนกัน ครับ ” วายุ ส่ายหน้า อย่าง สิ้น หวัง

“จน ถึง ตอนนี้ พ่อ หนุ่ม ยัง เชื่อ เรื่อง อาถรรพ์ เรื่อง พญานาค อยู่ รึ เปล่า จ๊ะ ”

ป้ามาลี ถาม ขึ้น ตรง ๆ

วายุ เงียบ ไป ชั่ว ครู่ ก่อน จะ ตอบ ด้วย น้ำเสียง จริงจัง

“เชื่อ ครับ ”

“ผม เคย คิด ว่า เรื่อง แบบ นั้น เป็น แค่ ความ เชื่อ ที่ ไม่มี เหตุผล ”

“แต่ หลัง จาก ที่ ได้ เห็น กับ ตา ผม ก็ ไม่ รู้ จะ อธิบาย อย่าง ไร เหมือน กัน ครับ ”

ป้ามาลี พยักหน้า อย่าง เข้าใจ

“ถ้า อย่าง นั้น ยาย ว่า เรา ไป กราบ ไหว้ เจ้าแม่ สารภี กัน ดีกว่า ”

“เจ้าแม่ สารภี?” วายุ ทวน อย่าง สงสัย

“ใช่ จ๊ะ ท่าน เป็น ต้นไม้ ศักดิ์สิทธิ์ อายุ หลายร้อยปี ชาวบ้าน ท่าทรายทอง เคารพ นับถือ กัน มา ช้านาน ”

“เวลา ใคร มี เรื่อง เดือดร้อน ก็ จะ มา ขอพร ท่าน ”

ป้ามาลี หัน ไป มอง ดารา

“ไป กับ ยาย นะ ลูก ”

ดารา พยักหน้า รับ

“ไป สิ คะ ยาย ”

บทที่ 35 รอยยิ้มที่ทำให้ใจสั่น

 บทที่ 35 รอยยิ้มที่ทำให้ใจสั่น

แสงแดดยามเช้า ส่อง ลอด ผ่าน ช่อง หน้าต่าง เข้า มา ปลุก ให้ วายุ ตื่น จาก นิทรา

เขา ลืมตา ขึ้น อย่าง ช้าๆ ความ รู้สึก แรก ที่ สัมผัส ได้ คือ ความ นุ่ม และ อบอุ่น ที่ โอบ กอด ร่างกาย เขา อยู่

วายุ ขยับ ตัว เล็กน้อย ก็ ต้อง สะดุ้ง เมื่อ พบ ว่า ตัวเอง นอน อยู่ บน เตียง ไม้ ใน ห้อง เล็กๆ ข้าง ๆ มี ร่าง ของ ใคร บาง คน นอน หลับ อยู่

ดารา!

หญิงสาว นอน หลับ พริ้ม ผม ยาว สลวย ของ เธอ กระจาย อยู่ บน หมอน ใบหน้า ขาว ใส ไร้ ซึ่ง เครื่องสำอาง ดู งดงาม บริสุทธิ์

วายุ รู้สึก หัวใจ เต้น แรง อย่าง ไม่ เคย เป็น มาก่อน

เขา จ้อง มอง ใบหน้า เธอ อย่าง หลงใหล

นี่ เขา กำลัง รู้สึก แบบ นี้ กับ ดารา อย่าง นั้น เหรอ

ความ รู้สึก อบอุ่น ที่ เขา ได้รับ จาก เธอ ใน คืน ที่ ผ่าน มา มัน ไม่ใช่ แค่ ความ สงสาร หรือ ความ เห็นใจ

แต่ มัน คือ ความ รู้สึก พิเศษ ที่ เขา ไม่ เคย มี ให้ ใคร มาก่อน

“เอ่อ... ”

วายุ กำลัง จะ เอ่ย ปาก เรียก ดารา

แต่ ทันใดนั้น เสียง เปิด ประตู ก็ ดัง ขึ้น เสียก่อน

ป้ามาลี เดิน เข้า มา ใน ห้อง พร้อม กับ ถาด อาหารเช้า

“อ้าว ตื่น แล้ว เหรอ จ๊ะ คุณ วายุ ”

ป้ามาลี ยิ้ม ทักทาย แต่ ดวงตา ของ เธอ กลับ มอง มา ที่ เขา และ ดารา สลับ กัน ไป มา

วายุ รู้สึก หน้า ร้อน ผ่าว

“ป้า... คือ... ”

เขา พยายาม หา คำ อธิบาย แต่ ก็ ไม่ รู้ จะ พูด อย่างไร

“ยาย แค่ เอาน้ำ มา ให้ หนู ดารา น่ะ ”

ป้ามาลี พูด พร้อม กับ วาง แก้ว น้ำ ลง บน โต๊ะ ข้าง เตียง

“คุณ วายุ คง จะ หิว แล้ว สินะ เดี๋ยวยาย ไป เตรียม อาหารเช้า ให้”

ป้ามาลี พูด จบ ก็ เดิน ออก ไป จาก ห้อง

ปล่อย ให้ วายุ กับ ดารา อยู่ กัน ตาม ลำพัง อีก ครั้ง

บทที่ 34 ความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบาย

 บทที่ 34 ความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบาย

ภูผา และ ดาริกา หาย ไป จาก วันนั้น โดย ไม่ มี แม้ แต่ ข่าวคราว

ป้ามาลี เลี้ยงดู ดารา มา อย่าง ดี ด้วย ความ รัก และ เอ็นดู

แม้ จะ มี คำ ถาม มาก มาย ใน ใจ ว่า ทำไม พ่อแม่ ถึง ทิ้ง เธอ ไป

แต่ ป้ามาลี ก็ ไม่ เคย ปริปาก เล่า เรื่อง นี้ ให้ ดารา ฟัง

เธอ เก็บ ซ่อน ความ จริง เอา ไว้ ลึก สุด ใจ

พร้อม กับ ความ เชื่อ ลึกๆ ว่า สักวัน ภูผา และ ดาริกา จะ ต้อง กลับ มา หา ลูกสาว ของ พวกเขา

ตลอด เวลา ที่ ดารา เติบโต ขึ้น มัก จะ มี เรื่อง แปลกๆ เกิด ขึ้น กับ ตัว เธอ เสมอ

โดยเฉพาะ เวลา ที่ เธอ ได้รับ บาดเจ็บ

ไม่ ว่า จะ เป็น แผล ถลอก แผล ไฟ ไหม้ หรือ แม้กระทั่ง ไข้ สูง

แค่ หลับ ไป ตื่น เดียว อาการ ก็ จะ ดี ขึ้น ราวกับ มี สิ่ง ศักดิ์สิทธิ์ คอย คุ้มครอง

“ยาย ว่า... พ่อ กับ แม่ ของ หนู คง เป็น ห่วง หนู มาก นะ ”

ดารา เคย พูด ขึ้น มา ครั้ง หนึ่ง

ป้ามาลี ได้ แต่ ยิ้ม บางๆ ก่อน จะ ตอบ ไป ว่า

“ใช่ สิ ลูก ใคร ๆ ก็ ต้อง เป็นห่วง ทั้งนั้น ”

แม้ จะ ไม่ เคย พบ หน้า กัน อีก เลย

แต่ ลึกๆ แล้ว ป้ามาลี เชื่อ ว่า ภูผา และ ดาริกา คง อยู่ ไม่ ไกล

พวกเขา อาจ จะ คอย เฝ้า มอง ดูแล ลูกสาว อยู่ ห่างๆ

และ บางที พวกเขา อาจ จะ เกี่ยวข้อง กับ เหตุการณ์ ประหลาด ที่ กำลัง เกิด ขึ้น ใน ตอนนี้ ก็ เป็น ได้...

บทที่ 33 อดีตที่แสนเจ็บปวด

 บทที่ 33 อดีตที่แสนเจ็บปวด

ภาพ ความ หลัง ย้อน กลับ มา ใน ห้วง ความคิด ของ ป้ามาลี

ยี่สิบกว่าปีก่อน...

วัน ที่ ฝน ตก หนัก ไม่ ต่าง จาก วันนี้ มี ชาย หญิง คู่ หนึ่ง เดิน ฝ่า สายฝน มา หยุด อยู่ ที่ หน้า บ้าน ของ เธอ

ทั้ง คู่ เสื้อ ผ้า เปียก ปอน มี เพียง กระเป๋า ใบ เล็กๆ ติดตัว มา

“ยาย จ๋า ขอ อาศัย หลบ ฝน หน่อย ได้ ไหม”

เสียง หญิงสาว ท้องแก่ ใกล้ คลอด เอ่ย ถาม ด้วย น้ำเสียง อ่อน ล้า

ป้ามาลี ใน วัย กลางคน ใน ตอนนั้น ไม่ รอ ช้า รีบ เชื้อเชิญ ให้ ทั้ง คู่ เข้า มา ใน บ้าน ทันที

ชาย หนุ่ม แนะนำ ตัว ว่า ชื่อ “ภูผา” ส่วน หญิงสาว ชื่อ “ดาริกา”

ทั้ง คู่ บอก ว่า เป็น เพียง นัก เดินทาง ผ่าน มา แล้ว เกิด พลัดหลง กับ เพื่อนๆ

ป้ามาลี เห็นใจ จึง ให้ ทั้ง คู่ พัก อาศัย อยู่ ด้วย

เวลา ผ่าน ไป ภูผา และ ดาริกา ก็ ช่วย เธอ ทำงาน บ้าน ทำไร่ ทำนา อย่าง ขยันขันแข็ง จน กลาย เป็น เหมือน คน ใน ครอบครัว

ไม่ นาน นัก ดาริกา ก็ คลอด ลูกสาว ออกมา เป็น ทารก เพศ หญิง น่า รัก น่า ชัง

ป้ามาลี รัก และ เอ็นดู ทารก น้อย คน นี้ ราวกับ เป็น หลาน แท้ๆ

แต่ แล้ว วัน หนึ่ง ความ สุข ก็ มลาย หาย ไป

ภูผา และ ดาริกา มา บอก ลา เธอ ด้วย สีหน้า เศร้าสร้อย

“ยาย พวก เรา ต้อง ไป แล้ว ”

“แล้ว หนู น้อย ล่ะ จะ เอา ยัง ไง ” ป้ามาลี ถาม อย่าง ตกใจ

“ฝาก ยาย เลี้ยง ดารา ไว้ ก่อน นะ ยาย ” ดาริกา น้ำตา คลอ

“พวก เรา จะ กลับ มารับ เธอ ไป ให้ เร็ว ที่ สุด”

ภูผา ยื่น ห่อ ผ้า ผืน หนึ่ง ให้ กับ ป้ามาลี

“นี่ เป็น ของ เล็กๆ น้อยๆ ที่ พวก เรา มี ฝาก ไว้ ให้ ดารา ด้วย นะ ยาย ”

ภายใน ห่อ ผ้า มี กำไร ทองคำ แหวน และ สร้อยคอ ทองคำ อย่าง ละ เส้น

“เก็บ ไว้ ให้ ดารา นะ ยาย และ ห้าม บอก เรื่อง นี้ กับ ใคร โดย เด็ดขาด ”

บทที่ 32 ความลับในหีบเก่า

 บทที่ 32 ความลับในหีบเก่า

เปลวไฟ จากตะเกียง น้ำมัน สั่นไหว แสงสลัว ส่อง ให้เห็น ภายใน ห้อง ไม้ เก่าๆ ที่ เต็มไปด้วย ฝุ่น และ หยากไย่

ป้ามาลี วาง หีบ ไม้ ใบ เล็กๆ ลง บน พื้น อย่าง เบามือ

หีบ ใบนี้ เธอ เก็บ ซ่อน ไว้ บน ห้อง นี้ มา เป็น เวลา นาน กว่า 20 ปี ไม่ เคย เปิด ดู หรือ ยอม ให้ ใคร เข้า ใกล้

แม้แต่ ดารา หลานสาว ของเธอเอง

วันนี้ คง ถึงเวลา ที่ เธอ จะ ต้อง เผชิญหน้า กับ อดีต ที่ พยายาม หลบ เลี่ยง มา ตลอด

ป้ามาลี ค่อยๆ เปิด หีบ ออก

ภายใน มี เสื้อผ้า เด็ก ผู้ชาย ตัว เล็กๆ ผ้า ผืน หนึ่ง และ รูป ถ่าย เก่าๆ

เธอ หยิบ รูป ถ่าย ขึ้น มา ดู

ภาพ หญิงสาว หน้า ตา สะสวย อุ้ม ทารก น้อย ไว้ ใน อ้อม กอด รอยยิ้ม เปี่ยม สุข ของ เธอ ใน ภาพ ตัด กับ ความ เศร้า หมอง ใน ใจ ของ ป้ามาลี

“นาน แล้ว ซินะ... ที่ เธอ ทิ้ง ลูก ให้ ฉัน ดูแล ”

เสียง แหบ พร่า ของ ป้ามาลี ดัง ขึ้น ใน ความ เงียบ

หยาดน้ำตา ไหล ริน อาบ แก้ม เหี่ยวย่น ของ เธอ

“คง ถึงเวลา แล้ว สินะ ที่ ฉัน จะ ต้อง บอก ความ จริง ให้ ลูก ของ เธอ ได้ รู้ ”

บทที่ 31 ความลับในสายตา

 บทที่ 31 ความลับในสายตา

วายุ หลับ ไป ด้วย ฤทธิ์ แอลกอฮอล์ เสื้อผ้า เปียก ชื้น ถูก เปลี่ยน เป็น เสื้อ ผ้า ฝ้าย ตัว โคร่ง

ใบหน้า ที่ เคย เคร่งเครียด บัดนี้ ผ่อนคลาย ลง

ดารา นั่ง มอง เขา อยู่ ข้าง ๆ ความ รู้สึก สงสาร ผสม กับ ความ ห่วงใย ก่อ ตัว ขึ้น ใน ใจ เธอ

“ยายว่า... คุณวายุ คง เหนื่อย และ เครียด มาก ” ป้ามาลี พูด ขึ้น เบา ๆ

ดารา พยักหน้า เห็นด้วย

ตั้งแต่ รู้จัก กับ วายุ เธอก็ รับรู้ ได้ ถึง ความ ตั้งใจ และ ความ มุ่งมั่น ใน การ ทำงาน ของ เขา

เขา ไม่ใช่ คน ยอมแพ้ อะไรง่ายๆ

แต่ เหตุการณ์ ที่ เกิด ขึ้น ใน ช่วง นี้ มัน หนักหนา เกิน กว่า ที่ ใคร จะ รับ ไหว

“หรือว่า... เรื่อง เล่า ที่ ยาย เคยเล่าให้ฟัง... จะเป็นเรื่องจริง”

ดารา ถาม เสียง แผ่ว

ดวงตา ของ ป้ามาลี ฉาย แวว กังวล

“ยาย ก็ ไม่ แน่ใจ แต่ ที่ ผ่าน มา ก็ ไม่ เคย มี ใคร กล้า ท้าทาย ”

สอง ยายหลาน มอง หน้า กัน ใน ตา เต็ม ไป ด้วย ความ กังวล

ความ ลับ ที่ พวกเธอ ต่าง รู้ ดี แต่ ไม่ อาจ ปริปาก บอก ใคร

ความ ลับ ที่ อาจ เป็น กุญแจ สำคัญ ที่ จะ ไข ปริศนา ทุก อย่าง

และ ช่วย ให้ วายุ รอดพ้น จาก หายนะ ครั้งนี้ ได้...

บทที่ 30 หลับใหลในอ้อมกอดแห่งความห่วงใย

 บทที่ 30 หลับใหลในอ้อมกอดแห่งความห่วงใย

ภายในเต็นท์ที่พัก แสงไฟสลัว ขวดเหล้าวางระเกะระกะ อยู่บนโต๊ะ ข้างๆ มี เอกสาร รายงาน ความ เสียหาย ของ โครงการ กอง รวม กัน อยู่

วายุ นั่ง ซึม อยู่ บน เก้าอี้ ใบหน้า ของเขา แดงก่ำ แววตา ที่ เคย มุ่งมั่น บัดนี้ เต็ม ไป ด้วย ความ สิ้น หวัง

“ทำไม มัน ถึง ได้ ยาก เย็น ขนาด นี้”

เขา พึมพำ กับ ตัวเอง ก่อน จะ ยก ขวด เหล้า ขึ้น มา ดื่ม อย่าง ไม่ นับ

ตั้งแต่ เริ่ม โครงการ ก็ มี แต่ เรื่อง วุ่นวาย ไม่ หยุดหย่อน

อุบัติเหตุ ความ ล่าช้า ข่าวลือ คำ สาป

ทุก สิ่ง ทุก อย่าง ประดัง ประเด เข้า มา ราวกับ จะ ทดสอบ ความ อดทน ของ เขา

“หรือว่า ฉัน คิด ผิด ที่ พยายาม ฝืน ธรรมชาติ ”

ความ คิด ใน แง่ ลบ เริ่ม ก่อ ตัว ขึ้น ใน ใจ

วายุ ไม่ เคย เชื่อ เรื่อง ลี้ลับ เหนือธรรมชาติ

แต่ สิ่ง ที่ เขา กำลัง เผชิญ อยู่ ใน ตอนนี้ มัน ช่าง ยาก ที่ จะ หา คำอธิบาย

เสียง หัวเราะ ของ เหล่า วิศวกร เพื่อนร่วมงาน ใน วัน ที่ ฉลอง ความ สำเร็จ ในการ ออกแบบ สะพาน ดัง ก้อง ขึ้น ใน หู

“วายุ นาย ทำได้ อยู่ แล้ว ”

“โครงการ นี้ ต้อง สำเร็จ ลุล่วง ไป ได้ ด้วย ดี เพราะ มี นาย เป็น คน คุม ไง ”

“สู้ ๆ นะ เพื่อน ”

ภาพ ความ หลัง สลับ กับ ความ เป็นจริง ที่ แสน สิ้น หวัง

วายุ ปาด น้ำตา ที่ ไหล อาบ แก้ม อย่าง ไม่ รู้ ตัว

เขา ยก ขวด เหล้า ขึ้น ดื่ม อีก ครั้ง จน หมด ขวด

ร่างกาย ที่ เต็ม ไป ด้วย แอลกอฮอล์ ทำให้ เขา ไม่ สามารถ ควบคุม สติ ตัวเอง ได้

วายุ ลุก ขึ้น ยืน เซ ออก ไป จาก เต็นท์

ขา ของเขา ก้าว เดิน ไป ข้าง หน้า เรื่อยๆ โดย ไม่ รู้ จุดหมาย

จน กระทั่ง มา หยุด อยู่ ที่ หน้า บ้าน หลัง หนึ่ง...

บ้านไม้ หลังเล็ก ริมฝั่งโขง ที่คุ้นเคย... บ้านของดารา...

ดารา นั่ง อยู่ บน แคร่ หน้าบ้าน ด้วย สีหน้า กังวลใจ เธอรู้สึก ไม่ สบายใจ ตั้งแต่ ได้ยิน ข่าว เรื่อง อุบัติเหตุ ที่ ไซต์ งาน

สายตา ของเธอ เหลือบ ไป เห็น เงา ตะคุ่มๆ เดิน โซเซ มา ตาม ถนน ริม ฝั่ง น้ำ

“คุณวายุ!” ดาราร้อง ด้วย ความ ตกใจ เมื่อ จำ ร่าง นั้น ได้

วิศวกรหนุ่ม ดู ไม่ ต่าง จาก คน เมา ไร้ สติ

ดารา รีบ วิ่ง เข้า ไป ประคอง เขา ไว้

"คุณวายุ เกิด อะไรขึ้นคะ " เธอ ถาม ด้วย ความ เป็นห่วง

แต่ วายุ กลับ เงียบ

ร่างกาย ของเขา อ่อน ปวก เปียก ไป ด้วย เหงื่อ และ น้ำฝน

ดารา ไม่ รอช้า ประคอง เขา เข้า ไป ใน บ้าน

“ยาย ช่วย หนู หน่อย ” เธอ ร้อง เรียก ป้ามาลี

ป้ามาลี รีบ เข้า มา ช่วย พยุง วายุ เข้า ไป นอน ที่ แคร่ ไม้ไผ่ กลาง บ้าน

ดวงตา ของ เธอ ฉาย แวว สงสาร จับ ใจ

เธอ ไม่ เคย เห็น วิศวกร หนุ่ม ใน สภาพ อ่อนแอ เช่น นี้ มาก่อน

ดารา นำ ผ้า ชุบน้ำ มา เช็ด ตัว ให้ เขา อย่าง เบามือ

วายุ รู้สึก ตัว ขึ้น มา ลางๆ

“ดารา...” เขา พึมพำ

“ฉัน อยู่ นี่ ” ดารา บีบ มือ เขา เบาๆ

“ที่นี่ ที่ไหน ” วายุ ถาม ด้วย น้ำเสียง สับสน

“บ้าน ฉัน เองค่ะ ”

“ทำไม... ฉัน ถึง...”

วายุ พยายาม นึก ถึง เรื่องราว ที่ เกิดขึ้น แต่ ภาพ ใน หัว ก็ เลือน ราง เต็ม ไป ด้วย ความ ว่างเปล่า

บทที่ 29 อาถรรพ์ที่มองไม่เห็น

 บทที่ 29 อาถรรพ์ที่มองไม่เห็น

แม้ จะ เกิด อุบัติเหตุ ใหญ่หลวง แต่ โครงการ ก่อสร้าง สะพาน ก็ ยัง คง ต้อง ดำเนิน ต่อไป

วายุ เร่ง รัด งาน ก่อสร้าง ให้ เสร็จ โดยเร็ว สั่ง ให้ ขนส่ง อุปกรณ์ ตลอด 24 ชั่วโมง

แต่ ดู เหมือน ทุกอย่าง จะ ไม่ ง่าย อย่าง ที่ คิด

รถ บรรทุก คัน แล้ว คัน เล่า ที่ ขน เหล็ก หิน ทราย ต่าง ก็ ประสบ อุบัติเหตุ ระหว่างทาง

บาง คัน ยาง แตก กลาง ทาง บาง คัน ยาง ระเบิด เสียง ดัง สนั่น บาง คัน เครื่องยนต์ เกิด ขัดข้อง วิ่ง ต่อ ไม่ ได้

“เกิด อะไร ขึ้น เนี่ย ”

“ทำไม ถึง ซวย ซ้ำ ซวย ซ้อน แบบนี้”

เสียง บ่น เริ่ม ดัง ขึ้น ใน หมู่ คนงาน

“นี่ มัน ไม่ ธรรมดา แล้ว ”

“ใช่ หรือ ว่า จะเป็น อย่าง ที่ เขา ร่ำลือ กัน ”

แววตา ของ ทุก คน เต็ม ไป ด้วย ความ หวาด กลัว

แม้แต่ ตัว วายุ เอง ก็ เริ่ม รู้สึก ไม่ แน่ใจ

เขา พยายาม หา คำอธิบาย ให้ กับ เหตุการณ์ ประหลาด ที่ เกิดขึ้น

บางที อาจ เป็น เพราะ เส้นทาง ขนส่ง ที่ ทุรกันดาร บวก กับ สภาพ อากาศ ที่ แปรปรวน

แต่ ความ บังเอิญ ที่ เกิดขึ้น ซ้ำ แล้ว ซ้ำ เล่า ก็ ทำให้ เขา อด คิด ไม่ได้ ว่า มัน อาจ มี สิ่ง ลี้ลับ บางอย่าง อยู่เบื้องหลัง เหตุการณ์ นี้

และ เมื่อ ข่าว อุบัติเหตุ แปลกประหลาด แพร่ กระจาย ออก ไป ก็ ยิ่ง ตอกย้ำ ความ เชื่อ เรื่อง อาถรรพ์ พญานาค ให้ ทวีคูณ มาก ขึ้น

บริษัท รับ เหมา ขนส่ง หลาย แห่ง ต่าง ก็ ปฏิเสธ ไม่ รับ งาน นี้

เพราะ กลัว ว่า จะ เกิด เรื่อง ไม่ ดี ขึ้น กับ คน ขับ รถ และ รถ ของ พวกเขา

วายุ รู้สึก เหมือน ถูก บีบ ให้ จน มุม

เขา ไม่ รู้ ว่า จะ ทำ อย่าง ไร จึง จะ สามารถ ดำเนิน โครงการ นี้ ต่อไป ได้...

บทที่ 28 ระหว่างความจริงกับข่าวลือ

 บทที่ 28 ระหว่างความจริงกับข่าวลือ

เพียงชั่วข้ามคืน ข่าว อุบัติเหตุ ปั้นจั่น ล้ม ที่ ไซต์งาน ก่อสร้าง สะพาน ก็ แพร่สะพัด ไป ทั่ว ทุก สารทิศ

แต่ ที่ น่า ตกใจ ยิ่ง กว่า นั้น คือ ข่าวลือ ที่ ถูก แต่ง เติม ให้ ดู พิสดาร

“ได้ยิน ว่า มี พญานาค โผล่ ขึ้น มา จาก แม่น้ำ ”

“จริง เหรอ แล้ว มัน ทำ อะไร ”

“ก็ มัน โกรธ ที่ พวก มนุษย์ ไป ลบหลู่ เลย บันดาล ให้ ปั้นจั่น ล้ม ไงล่ะ”

จาก ปาก ต่อปาก จาก หมู่บ้าน ถึง หมู่บ้าน จาก โลก ความ จริง สู่ โลก ออนไลน์

เสียง วิพากษ์วิจารณ์ เต็ม ไป ด้วย ความ หวาด กลัว ปน ความ สงสัย

บางคน เชื่อ สนิท ใจ ว่า เป็น ฝีมือ ของ พญานาค ที่ ออก มา ปกป้อง สถานที่ ศักดิ์สิทธิ์

บางคน ก็ ตั้ง ข้อ สงสัย ว่า เป็น เพียง อุบัติเหตุ ที่ เกิด จาก ความ ประมาท ของ ทีมงาน ก่อสร้าง

แต่ ไม่ ว่า ความ จริง จะเป็น อย่างไร ก็ ไม่มี ใคร สามารถ ยืนยัน ได้

เพราะ ใน ช่วงเวลา ที่ เกิดเหตุ ฝน ตก หนัก ฟ้า ร้อง คำราม ไม่มี ใคร สามารถ บันทึก ภาพ เหตุการณ์ เอา ไว้ ได้ เลย

... หรือ บาง ที มัน อาจ เป็น อิทธิฤทธิ์ ของ พญานาค ที่ ไม่ ต้องการ ให้ มนุษย์ มี หลักฐาน ไป เปิดโปง ก็ เป็น ได้

ทาง ด้าน ผู้ บริหาร โครงการ เมื่อ ได้ รับ รายงาน ถึง สาเหตุ ของ อุบัติเหตุ ก็ ถึง กับ กุม ขมับ

“เหลวไหล! นี่ มัน ยุค ไหน แล้ว ยัง จะ มา เชื่อ เรื่อง แบบนี้ อีก ”

เสียง ตำหนิ อย่าง หัวเสีย ดัง ลั่น ห้อง ประชุม

“วายุ! นี่ นาย ปล่อย ให้ ลูกน้อง ทำงาน แบบ นี้ หรือ ไง ถึง ได้ เกิด ความ เสียหาย ใหญ่หลวง ขนาด นี้ ”

วายุ ยืน นิ่ง รับ ฟัง ด้วย สีหน้า เคร่งเครียด เขา ไม่ สามารถ อธิบาย ถึง สาเหตุ ที่ แท้จริง ได้

เพราะ แม้แต่ ตัว เขา เอง ก็ ยัง ไม่ แน่ใจ...

บทที่ 27 น้ำขิงรสห่วงใย

 บทที่ 27 น้ำขิงรสห่วงใย

"มีอะไรอุ่นๆ พอจะทำได้บ้างไหมคะ" ดาราถามคนงานแถวนั้น พลางมองหาของในครัวเคลื่อนที่ที่เตรียมไว้ให้คนงาน

"นายชอบดื่มน้ำขิงครับ น่าจะมีติดไว้แถวๆ นี้นะ" คนงานคนหนึ่งตอบ พลางชี้มือไปยังลังน้ำดื่ม

ดารารีบเดินไปค้นหา จนพบขวดน้ำขิงบรรจุขวดแก้ววางรวมอยู่กับน้ำดื่มอื่นๆ เธอหยิบมันขึ้นมาสองสามขวด ก่อนจะนำไปอุ่นบนเตาแก๊สพกพา

ระหว่างรอ หัวหน้าคนงาน ก็เดิน เข้ามา รายงาน สถานการณ์ กับ วายุ

"คนงานทุกคนปลอดภัยดีครับ แค่ มี แผล เล็กๆ น้อยๆ แต่ เครื่องจักร เสียหาย หนัก พอสมควร คงต้อง ใช้เวลา ซ่อมแซม อีก นาน ”

วายุ พยักหน้า รับ ทราบ ด้วย สีหน้า เครียด ขมวด

เขา รู้ ดี ว่า อุบัติเหตุ ใน ครั้งนี้ ไม่ใช่ แค่ เรื่อง สูญเสีย แต่ มัน ยัง ส่ง ผล กระทบ ต่อ ความ เชื่อมั่น ของ ทีมงาน และ ความ ก้าวหน้า ของ โครงการ

“นี่ค่ะ คุณ วายุ ดื่ม น้ำขิง อุ่นๆ ก่อน นะคะ”

ดารา เดิน เข้า มา พร้อม กับ น้ำขิง ริน ใส่ แก้ว ยื่น ให้ เขา

กลิ่นหอม อ่อนๆ ของ น้ำขิง ลอย มา แตะ จมูก ช่วย ให้ รู้สึก ผ่อนคลาย ขึ้น มา บ้าง

วายุ รับ แก้ว มา จิบ ช้าๆ ความ อุ่น ร้อน จาก น้ำขิง ไหล ผ่าน ลำคอ ช่วย บรรเทา ความ หนาว เย็น ที่ เกาะ กิน หัวใจ

เขา เงยหน้า ขึ้น มอง ดารา ที่ ยืน มอง เขา อยู่ ด้วย ความ เป็นห่วง

“ขอบคุณ ครับ”

เสียง ของ วายุ แผ่ว เบา แต่ แฝง ไว้ ด้วย ความ รู้สึก ซาบซึ้งใจ

ใน สถานการณ์ ที่ แสน เลว ร้าย แบบนี้ อย่าง น้อย เขาก็ ยัง โชคดี ที่ มี เธอ อยู่ เคียงข้าง...

และ บางที สิ่ง ที่ เกิดขึ้น อาจ เป็น คำเตือน ให้ เขา หัน กลับ มา ทบทวน และ ให้ความสำคัญ กับ สิ่ง ที่ เขา เคย มองข้าม ก็ เป็น ได้...

บทที่ 26 สับสนระหว่างศรัทธาและเหตุผล

 บทที่ 26 สับสนระหว่างศรัทธาและเหตุผล

“เข้ามาข้างในก่อนเถอะค่ะ เปียกฝนแบบนี้ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา” ดารา ดึงมือ วายุ ให้ เดิน ตาม เข้า มา ใน เต็นท์ พัก ของ เขา

วายุ เดิน ตาม เธอ ไป อย่าง เหม่อลอย ร่างกาย ของเขา หนัก อึ้ง ราวกับ แบก รับ ภาระ อัน ใหญ่ หลวง เอา ไว้

ภายใน เต็นท์ วิทย์ รีบ นำ ผ้าขนหนู มา ให้

“หัวหน้า เป็น ไงบ้าง ครับ บาดเจ็บ ตรงไหน รึเปล่า”

“ฉัน ไม่ เป็นไร ” วายุ ส่ายหน้า

สายตา ของเขา ว่างเปล่า ไร้ ซึ่ง แวว แห่ง ความ มั่นใจ เหมือน เช่น เคย

ภาพ ของ พญานาค ที่ โผล่ ขึ้น มา จาก แม่น้ำโขง ยัง คง ติด ตา เขา ไม่ หาย

เขา พยายาม หา คำอธิบาย ให้ กับ เหตุการณ์ ที่ เกิดขึ้น

สายฟ้า ที่ ฟาด ลง มา ยัง ปั้นจั่น อย่าง จัง มัน อาจ เป็น เพียง อุบัติเหตุ ทาง ธรรมชาติ ที่ ไม่ อาจ คาด เดา

แต่ ลึกๆ ใน ใจ เขาก็ อด คิด ไม่ได้ ว่า มัน อาจ เป็น อย่าง ที่ ชาวบ้าน เล่าลือ

พลัง แห่ง ความ เชื่อ ที่ เขา เคย มองข้าม บัดนี้ กลับ มี อิทธิพล ต่อ ความคิด ของ เขา อย่าง ไม่ น่าเชื่อ

“คุณ วายุ ดื่ม น้ำ ร้อนๆ ก่อน นะคะ”

เสียง ใส ของ ดารา ปลุก เขา ให้ หลุด ออก จาก ภวังค์ ความ คิด

แก้ว น้ำ อุ่นๆ ถูก ยื่น มา ตรง หน้า วายุ รับ มา ดื่ม อย่าง ว่าง่าย

ความ อ่อนโยน และ ความ ห่วงใย ที่ ส่ง ผ่าน มา จาก ดวงตา ของ ดารา ทำให้ เขา รู้สึก อบอุ่น ขึ้น มา บ้าง

อย่าง น้อย ใน สถานการณ์ ที่ เลวร้าย นี้ เขาก็ ยัง มี เธอ อยู่ ข้าง กาย...

บทที่ 25 อ้อมกอดแห่งสายฝน

 บทที่ 25 อ้อมกอดแห่งสายฝน

รถมอเตอร์ไซค์ ของ ดารา ฝ่า สายฝน มา จอด ที่ ไซต์งาน ภาพ ที่ เธอ เห็น คือ ความ วุ่นวาย รถ พยาบาล หลาย คัน จอด เรียงราย เสียง ไซเรน ดัง ระงม

“คุณ วายุ! คุณ วายุ อยู่ ไหน!”

ดารา ตะโกน เรียก ชื่อ เขา ท่ามกลาง สายฝน และ เสียง ดัง วุ่นวาย

ไม่มี เสียง ตอบ รับ...

หัวใจ ของ ดารา เต้น รัว ด้วย ความ กลัว เธอ วิ่ง ฝ่า กลุ่ม คนงาน ที่ กำลัง ช่วยเหลือ ผู้ บาดเจ็บ

สายตา ของเธอ มองหา ใคร บางคน อย่าง มีความหวัง

และ แล้ว เธอก็ พบ เขา...

วายุ ยืน นิ่ง อยู่ ริม ฝั่ง แม่น้ำโขง สายตา เหม่อลอย มอง ไป ยัง กลาง สายน้ำ ที่ ไหล เชี่ยวกราก

“คุณ วายุ!”

ดารา ร้อง เรียก ก่อน จะ วิ่ง เข้า ไป หา เขา ทันที

ไม่ รอ ช้า เธอ โผ เข้า กอด ร่าง ของ วายุ ไว้ แน่น

“คุณ วายุ คุณ วายุ ไม่ เป็นไรนะ ” ดารา พูด เสียง สั่น พลาง จับ ตัว เขา หมุน ไป มา เพื่อ สำรวจ ดู ร่องรอย บาดแผล

วายุ สะดุ้ง เล็กน้อย เขา หัน กลับ มา มอง ใบหน้า เปื้อน น้ำตา ของ ดารา

สัมผัส ที่ อบอุ่น จาก อ้อม กอด ของ เธอ ทำให้ ความ หนาว เหน็บ ใน ใจ เขา บรรเทา ลง ได้ บ้าง

ใน ช่วงเวลา แห่ง ความ เป็น ความ ตาย นี้ สิ่ง ที่ เขา ต้องการ มากที่สุด ไม่ใช่ ความ ปลอดภัย แต่ เป็น การ ได้ อยู่ ใกล้ ใคร สักคน ที่ เขา ห่วงใย...

บทที่ 24 ฝ่าสายฝนสู่สายน้ำ

 บทที่ 24 ฝ่าสายฝนสู่สายน้ำ

เสียงฟ้าผ่า ดังสนั่น หวั่นไหว ราวกับ จะ สะเทือน ฟ้า สะเทือน ดิน สายฝน เท กระหน่ำ ลง มา อย่าง บ้าคลั่ง

ภายในบ้านไม้หลังเล็ก ริมฝั่งโขง ป้ามาลี นั่ง สวดมนต์ ภาวนา อยู่ ใน ห้อง ด้วย สีหน้า วิตกกังวล

ท่าน้ำ หน้าบ้าน ที่ เคย เงียบสงบ บัดนี้ คลื่น น้ำ ปั่นป่วน รุนแรง ผิดปกติ

ดารา นั่ง อยู่ บน แคร่ หน้าบ้าน หัวใจ ของเธอ เต้น รัว ด้วย ความ ไม่ สงบ

ภาพ ของ วายุ ปรากฏ ขึ้น ใน ห้วง ความคิด

“หรือว่า... จะเกิด เรื่อง ไม่ดี ขึ้น แล้ว ”

เสียง คำราม ดัง กึกก้อง มา จาก ทิศทาง ของ ไซต์งาน ก่อสร้าง สะพาน ทำให้ ดารา สะดุ้ง สุด ตัว

เธอ รู้ ทันที ว่า ต้อง มี บางอย่าง ผิดปกติ เกิด ขึ้น และ มัน คง ไม่ใช่ เรื่อง เล็กๆ อย่างแน่นอน

ไม่รอช้า ดารา รีบ วิ่ง เข้า ไป ในบ้าน คว้า กุญแจรถมอเตอร์ไซค์ ที่ จอด อยู่ ใต้ถุน

“ดารา! แก จะ ไป ไหน ฝน ตก แบบนี้”

เสียง ป้ามาลี ร้อง ถาม ด้วย ความ เป็นห่วง

“หนู จะ ไป ดู ที่ ไซต์งาน ก่อสร้าง ค่ะ ยาย ”

ไม่ รอ ให้ ป้ามาลี ทัดทาน ดารา สวม เสื้อ กันฝน แล้ว รีบ ขับ รถ ฝ่า สายฝน ออก ไป ทันที

เสียง ฟ้าร้อง คำราม ดัง กึกก้อง อยู่ บน ท้องฟ้า แต่ ก็ ไม่ อาจ หยุดยั้ง ความ เป็นห่วง ที่ เธอ มี ต่อ ใคร บางคน ได้

บทที่ 23 เพลิงแค้นแห่งสายน้ำ

 บทที่ 23 เพลิงแค้นแห่งสายน้ำ

เสียง เฮ ดัง ลั่น ไซต์ งาน ก่อนหน้านี้ ถูก กลืนหายไป ในชั่วพริบตา ความรู้สึก โล่ง ใจ แปรเปลี่ยน เป็น ความ ตื่น ตระหนก

ขณะที่ ปั้นจั่น กำลัง ยก เสาเข็ม ต้น ที่ สอง ขึ้น สู่ อากาศ จู่ๆ พื้นดิน ก็ สั่น สะเทือน เสียง ดัง ครืนๆ ดัง ขึ้น จาก ใต้ ผืน น้ำ

“เกิดอะไรขึ้น”

“แผ่นดินไหว รึเปล่า!”

คนงาน ต่าง ร้อง ตะโกน ด้วย ความ ตกใจ

วายุ รู้สึก ถึง ลางร้าย บางอย่าง เขามอง ไป ยัง แม่น้ำโขง ที่ อยู่ เบื้องหน้า

และ แล้ว ภาพ ที่ เขา เห็น ก็ ทำให้ เลือด ใน กาย เย็นเฉียบ

ผิวน้ำ ที่ เคย สงบ บัดนี้ ปั่นป่วน คลั่ง ราวกับ ถูก มือ ยักษ์ มา กวน

แล้ว ร่าง มหึมา สี เขียว มรกต ก็ โผล่ ขึ้น มา จาก กลาง แม่น้ำโขง

พญานาค!

“มึงไม่เชื่อคำเตือนของกู...” เสียง คำราม ดัง ลั่น ไป ทั่ว หุบเขา

สายฟ้า ฟาด ลง มา ยัง ปั้นจั่น อย่าง จัง จน เกิด เป็น เปลวไฟ ลุก ท่วม

“กรี๊ดดดด!”

“ช่วยด้วย!”

เสียง กรีดร้อง ด้วย ความ หวาด กลัว ดัง ขึ้น พร้อม กับ ร่าง ของ คนงาน ที่ กระเด็น ไป คน ละ ทิศ ละ ทาง

ปั้นจั่น เหล็ก กล้า บัดนี้ บิด เบี้ยว ล้ม ครืน ลง สู่ แม่น้ำโขง จม หาย ไป ใน พริบตา

วายุ ทรุด ลง กับ พื้น ด้วย ความ ตื่นตระหนก ภาพ ตรง หน้า ราวกับ ฝันร้าย

เสียง หัวใจ ของเขา เต้น ดัง ก้อง ไป ทั่ว ร่างกาย

นี่ ไม่ใช่ เรื่อง บังเอิญ... มัน คือ การ แก้แค้น ของ พญานาค!

“รีบ โทร เรียก รถพยาบาล! เร็ว เข้า!” วายุ ตะโกน บอก ทีมงาน ที่ อยู่ ใกล้ๆ

แม้ จะ หวาดกลัว แต่ สติ ของ วิศวกร ใน ตัว เขา ก็ ยัง อยู่ ครบ

เขา จะ ต้อง รับผิดชอบ กับ เหตุการณ์ ที่ เกิดขึ้น

และ ช่วยเหลือ คนงาน ที่ ได้รับบาดเจ็บ ให้ เร็ว ที่สุด...

บทที่ 22 ชัยชนะเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่

 บทที่ 22 ชัยชนะเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่

เสียง เครื่องจักร ดัง กระหึ่ม กึกก้อง ไปทั่วบริเวณ ปลาย เสาเข็ม คอนกรีต ขนาด มหึมา ถูก ยก ขึ้น สูง ด้วย ปั้นจั่น

เหล่า คนงาน ต่าง ก็ ประจำ ตำแหน่ง สายตา จับ จ้อง ไป ยัง จุดหมาย ด้วย ความ ตื่นเต้น ปน หวาด ระแวง

ทุก คน ต่าง ลุ้น ระทึก ไป กับ การ ตอก เสาเข็ม ต้น แรก ของ โครงการ มัน ไม่ใช่ เพียงแค่ สัญลักษณ์ แห่ง การ เริ่มต้น แต่ ยัง เป็น บท พิสูจน์ ว่า พวกเขา จะ สามารถ เอาชนะ ความ หวาด กลัว และ คำสาป ที่ มอง ไม่ เห็น ได้ หรือ ไม่

“พร้อมนะ หนึ่ง สอง สาม! ” เสียง หัวหน้า คนงาน ตะโกน บอก

ทันใดนั้น เสียง ดัง สนั่นหวั่นไหว ก็ ดัง กึกก้อง ไป ทั่ว แผ่นดิน เสาเข็ม ขนาดใหญ่ ถูก กระแทก ลง สู่ พื้น ดิน อย่าง รุนแรง จน แผ่นดิน สะเทือน

ทุก สายตา ต่าง จ้อง มอง ไป ยัง เสาเข็ม ที่ ค่อยๆ จม ลง ไป ใน ดิน อย่าง ช้าๆ

วินาที นั้น ราวกับ เวลา หยุด หมุน ความ เงียบ เข้า ปกคลุม ไป ทั่ว บริเวณ

และ แล้ว เสียง ดีใจ ก็ ดัง ขึ้น เมื่อ เสาเข็ม ต้น แรก ถูก ตอก ลง สู่ พื้นดิน อย่าง สมบูรณ์ โดย ปราศจาก อุปสรรค ใดๆ

“เย้ ! สำเร็จ แล้ว !”

“เรา ทำ ได้ แล้ว โว้ย! ”

เหล่า คนงาน ต่าง ส่ง เสียง เฮ ลั่น ด้วย ความ ดีใจ บางคน ถึง กับ ร้องไห้ ออกมา ด้วย ความ ปลดปล่อย

วายุ ยืน มอง ภาพ นั้น ด้วย รอยยิ้ม เขา รู้สึก โล่งใจ อย่าง บอก ไม่ถูก

การ ตอก เสาเข็ม ใน ครั้งนี้ ไม่ใช่ แค่ ความ สำเร็จ ใน ฐานะ วิศวกร แต่ มัน ยัง เป็น ชัยชนะ เหนือ ความ หวาด กลัว และ ความ เชื่อ ที่ ฝัง ราก ลึก อยู่ ใน ใจ ของ ผู้คน

“พวก เรา ทำ ได้ แล้ว ก้าว แรก ของ เรา สำเร็จ แล้ว! ”

วายุ กล่าว ด้วย น้ำเสียง หนักแน่น และ เต็มไปด้วย ความ มั่นใจ พลาง ยก มือ ขึ้น ปรบ มือ ให้ กับ ทุก คน

เสียง ปรบมือ ดัง กึกก้อง ก้อง ไป ทั่ว ทั้ง ไซต์ งาน ราวกับ เป็น เสียง เพลง แห่ง ชัยชนะ ที่ จะ นำพา พวกเขา ก้าว ผ่าน ทุก อุปสรรค ไป ได้...

บทที่ 21 เริ่มต้นด้วยความหวั่นใจ

 บทที่ 21 เริ่มต้นด้วยความหวั่นใจ

แสงแดด ยามเช้า สาด ส่อง ลง มา ยัง ผืน น้ำ แม่น้ำโขง สะท้อน ประกาย ระยิบระยับ ราวกับ เพชร นับ ล้าน เม็ด

แต่ ท่ามกลาง ความ สวยงาม ตาม ธรรมชาติ นั้น กลับ เต็มไปด้วย ความ ตึงเครียด

วายุ ใน ชุด เสื้อ กั๊ก สี ดำ กางเกง ยีนส์ เปื้อน ฝุ่น เดิน สำรวจ หน้างาน ด้วย สีหน้า เคร่งขรึม

ภาพ ฝัน ร้าย และ ความ รู้สึก หวั่น กลัว ยังคง ติด ค้าง อยู่ใน ใจ แต่ เขาก็ พยายาม สะกด มัน ไว้ ภายใต้ ท่าที ที่ มั่นคง

“วันนี้ เรา จะ เริ่ม ตอก เสาเข็ม ต้น แรก กัน ทุก คน พร้อม รึยัง!”

วายุ ตะโกน บอก ทีมงาน ด้วย น้ำเสียง หนักแน่น พยายาม ปลุก ขวัญ และ กำลังใจ ของ ทุกคน

สายตา ของ เหล่า คนงาน จับ จ้อง มา ที่ เขา แววตา บาง คู่ ฉาย แวว ลังเล บาง คู่ เต็ม ไป ด้วย ความ หวั่น กลัว

วายุ รู้ ดี ว่า การ กระทำ ใดๆ ใน ตอนนี้ อาจ เป็น การ จุด ชนวน ความ หวาด ระแวง ให้ ปะทุ ขึ้น มา อีก ครั้ง

“ผม รู้ ว่า ทุก คน กังวล แต่ ผม มั่นใจ ว่า เรา ทำ ทุกอย่าง ด้วย ความ ระมัดระวัง และ ให้ความเคารพ ต่อ สถานที่ แห่งนี้”

วายุ เว้น วรรค ชั่วครู่ ก่อน จะ พูด ต่อ

“วันนี้ เรา จะ พิสูจน์ ให้ ทุก คน เห็น ว่า เรา สามารถ ทำงาน นี้ ได้ สำเร็จ โดย ที่ ไม่ มี เรื่อง ร้าย ๆ เกิด ขึ้น!”

เสียง เครื่องจักร ดัง กระหึ่ม ขึ้น อีก ครั้ง เป็น สัญญาณ การ เริ่มต้น การ ก่อสร้าง อย่าง เป็น ทาง การ

แม้ในใจ ของ วายุ จะ ยัง คง มีความ กังวล แต่ เขาก็ เลือก ที่ จะ ก้าว เดิน ต่อไป

เพื่อ พิสูจน์ ให้ ทุกคน เห็น ว่า ความ เชื่อ ไม่ อาจ ขวาง กั้น ความ ก้าวหน้า และ ความ มุ่งมั่น ของ มนุษย์ ได้...

บทที่ 20 เผชิญหน้ากับความจริง

 บทที่ 20 เผชิญหน้ากับความจริง

แสงจันทร์ สลัว ส่อง กระทบ ผิวน้ำ แม่น้ำโขง ทอประกาย ระยิบระยับ ตัดกับ ความมืดมิด รอบ ตัว ราวกับ เส้น แบ่ง ระหว่าง โลกแห่งความจริง และ โลก เหนือธรรมชาติ

วายุ ยืน อยู่ ตรง นั้น ริมฝั่งน้ำ ปล่อยให้ สายลม เย็น พัด ผ่าน ร่าง กาย ความ หนาว เย็น จาก สายน้ำ แทรกซึม เข้า สู่ กระดูก แต่ ก็ ไม่ สามารถ สั่นคลอน ความ สับสน ใน ใจ ของเขา ได้

ภาพ ในฝัน ยังคง ติดตา เขา ไม่ หาย คำพูด ของ พญานาค ยัง คง ก้อง อยู่ใน หู ราวกับ เป็น คำสาป ที่ จะ คอย ตาม หลอกหลอน เขา ไป ตลอด ชีวิต

“มัน เป็น แค่ ฝัน วายุ แค่ ฝัน...” เขา พยายาม ปลอบ ใจ ตัวเอง แต่ ความ หวาดกลัว ที่ ฝัง ลึก อยู่ใน ใจ ก็ ไม่ จางหาย

สายตา ของ วายุ มอง ออก ไป ยัง แม่น้ำโขง อัน กว้างใหญ่ เบื้องหน้า เขา เคย มอง ว่า มัน คือ สัญลักษณ์ ของ ความ อุดมสมบูรณ์ ความ เชื่อมโยง ระหว่าง ผู้คน สอง ฝั่ง โขง

แต่ ตอนนี้ มัน กลับ กลาย เป็น เส้น แบ่ง เขต ระหว่าง โลก มนุษย์ กับ โลก ลี้ลับ ที่ เขา ไม่ เคย เข้าใจ

เวลา ผ่าน ไป อย่าง เชื่องช้า ท้องฟ้า เริ่ม เปลี่ยน สี จาก ความมืด มิด ค่อยๆ ปรากฏ แสง สี ส้ม อ่อนๆ อยู่ ปลาย ขอบฟ้า

แสง แรก ของ วันใหม่ กำลัง จะ มา ถึง...

วายุ ยังคง ยืน อยู่ ตรง นั้น ไม่ ไหวติง ราวกับ ถูก ตรึง ไว้ กับ ที่

บทที่ 19 ตื่นจากฝันร้าย

 บทที่ 19 ตื่นจากฝันร้าย

ร่างกายของ วายุ กระตุก อย่างแรง เขา สะดุ้ง ตื่น ขึ้น มา กลางดึก เหงื่อ ไหล ท่วมตัว ราวกับ เพิ่ง ผ่าน การ ต่อสู้ อัน หนักหน่วง

หัวใจ ของเขา เต้น ระรัว ด้วย ความ หวาดกลัว ภาพ ของ พญานาค ดวงตา แดงก่ำ และ เสียง คำราม อัน น่า สะพรึงกลัว ยังคง ติด ตรึง อยู่ใน ห้วง ความคิด

“แค่ ฝัน ... แค่ ฝัน ไป” วายุ พยายาม ปลอบใจ ตัวเอง

แต่ ความ รู้สึก หนาว เย็น ที่ แล่น ไป ทั่ว สันหลัง ก็ ทำให้ เขา ไม่ สามารถ สลัด ความ กังวล ออก ไป ได้

วายุ ลุก ขึ้น นั่ง บน เตียง มอง ไป รอบๆ เต็นท์ ที่ ว่างเปล่า แสง ไฟ สลัว จาก เสา ไฟฟ้า ข้าง นอก ส่อง ลอด เข้า มา ทำให้ บรรยากาศ ดู วังเวง

เขา เหลือบ มอง นาฬิกา บน โต๊ะ ข้าง เตียง เวลา เพิ่ง จะ ผ่าน ไป แค่ ตีสาม เท่านั้น

วายุ พยายาม ข่มตา หลับ อีก ครั้ง แต่ ก็ ไม่ เป็นผล ภาพ ในฝัน ยังคง ตามหลอกหลอน เขา ไม่ เลิก

เสียง คำราม ของ พญานาค ดัง ก้อง ขึ้น ใน หู ของเขา อีก ครั้ง

"มึงกำลังลบหลู่กู มึงกำลังสร้างบางสิ่งบางอย่างทับหัวกู เสียดายที่กู ปกป้องพวกมึงมาเป็นเวลาช้านาน ไอ้พวกมนุษย์เนรคุณ พวกมึงจะไม่มีทางรอดออกไปจากป่านี้"

วายุ สะดุ้ง สุด ตัว อีก ครั้ง เขา ไม่ อาจ ทน อยู่ ใน เต็นท์ นี้ ได้ อีก ต่อไป

เขา คว้า เสื้อ คลุม มา สวม แล้ว รีบ เดิน ออก มา จาก เต็นท์ ทันที

สายลม เย็นยะเยือก พัด ผ่าน ร่าง วายุ รู้สึก หนาว สั่น ไป ทั้ง ตัว ท่ามกลาง ความมืดมิด ของ ราตรี

เขา ไม่รู้ ว่า จะ หันหน้า ไป พึ่ง ใคร ใน เวลา นี้...

บทที่ 18 ฝันร้ายริมสายน้ำ

 บทที่ 18 ฝันร้ายริมสายน้ำ

เสียงจิ้งหรีดเรไร ขับกล่อม ในยามค่ำคืน วายุ เดินกลับมาถึง เต็นท์ พัก ด้วย ความรู้สึก เหนื่อยล้า ทั้งกาย และใจ

ภาพ รอยยิ้ม และ แววตา ของ ดารา ยังคง ติดตา เขา ไม่ หาย มัน ทำให้ ความ กังวล ในใจ ผ่อนคลาย ลง ไป ได้ บ้าง

“กลับมาแล้ว เหรอ นาย” เสียง ของ วิทย์ ดังขึ้น

“อืม คนงาน เป็นไง บ้าง วันนี้” วายุ ทิ้งตัว ลงนั่ง บน เก้าอี้ สนาม ข้าง ๆ เพื่อน

“ก็ เรื่อยๆ แหละ ยัง มี หวาดๆ กัน บ้าง แต่ ก็ ดีขึ้นกว่า เมื่อวาน ” วิทย์ ริน น้ำ เย็น ยื่น ให้

“พรุ่งนี้ ฉัน ว่า จะ ลอง คุย กับ หัวหน้าคนงาน ดู อีกที ” วายุ รับ น้ำ มาดื่ม พลาง ครุ่นคิด

หลัง จาก พูดคุย กับ วิทย์ และ คนงาน คน อื่นๆ จน เวลา ล่วงเลย วายุ ก็ ขอตัว เข้า นอน

เขา พยายาม ข่มตา หลับ แต่ ภาพ ใบหน้า ของ ดารา สลับ กับ เรื่องเล่า ของ ป้ามาลี เกี่ยวกับ พญานาค วนเวียน อยู่ในหัว จน ไม่ สามารถ ข่มตา หลับ ลง ได้

และ แล้ว ในที่สุด วายุ ก็ ผล็อยหลับ ไป ในที่สุด...

ท่ามกลาง ความมืดมิด วายุ รู้สึก ตัว เหมือน กำลัง ลอย อยู่ กลาง อากาศ เบื้องล่าง คือ แม่น้ำโขง ที่ ไหล เชี่ยวกราก ท้องฟ้า เหนือ ศีรษะ มี แต่ กลุ่มเมฆ สี ดำ ทะมึน ปกคลุม

ทันใดนั้น ก็ มี แสงสว่าง เจิดจ้า พุ่ง ขึ้นมา จาก กลาง แม่น้ำ เผยให้เห็น ร่าง ของ พญานาค ขนาด มหึมา ตัว เป็น เกล็ด สีเขียวมรกต ดวงตา แดงก่ำ จ้องมอง มา ที่ เขา ด้วย ความ โกรธ แค้น

"มนุษย์ ผู้ โอหัง! เจ้า กล้า มา รุกราน สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ แห่งนี้ รึ!"

เสียง คำราม ของ พญานาค ดังกึกก้อง ไปทั่ว ทั้ง ผืน น้ำ

บทที่ 17 แสงตะวันลาลับ สายใยเริ่มก่อตัว

 บทที่ 17 แสงตะวันลาลับ สายใยเริ่มก่อตัว

วายุ นั่งฟังเรื่องเล่าของป้ามาลีอย่างตั้งใจ แม้ใจหนึ่ง เขาจะเชื่อมั่น ในหลักเหตุผล และ วิทยาศาสตร์ แต่ ความเคารพ ใน ความเชื่อ ของคนในพื้นที่ ก็ เป็น สิ่ง สำคัญ ไม่แพ้กัน

“ขอบคุณ สำหรับ เรื่องเล่า ครับ ป้ามาลี ” วายุ กล่าว

“ยาย ก็ ได้แต่หวังว่า ทุกอย่าง จะ ผ่านไปด้วยดี ” ป้ามาลี ถอนหายใจ อย่าง กังวล

“ไม่ต้องห่วงหรอก ยาย ผมจะพยายาม ทำทุกอย่าง ให้ ราบรื่น ที่สุด” วายุ ให้คำมั่น

ดวงอาทิตย์ เริ่ม คล้อยต่ำ ลง ใกล้ จะลับขอบฟ้า ป้ามาลี จึง ชวน วายุ ทานข้าวเย็น ด้วยกัน ก่อนกลับที่พัก

มื้ออาหาร มื้อนี้ เต็มไปด้วย บรรยากาศ ที่ อบอุ่น และ เป็นกันเอง ดารา ทำอาหาร พื้นบ้าน ได้ อร่อย เหมือนเดิม วายุ รู้สึก ผ่อนคลาย และ มีความสุข อย่างบอกไม่ถูก

“อร่อย เหมือนเดิมเลย นะครับ” วายุ เอ่ยชม

ดารา ยิ้ม เขิน “ขอบคุณค่ะ”

หลัง ทาน ข้าวเสร็จ วายุ ก็ ขอตัว กลับที่พัก

“กลับดีๆ นะคะ คุณ วายุ ” ดารา เดินมาส่ง ที่หน้าบ้าน

“ครับ แล้ว ผม จะ แวะ มา เยี่ยม ใหม่ นะ ครับ” วายุ กล่าว ลา พลางมอง ดารา ด้วย สายตา อ่อนโยน

“ค่ะ...” ดารา ตอบ รับ เบาๆ

แสง สีทอง ของ ดวงอาทิตย์ ยามเย็น สาด ส่อง กระทบ ใบหน้า ของ คน ทั้งคู่ ราวกับ เป็น สัญลักษณ์ ของ ความรู้สึก ดีๆ ที่ กำลัง ก่อตัว ขึ้น อย่าง ช้าๆ

บทที่ 16 คำสาปแห่งพญานาค

 บทที่ 16 คำสาปแห่งพญานาค

“ชาวบ้าน พยายาม ทำทุกวิถีทาง เพื่อ ขอขมาต่อ เจ้าพ่อภุชงค์นาคราช แต่ก็ ไม่เป็นผล พายุยังคงโหมกระหน่ำ ไม่หยุดไม่หย่อน” ป้ามาลีเล่าต่อ น้ำเสียงสั่นเครือ

ดวงตาของดาราเบิกกว้าง จินตนาการตามเรื่องเล่าของยาย แม้จะเป็นเรื่องที่เธอได้ยินมาตั้งแต่เด็ก แต่ทุกครั้งที่ฟัง ก็ยังคงรู้สึกขนลุก

“ในที่สุด ก็มี หญิงชรา ผู้ หนึ่ง ซึ่ง เป็น ร่างทรง ของ เจ้าพ่อภุชงค์นาคราช ได้ เข้าทรง และ บอก ว่า ท่าน โกรธ มาก ที่ ถูก ลบหลู่ดูหมิ่น จึง ได้ ทำการ สาปแช่ง ไว้ว่า ณ ผืน แผ่นดิน แห่งนี้ จะ ไม่มีวัน ที่ มนุษย์ จะ สามารถ สร้าง สะพาน ข้าม แม่น้ำโขง ได้สำเร็จ หากใคร คิด ฝ่าฝืน จะต้อง พบ กับ ความวิบัติ อย่าง สาสม!”

เสียง เล่า ของ ป้ามาลี ทิ้ง ช่วง ไป ปล่อยให้ ความเงียบ เข้า ปกคลุม ราวกับ เป็น สัญญาณ เตือน ถึง ภัยอันตราย

“และ นั่น คือ เรื่องเล่า ที่ สืบทอด กันมา จน ถึง ทุกวันนี้...”

บทที่ 15 ตำนานแห่งศรัทธา

 บทที่ 15 ตำนานแห่งศรัทธา

ป้ามาลี นั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่ หน้าบ้าน วายุ และ ดารา นั่ง ฟัง อย่าง ตั้งใจ

“เรื่องราวที่ ยาย จะเล่าให้ฟัง ต่อไปนี้ เป็น ความเชื่อ ที่ สืบทอด กันมา ตั้งแต่ บรรพบุรุษ ไม่มีหลักฐาน อะไร มายืนยัน แต่ ชาวบ้าน ท่าทรายทอง ทุกคน ต่าง ให้ความเคารพ และ ศรัทธา”

ป้ามาลี เว้นวรรค ชั่วครู่ ราวกับ ปล่อยให้ เรื่องราว ในอดีต ย้อนกลับมา

“เขา เล่ากันว่า ณ ผืนป่า ริมฝั่งโขง แห่งนี้ เป็น ที่ สิงสถิต ของ พญานาค ผู้ยิ่งใหญ่ ท่าน มี นามว่า “เจ้าพ่อภุชงค์นาคราช” ”

เสียง เล่า ของ ป้ามาลี แผ่ว เบา แต่ แฝงไว้ด้วย ความเคารพ

“เจ้าพ่อภุชงค์นาคราช ทรง ปกปักรักษา คุ้มครอง ชาวบ้าน และ แม่น้ำโขง แห่งนี้ ให้รอดพ้น จาก ภัยพิบัติ ต่างๆ มากมาย ชาวบ้าน ที่ สัญจร ไปมา หรือ ออกหาปลา ต่าง ก็ เคย ประสบ พบเห็น ความศักดิ์สิทธิ์ ของท่าน มานักต่อนัก”

“แล้ว เคยมีใคร คิด จะ ลบหลู่ หรือ ทำลาย สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ บ้าง ไหมครับ ” วายุ ถาม ด้วยความสนใจ

“เคย สิ เมื่อ นานมาแล้ว มี คณะเดินทาง กลุ่มหนึ่ง ผ่าน มา ยัง หมู่บ้าน แห่งนี้ พวกเขา ไม่ เชื่อ เรื่อง เล่าลือ ถึง ความศักดิ์สิทธิ์ ของ เจ้าพ่อภุชงค์นาคราช จึง ได้ ทำการ ล่วงเกิน สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ แห่งนี้”

ดวงตา ของ ป้ามาลี ฉายแวว หวาดกลัว เมื่อ นึกถึง เหตุการณ์ ในอดีต

“และแล้ว เรื่องร้าย ก็เกิดขึ้น พายุ พัดกระหน่ำ ฝนตกหนัก น้ำในแม่น้ำโขง เอ่อ ท่วม จน หมู่บ้าน แทบ จะ จมหาย ชาวบ้าน ต่าง พา กัน หวาดผวา เชื่อว่า เป็น เพราะ บารมี ของ พญานาค พิโรธ ที่ ถูก ลบหลู่”

บทที่ 14 รอยยิ้มที่หวนคืน

 บทที่ 14 รอยยิ้มที่หวนคืน

ดาราวางบัวรดน้ำลงกับพื้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจปนความดีใจ แม้เวลาเพียงหนึ่งเดือนจะผ่านไป แต่ภาพของวิศวกรหนุ่มผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นก็ยังคงติดตรึงอยู่ในใจของเธอเสมอ

“สวัสดีค่ะ คุณวายุ” ดาราทักทาย เสียงหวานใส ใบหน้า ขึ้นสีระเรื่อ ด้วยความรู้สึก บางอย่าง ที่ เธอเอง ก็ อธิบาย ไม่ถูก

วายุ ยิ้มรับ ความรู้สึก อบอุ่น แผ่ซ่าน ไปทั่วหัวใจ ราวกับ สายน้ำ ที่ หล่อเลี้ยง ผืนดิน ที่แห้งผาก ให้กลับมีชีวิตชีวา อีกครั้ง

“ไม่ได้เจอกันนาน สบายดีนะครับ” วายุเอ่ยถาม พลาง มองสำรวจ หญิงสาว ตรงหน้า

“สบายดีค่ะ แล้วนี่... คุณวายุ มาทำอะไร แถวนี้ คะ” ดารา ถาม ด้วยความสงสัย

“คือ... ผมมาอยู่ที่ไซต์งานก่อสร้างสะพานน่ะครับ แล้วก็...” วายุ เว้นวรรค ชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อ ด้วยน้ำเสียง จริงจัง

“ผมอยากจะขอ คุยกับป้ามาลี หน่อย เรื่อง... ข่าวลือเกี่ยวกับ พญานาค น่ะครับ”

บทที่ 13 ตามหาความจริงท่ามกลางเงาแห่งความเชื่อ

 บทที่ 13 ตามหาความจริงท่ามกลางเงาแห่งความเชื่อ

บรรยากาศ ภายใน เต็นท์ พัก ของ วายุ เต็มไปด้วย ความตึงเครียด กองเอกสาร รายงานความก้าวหน้า ของโครงการ วางระเกะระกะ อยู่บนโต๊ะ

“นายต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว วายุ งานก่อสร้าง ล่าช้า แบบนี้ ไม่ได้ ทาง ผู้บริหาร เริ่ม ไม่พอใจ แล้ว”

เสียง ของ “วิทย์” วิศวกร เพื่อนร่วมงาน เอ่ยเตือน ด้วยความเป็นห่วง

“ฉันรู้ วิทย์ แต่จะให้ทำยังไงได้ คนงาน ก็กลัวกันไปหมด แล้ว ” วายุ ถอนหายใจ อย่างเหนื่อยหน่าย

ตั้งแต่ มีข่าวลือ เรื่อง พญานาค แพร่สะพัด ออกไป บรรยากาศ ในไซต์งาน ก็เปลี่ยนไป คนงาน หลายคน ทำงาน แบบ ไร้เรี่ยวแรง บางคนถึงขั้น ขอย้าย หน่วยงาน เพราะ ทน ความกลัว ไม่ไหว

วายุ รู้ดีว่า การปล่อยให้ ความเชื่อ มาเป็นอุปสรรค ต่อการทำงาน ไม่ได้ เขาต้อง หาทาง แก้ปัญหา นี้ ให้เร็วที่สุด

และทางเดียว ที่จะ คลี่คลาย ความหวาดกลัว นี้ได้ คือ การ ค้นหา ความจริง เบื้องหลัง ตำนาน พญานาค...

เย็นวันนั้น วายุ ตัดสินใจ เดินเท้า ไปยัง หมู่บ้าน ท่าทรายทอง เพื่อ สอบถาม ชาวบ้าน เกี่ยวกับ เรื่องเล่า ที่เกิดขึ้น

ภาพ บ้านไม้ หลังเล็ก ริมฝั่งโขง ปรากฏ ขึ้น ในสายตา ทำให้ หัวใจ ของ วายุ เต้นแรงขึ้น อย่าง ห้ามไม่อยู่

“สวัสดีครับ ป้ามาลี สวัสดีครับ ดารา”

เสียงทักทาย ดังขึ้น หน้าบ้าน ทำให้ ดารา ที่กำลัง รดน้ำ ต้นไม้ อยู่ เงยหน้าขึ้นมอง ด้วย ความประหลาดใจ

“คุณ วายุ!”

บทที่ 12 เงาแห่งความหวาดกลัว

 บทที่ 12 เงาแห่งความหวาดกลัว

เสียงเครื่องจักร ดังกระหึ่ม ผสมผสานกับ เสียงตะโกน บอกงาน ของเหล่าวิศวกร และคนงานก่อสร้าง ที่กำลังเร่งมือ ทำงาน แข่งกับเวลา

แต่ท่ามกลาง บรรยากาศ แห่งการทำงาน ที่คึกคัก กลับมี เงาแห่งความหวาดกลัว คืบคลาน เข้ามา ในหัวใจ ของคนงาน บางคน

“นี่ แกได้ยิน เรื่องเล่า เกี่ยวกับ ป่าอาถรรพ์ แถวนี้หรือเปล่า”

เสียง กระซิบกระซาบ ดังขึ้น ท่ามกลาง กลุ่มคนงาน ที่พัก ทานข้าวเที่ยง อยู่ใต้ร่มไม้

“เรื่อง พญานาค ที่ปกป้อง แม่น้ำโขง น่ะเหรอ ได้ยินมาเหมือนกัน ว่ากันว่า ใครที่คิด ลบหลู่ หรือ ทำลาย สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ จะต้องพบกับ หายนะ”

“จริงเหรอวะ น่ากลัวจัง แล้วแบบนี้ เราจะทำงานกันต่อ ไหวเหรอ”

“นั่นสิ ฉันก็เริ่ม ขนลุก แล้วเหมือนกัน”

ข่าวลือ เรื่อง พญานาค ผู้พิทักษ์ แม่น้ำโขง แพร่สะพัด ไปทั่ว ไซต์งาน อย่างรวดเร็ว ยิ่งนานวัน ความหวาดกลัว ก็ยิ่งทวีคูณ

บางคน เล่าว่า เห็น แสงประหลาด พุ่งขึ้นมาจากแม่น้ำ ในตอนกลางคืน บ้างก็ว่า ได้ยิน เสียงร้องโหยหวน ดังมาจาก ป่า ริมฝั่งโขง

แม้ วายุ จะพยายาม อธิบาย ด้วยเหตุผล ว่า เรื่องเหล่านั้น เป็นเพียง ข่าวลือ ที่ไม่มีมูลความจริง แต่ก็ดูเหมือน จะไม่สามารถ ลบ ความหวาดกลัว ที่ฝังรากลึก อยู่ในใจ ของคนงาน บางคน ได้

จนในที่สุด ก็เริ่มมี คนงาน ทยอย ลาออก และปฏิเสธ ที่จะทำงาน ต่อ ส่งผลให้ โครงการก่อสร้าง ต้องล่าช้า ออกไป...

บทที่ 11 สายลมแห่งความคิดถึง พัดพาหัวใจ

 บทที่ 11 สายลมแห่งความคิดถึง พัดพาหัวใจ

รถบรรทุก เครื่องจักร และอุปกรณ์ก่อสร้าง ขนาดใหญ่ เคลื่อนย้าย เข้ามา ยังบริเวณ ริมฝั่งโขง อย่างคึกคัก ประกาศถึง การเริ่มต้น ของโครงการก่อสร้าง สะพานมิตรภาพไทย - ลาว อย่างเป็นทางการ

แต่ท่ามกลาง บรรยากาศ แห่งความวุ่นวาย นั้น กลับมีเต็นท์ ผ้าใบสีขาวสะอาดตา ตั้งอย่างโดดเด่นอยู่ ไม่ไกลจากไซต์งาน

“วายุ นี่นายจะมาตั้งแค้มป์ นอน แบบนี้จริงๆ เหรอ โรงแรม ในเมือง ก็มีตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องมาลำบาก แบบนี้ด้วย”

ก้อง เอ่ยถาม ด้วยความแปลกใจ พลาง มองไปรอบๆ

“ก็นี่ไง บรรยากาศ ดี เงียบสงบ ใกล้ชิดธรรมชาติ นอนหลับสบายกว่าเยอะ” วายุ ตอบ พร้อมกับ สูดหายใจเข้าลึกๆ รับอากาศบริสุทธิ์ เข้าไปเต็มปอด

ความจริงแล้ว เหตุผล ที่แท้จริง ที่ทำให้ วายุ เลือกที่จะมาพัก อยู่ที่นี่ ก็คือ หมู่บ้าน “ท่าทรายทอง” บ้านของ ดารา ตั้งอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ นัก

แม้จะไม่ได้เจอกัน นาน กว่า หนึ่งเดือน แต่ ภาพของหญิงสาว รอยยิ้ม และน้ำใจ ของเธอ ยังคงติดตา ตรึงใจ เขาเสมอ

การได้มาอยู่ ใกล้ๆ แบบนี้ ทำให้ วายุ รู้สึกเหมือน หัวใจ ของเขา ได้ใกล้ชิดกับเธอ มากยิ่งขึ้น...

บทที่ 10 หวนคืนสู่สายน้ำแห่งโชคชะตา

 บทที่ 10 หวนคืนสู่สายน้ำแห่งโชคชะตา

หนึ่งเดือนผ่านไป...

ภาพถ่ายดาวเทียม แผนผัง และเอกสารรายงาน กองโตอยู่บนโต๊ะทำงาน ภายในห้องประชุม ของกระทรวงคมนาคม

วายุ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ยืนหยัด อย่างสง่าผ่าเผย อยู่หน้าห้อง รายงานสรุปผลการสำรวจ พื้นที่ก่อสร้าง สะพานมิตรภาพไทย - ลาว ด้วยน้ำเสียง หนักแน่น และมั่นใจ

“จากการลงพื้นที่ ของทีมงาน เราพบว่า บริเวณ บ้าน ... (ชื่อหมู่บ้านนางเอก) ... จังหวัดหนองคาย เป็นจุดที่เหมาะสมที่สุด ในการก่อสร้างสะพาน เนื่องจากมีสภาพภูมิประเทศที่เอื้ออำนวย สามารถเชื่อมต่อเส้นทางคมนาคม ได้อย่างสะดวก ทั้งฝั่งไทย และฝั่งลาว และที่สำคัญ โครงการนี้ จะไม่ส่งผลกระทบต่อวิถีชีวิต และชุมชน โดยรอบ อย่างแน่นอน ครับ”

เสียงปรบมือ ดังกึกก้อง ไปทั่วห้องประชุม หลังจาก วายุ กล่าวจบ ทุกคนต่างชื่นชม ในความสามารถ และความทุ่มเท ของเขา

“ยอดเยี่ยมมาก วายุ ผมดีใจ ที่เลือก คุณ มาทำหน้าที่นี้” รัฐมนตรีว่าการกระทรวง กล่าวชมเชย

“ขอบคุณครับ ท่านรัฐมนตรี” วายุ โค้งคำนับ ด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจ

หลังการประชุม โครงการสร้างสะพานมิตรภาพไทย - ลาว ก็ได้รับการอนุมัติ จากรัฐบาล ทันที และแน่นอน ว่า วายุ คือ ผู้ที่ได้รับเลือก ให้เป็น วิศวกร ควบคุมการก่อสร้าง

หัวใจของ วายุ เต็มไปด้วย ความตื่นเต้น และท้าทาย แต่ในขณะเดียวกัน ภาพของ ดารา หญิงสาว ผู้มีรอยยิ้ม อันแสนอบอุ่น ก็ผุดขึ้นมา ในความคิด

โชคชะตา กำลังนำพา ให้เขากลับไปยัง หมู่บ้าน ริมฝั่งโขง อีกครั้ง และครั้งนี้ เขาจะได้พบกับเธอ ในฐานะ “วิศวกรผู้สร้างสะพาน” ที่ไม่ได้เพียงแค่ เชื่อมต่อแผ่นดิน แต่ยังเชื่อมโยง หัวใจ ของเขา และเธอ เข้าไว้ด้วยกัน...

บทที่ 9 ตำนานกระซิบบนสายน้ำ

 บทที่ 9 ตำนานกระซิบบนสายน้ำ

แม้ดวงตะวันจะเริ่มคล้อยต่ำ แต่ป้ามาลี ยังคงนั่งใจลอยอยู่ที่แคร่หน้าบ้าน สายตาทอดมองไปยัง แม่น้ำโขง ที่ทอแสงสีทอง ระยิบระยับ

ภาพของ วายุ และทีมสำรวจ ยังคงติดตา หลานสาวของเธอเองก็ดูเหม่อลอย ผิดปกติไป นับตั้งแต่ หนุ่ม ๆ กลุ่มนั้นจากไป แต่สิ่งที่ทำให้ ป้ามาลี กังวล ยิ่งกว่า คือเรื่อง สะพาน ที่พวกเขากำลังจะสร้าง

“ยายเป็นห่วงอะไรหรือเปล่า” เสียงของ ดารา ดังขึ้น พร้อมกับรินน้ำเย็น ใส่แก้ว ยื่นให้

“ยายกลัว... กลัวว่าการสร้างสะพานครั้งนี้ จะไปรบกวนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ที่ปกปักรักษา แม่น้ำโขง แห่งนี้” ป้ามาลี เอ่ยเสียงแผ่ว

ดารา นั่งลงข้างๆ เธอได้ยินเรื่องเล่าขาน เกี่ยวกับ พญานาค ผู้เป็นเจ้าแห่งสายน้ำ มาตั้งแต่เด็ก

“ยายหมายถึง เรื่องเล่าของ พญานาค ที่ชาวบ้าน ร่ำลือกันเหรอ”

ป้ามาลีพยักหน้า “ใช่ ตำนานเล่าว่า ใต้แม่น้ำโขงแห่งนี้ เป็นที่อยู่ของ พญานาค ผู้ยิ่งใหญ่ ท่านคอยปกป้องคุ้มครอง ชาวบ้าน และผืนป่า ริมสองฝั่งโขง มาช้านาน”

ดวงตาของป้ามาลี ฉายแววหวาดหวั่น เมื่อนึกถึงเรื่องเล่า ที่ได้ยินต่อๆ กันมา

“เขาว่ากันว่า ในอดีต เคยมีคนคิด จะสร้างสะพาน ข้ามแม่น้ำโขง ตรงจุดนี้ แต่กลับเกิดอาเพศ คนงานเจ็บป่วย เครื่องจักรเสียหาย จนต้องยุติโครงการไป บ้างก็ว่า เห็นพญานาค ตัวใหญ่ ปรากฏขึ้นกลางแม่น้ำ ทำให้ทุกคน ต่างหวาดกลัว ไม่กล้า ที่จะทำอะไร อีกเลย”

แม้จะเป็นเพียง ตำนานเล่าขาน ที่ไม่มีหลักฐาน ยืนยัน แต่ความเชื่อ และความศรัทธา ที่มีต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ก็ฝังรากลึก อยู่ในจิตใจของผู้คน ริมฝั่งโขง มานาน หลายชั่วอายุคน

ดารา เองก็อดรู้สึก กังวลใจไม่ได้ หาก ตำนาน ที่เล่าขาน เป็นเรื่องจริง การสร้างสะพานครั้งนี้ อาจนำมาซึ่งความหายนะ อย่างใหญ่หลวงก็เป็นได้...

บทที่ 8 สายใยที่เชื่อมโยง

 บทที่ 8 สายใยที่เชื่อมโยง

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ วายุและทีมงาน ก็ช่วยกันตรวจเช็ครถจี๊ป อีกครั้ง พร้อมกับภาวนาให้เครื่องยนต์ กลับมาทำงานได้อีกครั้ง

ทันใดนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงรถยนต์ หลายคัน วิ่งฝ่าสายหมอก เข้ามาจอดเทียบที่หน้าบ้าน

“นั่นไง ทีมค้นหา มาถึงแล้ว!” ก้อง ร้องบอก ด้วยความดีใจ

ประตูรถเปิดออก เผยให้เห็น กลุ่มชายฉกรรจ์ ในชุดลำลอง แต่ละคนมีสีหน้ากังวล เมื่อเห็นรถจี๊ป จอดสงบนิ่งอยู่

“หัวหน้า! พวกคุณปลอดภัยกันดีใช่มั้ย เมื่อคืน ไม่ได้กลับที่พัก พวกเราออกตามหากันทั้งคืนเลย” ชายร่างใหญ่ คนหนึ่ง วิ่งตรงเข้ามาหา วายุ ด้วยท่าทางร้อนรน

“พวกเราปลอดภัยดีครับ แค่รถเสียกลางทาง แล้วฝนตกหนัก เลยต้องขออาศัยบ้านป้ามาลี หลบฝน ก่อน” วายุ รายงาน พร้อมกับแนะนำ ป้ามาลี และดารา ให้ทุกคนรู้จัก

“ขอบคุณมากนะครับ ที่ช่วยดูแลหัวหน้า และทีมงาน ” ชายร่างใหญ่ กล่าวขอบคุณ สองยายหลาน ด้วยความซาบซึ้งใจ

“ไม่เป็นไรหรอก จ้ะ ใครๆ เขาก็ทำกัน” ป้ามาลี ตอบด้วยรอยยิ้ม

“พวกเรามีเสบียง ติดรถมาด้วย รับไปทานนะคะ เป็นการขอบคุณ เล็กๆ น้อยๆ” หนึ่งในทีมค้นหา กล่าว พร้อมกับขนลังอาหาร และน้ำดื่ม ลงมาจากรถ

“โอ้ ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้ค่ะ แค่ช่วยดูแลพวกเขา ไม่ให้เป็นหวัด ก็พอแล้ว” ดารา ปฏิเสธ ด้วยความเกรงใจ

“รับไปเถอะจ้ะ ดารา พวกเขาตั้งใจเอามาให้ เราปฏิเสธ น้ำใจ เขาคงเสียใจ” ป้ามาลี พูดขึ้น

ดารา จึงรับของ ด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ เธอรู้ดีว่า อาหาร และน้ำดื่มเหล่านี้ มีค่ามากแค่ไหน สำหรับครอบครัวของเธอ

ก่อนที่ทีมสำรวจ จะออกเดินทางต่อ วายุ เดินเข้าไปหา ดารา ที่ยืนมองพวกเขาอยู่ ที่หน้าบ้าน

“ขอบคุณ สำหรับทุกอย่างนะครับ คุณดารา” วายุ เอ่ยขอบคุณ ด้วยแววตา จริงจัง

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ถือว่า เป็น น้ำใจ เล็กๆ น้อยๆ แล้วเจอกันใหม่นะคะ” ดารา ตอบ พร้อมกับส่งยิ้มให้ วิศวกรหนุ่ม

วายุ มอง ดารา ด้วยสายตา อาลัย อย่างคน ที่ไม่อยากจากลา เขาไม่รู้ว่า โชคชะตา จะนำให้เขากลับมาพบกับเธออีกครั้ง หรือไม่ แต่ความประทับใจ ที่มีต่อหญิงสาว ริมฝั่งโขง ผู้นี้ จะอยู่ในความทรงจำของเขา ตลอดไป

รถจี๊ป ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากบ้าน หลังเล็กๆ ท่ามกลางสายหมอก ที่เริ่มจางลง ทิ้งไว้เพียง ความอบอุ่น และสายใยบางๆ ที่เชื่อมโยง หัวใจ ของคน สองคน เข้าด้วยกัน...

บทที่ 7 มื้อเช้าแห่งความประทับใจ

 บทที่ 7 มื้อเช้าแห่งความประทับใจ

แสงแรกของวันใหม่ สาดส่องลอดช่องว่างของผนังไม้ไผ่ ปลุกให้ดาราตื่นจากนิทรา เธอขยับตัวเบาๆ เพื่อไม่ให้รบกวนป้ามาลี ที่ยังคงหลับสนิทอยู่ข้างๆ

ภาพของแขกไม่ได้รับเชิญ ที่นอนเรียงรายกันอยู่ใต้ชายคาบ้าน ผุดขึ้นมาในความคิด หัวใจของหญิงสาว รู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เมื่อนึกถึงเหตุการณ์วุ่นวาย เมื่อคืนวาน

ดารารีบลุกจากที่นอน แล้วตรงไปที่ครัวเล็กๆ หลังบ้านทันที เช้านี้เธอมีภารกิจสำคัญ คือการเตรียมอาหารเช้า ให้กับแขก unexpected

“ข้าวสารก็เหลือน้อยนิด กับข้าวก็แทบจะไม่มี จะทำอะไรให้พวกเขาทานดีนะ” ดาราพึมพำกับตัวเอง พลางเปิดตู้กับข้าว ที่ว่างเปล่า เผยให้เห็นถึงสภาพความเป็นอยู่ที่ยากลำบาก

แต่แล้ว ดาราก็ตัดสินใจ เธอจะทำอาหารเท่าที่มี ให้ดีที่สุด แม้จะไม่ได้เลิศรส แต่ก็มาจากน้ำพักน้ำแรง และความจริงใจของเธอ

ดารา หยิบข้าวสาร ที่เหลือติดก้นโอ่ง มาซาว เตรียมหุง ส่วนกับข้าว เธอเลือกที่จะทำ “ไข่เจียวชะอม” เมนูง่ายๆ ที่ใช้ไข่ไก่ ที่เลี้ยงไว้ และชะอม ที่ขึ้นเอง ตามริมรั้วบ้าน

กลิ่นหอมของไข่เจียว ลอยโชยไปตามสายลม ปลุกให้ วายุ และทีมงาน ตื่นขึ้นมา พวกเขารู้สึกสดชื่น หลังจากที่ได้นอนหลับพักผ่อน อย่างเต็มอิ่ม

“อรุณสวัสดิ์ครับป้ามาลี อรุณสวัสดิ์ครับคุณดารา” วายุเอ่ยทักทาย สองยายหลาน ที่นั่งรออยู่ ที่แคร่หน้าบ้าน

“อรุณสวัสดิ์ จ้ะ หนุ่มๆ ตื่นแล้วเหรอ เชิญ ทานข้าวเช้าก่อน เดี๋ยวค่อยว่ากัน” ป้ามาลี กล่าวเชื้อเชิญ

บนแคร่ไม้ไผ่ ถูกจัดวางอาหารเช้า อย่างเรียบง่าย มีเพียง ข้าวสวยร้อนๆ ไข่เจียวชะอม และน้ำพริก

“เชิญทานตามสบายเลยนะ มีแค่นี้แหละ ที่พอจะหาได้” ดารา เอ่ยขึ้น ด้วยน้ำเสียง เกรงใจ

“ขอบคุณมากครับ น่าทานมากๆ เลย” วายุ กล่าวขอบคุณ ด้วยรอยยิ้ม

แม้จะเป็นเพียงอาหารเช้า ที่แสนธรรมดา แต่ความตั้งใจ และน้ำใจ ของหญิงสาว ทำให้มื้อเช้านี้ เป็นมื้อที่พิเศษ และน่าประทับใจ ที่สุด เท่าที่พวกเขาเคยทานมา...

บทที่ 6 อิ่มท้อง อุ่นไอไมตรี

 บทที่ 6 อิ่มท้อง อุ่นไอไมตรี

แสงไฟจากตะเกียง ส่องกระทบบนใบหน้าหวานละมุนของดารา ขณะที่เธอกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารมื้อเย็น ด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ภายในครัวเล็กๆ ที่อยู่ติดกับตัวบ้าน

“มีอะไรให้พี่ช่วยไหมครับ” วายุเอ่ยถาม ด้วยความรู้สึกเกรงใจ ที่ต้องรบกวนสองยายหลาน

ดารา สะดุ้งเล็กน้อย ที่อยู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นข้างหลัง เธอหันกลับมา สบตากับรอยยิ้ม และแววตาจริงใจของวิศวกรหนุ่ม

“เอ่อ... ไม่เป็นไรค่ะ ใกล้จะเสร็จแล้ว” ดารา ตอบเสียงเบา ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อ ด้วยความเขินอาย

ไม่นานนัก อาหารมื้อค่ำ ก็ถูกจัดวางอย่างเรียบง่าย บนเสื่อกก ที่ปูกลางบ้าน มีเพียง แกงจืดผักพื้นบ้าน ใส่ปลาย่าง ที่หาได้จากลำน้ำโขง และข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงด้วยเตาถ่าน แม้จะเป็นอาหารที่แสนธรรมดา แต่กลับเปี่ยมไปด้วยรสชาติแห่งไมตรีจิต

“เชิญทานข้าวด้วยกันนะ หนูๆ” ป้ามาลี กล่าวเชื้อเชิญ ด้วยรอยยิ้ม

วายุ และทีมงาน นั่งล้อมวงทานข้าว ด้วยความเอร็ดอร่อย แม้รสชาติอาหารจะไม่จัดจ้าน แต่ความอบอุ่น และเป็นกันเอง ของสองยายหลาน ทำให้พวกเขารู้สึกอิ่มเอมใจ

“อร่อยมากเลยครับ ไม่เคยทานแกงจืดที่ไหน อร่อยเท่านี้มาก่อนเลย” ก้อง เอ่ยชม ด้วยความรู้สึกจริงใจ

“ใช่ครับ รสชาติ แบบบ้านๆ แบบนี้หาทานยากจริงๆ” ทีมงานคนอื่นๆ ต่างก็เห็นพ้องต้องกัน

ดารา ได้แต่ยิ้ม และก้มหน้า ด้วยความเขินอาย เธอดีใจที่ทุกคน ชื่นชอบในรสชาติอาหาร ที่เธอตั้งใจทำ

เมื่ออิ่มหน่ำกับอาหาร และพูดคุยกันพอหอม ก็ถึงเวลาเข้านอน แต่ปัญหา ก็เกิดขึ้น เมื่อบ้านหลังเล็กๆ นี้ มีเพียงห้องนอนเดียว

“เอ่อ... คือว่า... ที่บ้านยาย มีแค่ห้องนอนเดียว หนูกับยายนอนด้วยกัน แล้วพวกคุณ...” ดารา เอ่ยขึ้น ด้วยน้ำเสียง ลังเล

“ไม่เป็นไรหรอก พวกเรา นอนตรงนี้ก็ได้” วายุ รีบพูดแทรก พร้อมกับมองไปที่ชายคาบ้าน

“ใช่ ๆ นอนตรงนี้ แหละ ไม่เปียกฝน ก็บุญแล้ว” ทีมงานคนอื่นๆ รีบเสริม ด้วยเกรงใจ

ป้ามาลี และดารา มองหน้ากัน ด้วยความกังวล แต่เมื่อเห็นว่า ทุกคนยืนยัน จึงไม่ขัดศรัทธา

ค่ำคืนนั้น แม้จะไม่มีเตียงนุ่มๆ ให้เอนกาย มีเพียงเสื่อกกปูรอง และผ้าห่มผืนบางๆ แต่ความเหนื่อยล้า จากการเดินทาง และไออุ่น จากมิตรภาพ ทำให้ทุกคน ผลหลับไปด้วยความสุขใจ...

บทที่ 5 ใต้ชายคาแห่งความเอื้อเฟื้อ

 บทที่ 5 ใต้ชายคาแห่งความเอื้อเฟื้อ

ภายในบ้านไม้เก่าๆ แสงไฟจากตะเกียง ส่องสว่างเพียงริบหรี่ เผยให้เห็นถึงสภาพความเป็นอยู่ที่แสนเรียบง่าย ผนังบ้านทำจากไม้ไผ่สาน มีรอยรั่ว และร่องรอยการซ่อมแซมตามกาลเวลา ข้าวของเครื่องใช้มีเพียงเล็กน้อย แต่จัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย บ่งบอกถึงความเอาใจใส่ของเจ้าของบ้าน

หญิงชรา เชื้อเชิญให้คณะของวายุ เข้าไปนั่งพักผ่อนบนแคร่ไม้ไผ่ ที่ตั้งอยู่กลางบ้าน พร้อมกับยกน้ำดื่ม ซึ่งเป็นน้ำเย็นในโอ่งดินเผา ที่ยังคงความเย็นชื่นใจ มาให้ดื่มดับกระหาย

“ยายชื่อ “ยายมาลี” จ้ะ ส่วนนี่หลานสาวยาย ชื่อ “ดารา” ” หญิงชราแนะนำตัว พร้อมกับผายมือไปยังหญิงสาว รูปร่างบอบบาง ผิวขาว ผมยาวสลวย ที่นั่งอยู่มุมห้อง เธอมีใบหน้าหวานละมุน และดวงตากลมโต ที่ฉายแววขี้อาย เมื่อสบตากับคนแปลกหน้า

“สวัสดีครับยายมาลี สวัสดีครับคุณดารา” วายุและทีมงาน ยกมือไหว้ทักทาย ตามมารยาทแบบไทย

“เรียกป้ามาลี กับน้องดาราก็ได้จ้ะ ไม่ต้องเป็นทางการ” ป้ามาลียิ้มอย่างเป็นกันเอง “แล้วนี่ พวกหนูเดินทางมาจากไหนกันล่ะ ทำไมถึงได้มาหลบฝนอยู่ที่นี่”

วายุจึงเล่าถึงภารกิจของเขา และเรื่องราวที่รถเสียกลางทาง ให้ป้ามาลีฟัง โดยไม่ลืมที่จะขอบคุณ สำหรับความมีน้ำใจ ที่ให้พวกเขาเข้ามาหลบฝนในครั้งนี้

“โถ... เรื่องแค่นี้เอง ไม่ต้องคิดมากหรอกจ้ะ ใครๆ เขาก็ทำกัน” ป้ามาลี กล่าวอย่างถ่อมตน “แต่ว่า ฝนตกหนักแบบนี้ กว่าจะซ่อมรถเสร็จ คงดึกน่าดู คืนนี้นอนที่นี่ก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่”

“ขอบคุณมากครับป้ามาลี แต่พวกเราไม่อยากรบกวนเลย เดี๋ยวพอฝนซา ผมจะลองติดต่อขอความช่วยเหลือจากคนในเมืองดู” วายุตอบ ด้วยท่าทีเกรงใจ

“ไม่รบกวนหรอกจ้ะ บ้านป้าก็เหมือนบ้านของหนูนั่นแหละ จริงมั้ยดารา” ป้ามาลี หันไปพูดกับหลานสาว ที่นั่งฟังพวกเขาคุยกันเงียบๆ

ดารา เงยหน้าขึ้น สบตากับวายุ เพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า แล้วตอบรับเบาๆ “ค่ะ...”

แม้จะเป็นเพียงคำพูดสั้นๆ แต่กลับแฝงไว้ด้วยความจริงใจ และความอบอุ่น ที่ทำให้หัวใจของวิศวกรหนุ่ม อบอุ่นอย่างประหลาด ราวกับได้พบกับ “บ้าน” อีกหลังหนึ่ง...

User

คื่นคืนที่ฝนตก นางเอก ก็ได้ หุงหาอาหารที่มีอยู่น้อยนิดให้พระเอกและลูกน้องที่มาด้วยกัน ได้กิน แต่เรื่องที่นอนนี่ซี เพราะที่บ้านเธอไม่มีที่สำหรับรับ คนแปลกหน้า แต่พระเอกกธบอกไม่เป็นไร ขออาสัย นอนหลับ ที่ชายคาพอได้ไม่เปียกฝนก็พอ คืนนั้นทุกคนก็หลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

บทที่ 4 พายุฝนและสายใยแห่งน้ำใจ

 บทที่ 4 พายุฝนและสายใยแห่งน้ำใจ

แสงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง แสงสีส้มทองสาดทาบทาพื้นที่ราบกว้างใหญ่ริมฝั่งโขง ทีมสำรวจของวายุเสร็จสิ้นภารกิจรับฟังความคิดเห็นจากชาวบ้านในหลายหมู่บ้าน ผลตอบรับออกมาค่อนข้างดี ชาวบ้านส่วนใหญ่เข้าใจถึงประโยชน์ของโครงการสร้างสะพาน และพร้อมที่จะให้ความร่วมมือ

“อีกไม่ไกลก็ถึงหมู่บ้านสุดท้ายแล้วครับ” ก้อง วิศวกรหนุ่มรูปร่างท้วม เอ่ยบอกพลางเช็ดเหงื่อที่ซึมบนใบหน้า

“อืม หวังว่าคงทันก่อนฝนตกนะ ดูท่าทางเหมือนจะมีพายุเข้า” วายุตอบรับ สายตาเหลือบมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม

ทันใดนั้นเอง สายลมแรงพัดกระหน่ำ ฝุ่นดินฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เสียงฟ้าร้องคำรามดังกึกก้อง เป็นสัญญาณเตือนภัยว่าพายุฝนกำลังใกล้เข้ามา

“แย่แล้ว รีบหาที่หลบฝนก่อนเร็ว!” วายุร้องบอก พร้อมกับเร่งฝีเท้า

รถจี๊ปคันเก่าที่ใช้เดินทาง พยายามฝ่าสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง แต่เหมือนโชคชะตาเล่นตลก เครื่องยนต์เกิดขัดข้องดับวูบลงกลางทาง

“ตายล่ะ รถเสียซะแล้ว ฝนก็ตกหนักแบบนี้ จะทำยังไงกันดี” น้ำเสียงของ “ดาว” เจ้าหน้าที่สาวคนเดียวในทีม สั่นเครือด้วยความกลัว

วายุพยายามตั้งสติ ก่อนจะเปิดประตูรถออกไป พร้อมกับตะโกนบอกทุกคน “ใจเย็นๆ ครับ พวกเราปลอดภัยดี เดี๋ยวผมลองดูเครื่องก่อน”

แต่ความพยายามของเขาก็ไร้ผล สายฝนที่เทลงมาไม่ลืมหูลืมตา ทำให้การซ่อมแซมเป็นไปอย่างยากลำบาก

ท่ามกลางความมืดมิด และเสียงฟ้าร้องคำราม พวกเขามองเห็นแสงไฟริบหรี่ จากบ้านไม้หลังเล็กๆ ริมทาง ราวกับสัญญาณแห่งความหวัง

“นั่นไง มีบ้านอยู่ตรงนั้น ไปขอความช่วยเหลือกันเถอะ” วายุพูดจบ ก็พาทุกคนวิ่งฝ่าสายฝน มุ่งหน้าไปยังบ้านหลังนั้นทันที

เสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้นท่ามกลางเสียงลม และสายฝน ไม่นานนัก ประตูบ้านก็เปิดออก เผยให้เห็นหญิงชราใบหน้าใจดี ยืนถือตะเกียงอยู่ในมือ

“ยายจ๋า หลบฝนแป๊บนึงได้ไหมจ๊ะ รถพวกเราเสีย แล้วฝนก็ตกหนักเหลือเกิน” ดาวเอ่ยขอความช่วยเหลือ ด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า

หญิงชรา มองดูพวกเขาด้วยแววตาเห็นใจ ก่อนจะพยักหน้า แล้วเปิดประตูบ้านให้กว้างขึ้น

“เข้ามาหลบฝนในบ้านก่อนเถอะลูก อากาศข้างนอกหนาว เดี๋ยวจะไม่สบายกันไปเสียก่อน”

แม้จะเป็นเพียงบ้านหลังเล็กๆ แต่กลับอบอุ่นไปด้วยไมตรีจิตของหญิงชรา ความเหนื่อยล้า และความหวาดกลัว ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่น และความประทับใจ

ในค่ำคืนที่พายุโหมกระหน่ำ พวกเขาได้รับรู้ถึง “น้ำใจ” อันยิ่งใหญ่ของคนแปลกหน้า ที่พร้อมจะหยิบยื่นให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ราวกับสายใยบางๆ ที่เชื่อมโยงหัวใจของผู้คนต่างถิ่น ให้ใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้น...

บทที่ 3 เสียงสะท้อนจากสายน้ำ

 บทที่ 3 เสียงสะท้อนจากสายน้ำ

หลังจากเฮลิคอปเตอร์ลงจอด ณ บริเวณลานโล่งริมฝั่งโขง ภารกิจสำรวจพื้นที่ของคณะทำงานก็เริ่มต้นขึ้นทันที เหล่าวิศวกร นำโดย “วายุ” วิศวกรหนุ่มไฟแรง ผู้มีแววตาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น กระจายกำลังกันตรวจสอบสภาพภูมิประเทศ ภูมิอากาศ และลักษณะทางกายภาพอื่นๆ อย่างละเอียด

“วายุ ตรงนี้น่าสนใจนะครับ สภาพพื้นดินแข็งแรงพอที่จะรองรับโครงสร้างขนาดใหญ่ได้ และยังอยู่ใกล้กับเส้นทางคมนาคมหลักด้วย” “ก้อง” วิศวกรเพื่อนร่วมทีม ร้องบอก พลางชี้ไปยังจุดที่ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่

“อืม จริงด้วย แต่เราต้องสำรวจผลกระทบต่อชุมชนโดยรอบด้วย ว่าจะมีปัญหาเรื่องการเวนคืนที่ดิน หรือวิถีชีวิตความเป็นอยู่หรือเปล่า” วายุพยักหน้าเห็นด้วย แต่ยังไม่ลืมนึกถึงหัวใจสำคัญอีกข้อ

ตัดสินใจกันไม่นาน วายุและทีมงานก็ออกเดินเท้าลัดเลาะไปตามเส้นทางเล็กๆ ริมแม่น้ำโขง มุ่งหน้าสู่หมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกล เพื่อรับฟังความคิดเห็นของชาวบ้านในพื้นที่

“สวัสดีครับ พวกเราเป็นทีมงานจากกรุงเทพฯ มาขอสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องการสร้างสะพานข้ามแม่น้ำโขงหน่อยนะครับ” วายุกล่าวทักทาย พร้อมกับส่งยิ้มให้กับกลุ่มชาวบ้านที่นั่งพูดคุยกันอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่

ชาวบ้านมองหน้ากันเลิกลั่ก บางคนมีสีหน้าหวาดระแวง บางคนก็ดูตื่นเต้น ก่อนที่ผู้ใหญ่บ้าน ชายชราผมสีดอกเลา แต่ใบหน้ายังคงความเอิบอิ่ม จะเอ่ยปากถามขึ้น

“สะพานเหรอ... สะพานใหญ่ๆ แบบที่รถยนต์วิ่งข้ามไปมาได้เลยรึ?”

“ครับ เป็นสะพานที่แข็งแรง และทันสมัย สามารถรองรับการขนส่งสินค้า และการเดินทางระหว่างสองประเทศได้สะดวก และรวดเร็วกว่าเดิมมากครับ” วายุอธิบายอย่างใจเย็น พลางลองสังเกตปฏิกิริยาของชาวบ้านไปด้วย

“แล้ว... มันจะส่งผลดี ผลเสียกับพวกเรายังไงบ้างล่ะพ่อหนุ่ม” เสียงป้าคนหนึ่งถามขึ้น แววตาฉายความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

วายุเข้าใจความรู้สึกของชาวบ้านดี เขาจึงค่อยๆ อธิบายถึงประโยชน์ที่จะเกิดขึ้น ทั้งในเรื่องของเศรษฐกิจ การค้า การท่องเที่ยว รวมไปถึงการยกระดับคุณภาพชีวิต โดยไม่ลืมที่จะย้ำถึงมาตรการเยียวยา และการดูแลชุมชนอย่างใกล้ชิด หากเกิดผลกระทบจากโครงการ

“พวกเราไม่ได้มาเพื่อเอาความเจริญมาให้ แล้วทิ้งปัญหาไว้เบื้องหลัง แต่เราอยากให้ทุกคนได้รับประโยชน์ และเติบโตไปพร้อมๆ กับโครงการนี้อย่างยั่งยืนครับ” วายุกล่าวทิ้งท้าย ด้วยแววตาจริงใจ

เสียงพูดคุย แลกเปลี่ยนความคิดเห็นดังขึ้นอีกครั้ง แม้จะยังมีความกังวล แต่ชาวบ้านส่วนใหญ่ก็เริ่มเปิดใจ และมองเห็นถึงโอกาสที่จะเกิดขึ้น เสียงหัวเราะ และรอยยิ้ม เริ่มกลับมาเบ่งบานอีกครั้ง ราวกับดอกไม้ที่ได้รับน้ำหล่อเลี้ยง...

บทที่ 2 คณะแห่งความหวัง

 บทที่ 2 คณะแห่งความหวัง

ความคิดที่ดูเหมือนจะเป็นเพียงความฝันของนายกรัฐมนตรี เริ่มก่อรูปเป็นรูปธรรมอย่างรวดเร็ว หลังจากการประชุมวันนั้น โครงการสร้างสะพานมิตรภาพไทย-ลาว ได้รับการตอบรับอย่างดีเยี่ยมจากคณะรัฐมนตรี ทุกคนต่างเห็นพ้องถึงประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นอย่างมหาศาล และพร้อมใจกันผลักดันให้เกิดขึ้นจริงโดยเร็วที่สุด

“ท่านครับ ผมได้คัดเลือกบุคลากรจากหลายกระทรวงที่มีความรู้ความสามารถ เพื่อร่วมกันลงพื้นที่สำรวจ และศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการแล้วครับ” รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม รายงานความคืบหน้า

“ดีมากครับ ขอให้ท่านรีบดำเนินการโดยเร็ว โครงการนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่ออนาคตของทั้งสองประเทศ” นายกรัฐมนตรีกล่าวอย่างหนักแน่น

เช้าวันรุ่งขึ้น คณะทำงานชุดใหญ่ นำโดยรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงต่างประเทศ พร้อมด้วยวิศวกร นักเศรษฐศาสตร์ และผู้เชี่ยวชาญจากหลากหลายสาขา ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ จังหวัดหนองคาย ดินแดนที่ถูกเลือกให้เป็นจุดยุทธศาสตร์ เชื่อมต่อสองฝั่งโขงอันยิ่งใหญ่

เสียงเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์ ดังกังวานเหนือน่านฟ้าสีครามเบื้องล่าง ภาพของแม่น้ำโขงสายน้ำแห่งชีวิต ไหลคดเคี้ยวทอดยาวสุดสายตา บ่งบอกถึงความอุดมสมบูรณ์ของผืนแผ่นดิน

“สวยงามจริงๆ ครับท่าน หากมีสะพานเชื่อมต่อตรงนี้ คงจะ magnificent มากเลยทีเดียว” วิศวกรหนุ่ม ผู้เปี่ยมไปด้วยไฟแห่งความฝัน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ใช่ และมันจะเป็นมากกว่าสะพานธรรมดา แต่มันคือสัญลักษณ์แห่งมิตรภาพ และความร่วมมือระหว่างสองประเทศ ที่จะนำมาซึ่งความเจริญรุ่งเรืองแก่อนุชนรุ่นหลังต่อไป” รัฐมนตรีช่วยฯ กล่าวเสริมด้วยแววตามุ่งมั่น

ภารกิจของพวกเขาในครั้งนี้ ไม่ใช่เพียงแค่การสำรวจพื้นที่ หรือคำนวณตัวเลขทางเศรษฐกิจเท่านั้น แต่พวกเขากำลังแบกความหวัง และอนาคตของคนนับล้านไว้บนบ่า ความสำเร็จของโครงการนี้ จะนำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ และพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ความสัมพันธ์ ระหว่างสองฟากฝั่งโขงไปตลอดกาล...

บทที่ 1 ก่อนจุดเริ่มต้น

บทที่ 1 ก่อนจุดเริ่มต้น

แสงแดดยามบ่ายสาดลอดบานหน้าต่างเข้ามาตกกระทบโต๊ะประชุมไม้สักทอง มันวาวสะท้อนใบหน้าเคร่งเครียดของเหล่ารัฐมนตรีที่นั่งล้อมวงอภิปรายกันด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น

“ท่านครับ จากรายงานล่าสุด การค้าชายแดนไทย-ลาวปีนี้ คาดว่าจะไม่ถึงเป้าที่ตั้งไว้ครับ” รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์กล่าวสรุปตัวเลขบนเอกสารในมือ

“เช่นเดียวกันครับ ผลสำรวจความคิดเห็นจากผู้ประกอบการส่วนใหญ่ สะท้อนปัญหาเรื่องระบบขนส่งสินค้าที่ล่าช้าและมีต้นทุนสูงครับ” เสียงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมเสริมขึ้น

ที่ประชุมเงียบลง ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยัง นายกรัฐมนตรี ผู้มีสีหน้าครุ่นคิด ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เราต่างทราบดีถึงศักยภาพทางการค้าระหว่างประเทศของเรากับ สปป.ลาว พวกเขาเปรียบเสมือนญาติมิตรที่ใกล้ชิด มีทรัพยากรธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ ขณะที่เรามีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีและอุตสาหกรรม หากเราสามารถกระชับความสัมพันธ์ และอำนวยความสะดวกทางการค้าได้มากกว่านี้ เชื่อว่าจะเป็นประโยชน์มหาศาลต่อเศรษฐกิจของทั้งสองประเทศ”

“แล้วเราจะแก้ไขปัญหานี้อย่างไรดีครับท่าน” เสียงรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงต่างประเทศ ดังกังวานขึ้น

นายกรัฐมนตรีทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพแม่น้ำโขงที่กั้นกลางระหว่างไทยกับลาวผุดขึ้นในห้วงความคิด

“แม่น้ำโขง... กีดกั้นเรามาช้านานเกินไปแล้ว” เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันกลับมามองที่ประชุมอีกครั้ง “ถึงเวลาแล้ว ที่เราจะสร้าง “สะพาน” เชื่อมสัมพันธไมตรีอันดีระหว่างสองฝั่งโขงให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น...”

ทุกคนในห้องประชุมเบิกตากว้าง ต่างรับรู้ได้ถึงความมุ่งมั่นแน่วแน่ จากน้ำเสียงหนักแน่นของผู้นำประเทศ นี่ไม่ใช่เพียงแค่การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ ที่จะพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศ และนำมาซึ่งความเจริญรุ่งเรืองอย่างยั่งยืนสืบไป...

.

.

.

..........................